Hyrule Warriors: Age of Imprisonment, Switch 2

Hyrule Warriors is een game die het beste van twee werelden samenbrengt. Het is eigenlijk gewoon een Dynasty Warriors-game, maar dan in de wereld van The Legend of Zelda. Hyrule Warriors: Age of Calamity is de derde game die in deze stijl is gemaakt, maar deze pakt het net iets anders aan. Hoe en wat, vertel ik je dan ook graag in deze review.

Ik zeg wel dat dit de derde game is in deze stijl, maar als je de twee remasters meetelt, dan zou dit de vijfde game zijn. De eerste Hyrule Warriors was een game met een op zichzelf staand verhaal. Deze kwam in eerste instantie uit voor de Nintendo Wii U, maar is later ook op de Nintendo 3DS en de Nintendo Switch verschenen. De 3D-effecten werkten alleen op een New Nintendo 3DS-model. Het verhaal draaide om Cia, een duistere tovenares die geobsedeerd raakte door Link en Hyrule aanval.

De tweede game, Hyrule Warriors: Age of Calamity, speelt zich af in het tijdperk van The Legend of Zelda: Breath of the Wild. In die game wordt namelijk gesproken over gebeurtenissen die 100 jaar eerder zouden hebben plaatsgevonden, en dat speel je dan in Age of Calamity. Hoewel het verhaal niet 100% aansluit op de gebeurtenissen van Breath of the Wild, was het wel een heel leuke aanvulling.

Maar hoe zit het dan met Hyrule Warriors: Age of Imprisonment? Deze game doet eigenlijk precies hetzelfde als Age of Calamity, maar dan met The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom. Daarin werd door middel van flashbacks altijd naar het verleden verwezen, en dat verleden speel je dus in Age of Imprisonment. Mocht je meer willen weten over Tears of the Kingdom, klik dan hier om mijn review daarvan te lezen.

 




Zoals ik al zei, speelt Age of Imprisonment zich af in het verre verleden van Hyrule, tijdens de legendarische Imprisoning War. Prinses Zelda valt tijdens de gebeurtenissen van Tears of the Kingdom in een afgrond, maar haar krachten zorgen ervoor dat ze terug in de tijd reist. Als ze wakker wordt, ontmoet ze koning Rauru en koningin Sonia, de eerste koning en koningin van Hyrule.

Zelda vertelt aan Rauru en Sonia over Link, wat haar overkomen is en hoe belangrijk het is dat ze terugkeert naar haar eigen tijd. Hoewel Rauru niet direct weet hoe hij haar moet helpen, is het koningspaar wel bereid haar te steunen. Sonia probeert Zelda te helpen door haar te trainen, zodat ze beter met haar krachten leert om te gaan; Zelda kan namelijk de tijd beheersen.

Terwijl Zelda haar krachten leert beheersen, begint de Gerudo-koning Ganondorf aan zijn invasie met een leger monsters. Rauru benoemt leiders van de verschillende volkeren, de Zora, Gorons, Rito en Hylians, tot de Oude Wijzen, om een verbond van vertrouwen en vriendschap te sluiten. Elk van hen ontvangt een Geheime Steen om hun krachten te versterken voor de strijd.

Omdat Link zelf niet in de game zit, hebben de makers een mysterieuze Knight Construct als held toegevoegd. Deze wordt geholpen door de Korok Calamo en verdedigt het Korok-woud tegen de "Forbidden Construct" van Ganondorf. Er is echter ook een gevaarlijke tegenhanger van deze Construct die Ganondorf juist helpt.

Het verhaal gaat voornamelijk over het standhouden tegen en het verslaan van Ganondorf. Helaas blijkt Ganondorf uiteindelijk te sterk om in een direct gevecht te overwinnen. Rauru offert zijn leven op om Ganondorf te verzegelen, waarbij hij hem letterlijk vastzet in de tijd onder het kasteel. De game eindigt met een blik op de boom van Calamo, die in de loop der eeuwen uitgroeit tot een herkenningspunt in het moderne Hyrule, vlak voor de gebeurtenissen van Tears of the Kingdom. Alle verslagen over de hulp van de Knight Construct en Calamo worden gewist om hun technologie te beschermen, zeker met het oog op de schade die de kwaadaardige versie van de Construct in zijn eentje al kon aanrichten.

Het enige wat niet direct in deze game verteld wordt, is hoe Zelda weer in haar eigen tijd terugkomt; dat wordt alleen in Tears of the Kingdom uitgelegd. Zelda realiseert zich dat zij de enige is die de toekomst kan redden en dat ze hiervoor de hulp van Link nodig heeft. Ze transformeert zichzelf in de onsterfelijke Lichtdraak om door de eeuwen heen het Master Sword te herstellen. Ze ontwaakt uiteindelijk duizenden jaren later in haar eigen tijd.

 




Mensen die ooit een Dynasty Warriors-game hebben gespeeld, of een van de vorige Hyrule Warriors-games, weten dat de gameplay voornamelijk uit "button bashen" bestaat. Gelukkig komt er meer bij kijken dan dat alleen, maar in grote lijnen kun je de gameplay wel zo omschrijven. Er is gelukkig ook wat afwisseling, zoals bijvoorbeeld de vliegmissies met de "Knight Construct". De besturing en de knoppen die je nodig hebt zijn bij elk personage hetzelfde, maar elk personage vecht wel anders. Zo zul je bepaalde personages minder gebruiken dan andere, maar dat is vooral een kwestie van smaak. Toch hebben ze er in deze game voor gezorgd dat elk personage een rol heeft, al is het maar in een verborgen submissie.

Je speelt op precies dezelfde map als in The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom, maar doordat de game zich in het verleden afspeelt, oogt het wel anders. Ook de ondergrondse gebieden en de luchteilanden hebben een rol in deze game. Bij elke hoofdmissie die je voltooid, speel je weer nieuwe sidequests en missies vrij. Missies kun je voltooien door items te leveren die je kunt kopen of vindt tijdens het spelen; hierdoor krijgen personages nieuwe skills of extra kracht. Ook kun je extra gerechten vrijspelen, die weer handig zijn bij het starten van een quest.

Tijdens het vechten kun je gebruikmaken van bepaalde Zonai-wapens, waarbij ook de bekende batterijmeter om de hoek komt kijken. Sommige vijanden hebben een bepaalde bescherming om zich heen waardoor ze moeilijker te verslaan zijn, denk hierbij aan een laag dikke modder of een stenen harnas. Door gebruik te maken van Zonai-wapens kun je dit sneller verzwakken; je kunt het zien als een zwakke plek. Ook op het juiste moment ontwijken is een aanrader. Op het moment dat je dat doet, vertraagt de game even en kun je extra slagen uitvoeren (de Flurry Rush). Als het schild van een vijand leeg is, kun je een extra krachtige slag doen. Over krachtige slagen gesproken: er zijn ook twee soorten energiemeters die zich vullen. Bij de ene kun je een extra sterke aanval doen, en bij de andere kun je met een tweede personage een combinatie-aanval uitvoeren. Dit soort combinaties maakt het uitdagend om gevechten goed uit te voeren.

Wat ook belangrijk is, is dat je goed moet coördineren tijdens het spelen. Je moet soms op meerdere plaatsen tegelijk zijn, en dan is het handig dat je gebruikmaakt van de kaart. Op de kaart kun je niet alleen zien waar de vijand zit, maar kun je ook een of meerdere personages naar een bepaald punt sturen. Zo kun je bijvoorbeeld met Zelda het gevecht op punt A aangaan, terwijl je andere personages al naar punt B stuurt. Je kunt tijdens het spelen heel makkelijk van personage wisselen, wat de game tactisch uitdagend maakt.

De gameplay loopt vrij vloeiend en is erg vermakelijk. Voor nieuwkomers, of mensen die gewoon ontspannen willen gamen, is er een Story Mode. Hierdoor hoef je niet bang te zijn dat de vijand basissen terugverovert, waardoor je minder op je hoede hoeft te zijn. Deze vernieuwing vond ik persoonlijk een verademing, want het kon voorheen soms zo chaotisch worden dat je het overzicht verloor. Het verhaal komt zeer goed naar voren in de hoofdmissies en de sidequests maken het geheel af. Wel vind ik dat er op een bepaald punt iets te veel sidequests zijn; je bent voor 80% van de game bezig met optionele missies en het herspelen van levels om dingen af te vinken. Hierdoor voelt het aan het einde, nadat je alles hebt gedaan, een beetje eentonig aan.

 




Op het eerste gezicht oogt Hyrule Warriors: Age of Imprisonment precies als The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom. Dat is logisch natuurlijk, want het is een aanvulling op het verhaal. De makers hebben gebruikgemaakt van exact dezelfde handgetekende, schilderachtige look voor de personages en omgevingen. De ontwerpen van de Zonai-architectuur, de kleding van Rauru en Sonia en de monsters, zoals de Boss Bokoblins en de nieuwe 'Gloom-infused' vijanden, zijn identiek aan de modellen uit Tears of the Kingdom.

Echter, omdat de game exclusief voor de Switch 2 is, draait deze natuurlijk op krachtigere hardware. Hierdoor zie je een aantal grote upgrades ten opzichte van Tears of the Kingdom. (Ja, ik weet dat er ook een Switch 2-upgrade is van Tears of the Kingdom, maar ik heb het nu over het origineel). De game maakt gebruik van verbeterde lichteffecten. Vooral in de scènes in de Depths (de ondergrond) zie je veel meer detail in hoe het licht van de 'Lightroots' en fakkels op de muren valt. Je moet er natuurlijk wel op letten, maar de verschillen zijn er zeker.

Ook kun je nu veel verder kijken zonder dat objecten plotseling in beeld verschijnen (draw distance). Dit is vooral indrukwekkend tijdens de missies waarbij je op een vliegend Zonai-platform boven Hyrule vecht. Wel moet ik erbij zeggen dat op de kaart de puntjes soms nog zichtbaar zijn terwijl de vijand al verslagen is. Dit valt vooral op als je op de kaart inzoomt om het gebied waar je bent beter te kunnen zien.

Ik wil er wel aan toevoegen dat Age of Imprisonment mede mooier oogt doordat de game anders is opgebouwd. Tears of the Kingdom is een enorme open wereld, terwijl Age of Imprisonment werkt met afzonderlijke gebieden die geladen worden; hierdoor hoeft er op de achtergrond minder berekend te worden.

Dit merk je natuurlijk ook aan de framerate. Deze is gewoon lekker stabiel, en dat valt erg op, zeker in vergelijking met de vorige Hyrule Warriors-games. De engine kan veel meer vijanden tegelijk op het scherm tonen zonder dat de framerate inkakt. Waar Age of Calamity soms haperde, blijft deze game stabiel op 60 FPS, zelfs tijdens de meest chaotische gevechten.

 




De muziek is een mix van het beste van twee werelden: van de breekbare pianoklanken uit Tears of the Kingdom tot de bombastische orkeststijl die je van de Warriors-reeks gewend bent. Veel nummers maken gebruik van de mysterieuze, bijna buitenaardse "reversed" geluidseffecten en houten percussie die kenmerkend zijn voor de Zonai-beschaving. Dit geeft de gevechtsmuziek een heel eigen, spiritueel karakter.

Om de Wijzen uniek te maken, heeft elk personage een eigen leidmotief. Zo hoor je bij Raphica (van de Rito) snelle fluiten en violen, terwijl je bij Ardi (van de Gerudo) begeleid wordt door zware woestijntrommels en elektrische gitaar, een beetje te vergelijken met het klassieke Gerudo Valley.

Net als in de vorige Hyrule Warriors-games verandert de muziek op basis van de situatie op het slagveld. Wanneer je een Sync Strike uitvoert of een grote baas bijna hebt verslagen, zwelt het hoofdthema van de game aan met een volledig koor dat zingt in de oude Zonai-taal. Tijdens de tussenfilmpjes keert vaak de rustige piano terug, wat een sterk contrast vormt met de chaos op het slagveld.

Een leuk detail dat ik graag wil delen: als je met de Knight Construct speelt, hoor je subtiele mechanische klikjes en bliepjes door de muziek heen gemixt, wat perfect past bij zijn technologische oorsprong. En ja, heel soms hoor je ook de bekende muziek waar Link om bekendstaat. Zoals altijd is muziek iets wat je moet horen; hoe goed ik het ook omschrijf, muziek horen is immers ook emotie voelen. Daarom deel ik graag een fragment met jullie, zodat jullie een idee krijgen hoe de soundtrack klinkt.

Nintendo en Team Ninja hebben op het gebied van toegankelijkheidsopties niet stilgezeten. Ik gaf eerder al aan dat er nu ook een soort Story Mode aanwezig is, waardoor niet alleen ervaren spelers deze game kunnen spelen, maar ook nieuwkomers hem makkelijk kunnen oppakken. Het is daar natuurlijk niet bij gebleven, want ze hebben ook ingezet op visuele, auditieve en besturingshulpmiddelen. Hier volgt een korte samenvatting van wat ze precies hebben toegevoegd.

Laten we beginnen met de visuele aanpassingen. Er zijn verschillende opties aangebracht die de leesbaarheid en speelbaarheid van de game verbeteren, zoals instelbare contrastmodi en een schaalbare interface. Daarnaast biedt de game opties voor lichtflitsreductie om de visuele belasting bij explosies en magie te verminderen. Hiermee wordt de ervaring toegankelijker gemaakt voor spelers met specifieke visuele behoeften of lichtgevoeligheid.

Wat de besturing betreft, zijn er uitgebreide aanpassingen gemaakt, waaronder een Single-Button Mode voor vereenvoudigde combo's, maar ook de mogelijkheid om alle knoppen volledig naar wens in te delen. Bovendien zorgt de verfijnde ondersteuning voor motion controls en compatibiliteit met adaptieve controllers voor een soepele speelervaring.

Ten slotte wil ik het nog even hebben over de auditieve hulpmiddelen die zijn toegepast. Zo zijn er visuele iconen die belangrijke geluidssignalen buiten het gezichtsveld op het scherm weergeven. Dankzij aparte schuifregelaars en een speciale focusmodus kunnen spelers de balans tussen muziek, stemmen en effecten nauwkeurig afstemmen. Deze functies zorgen ervoor dat essentiële informatie ook voor slechthorende spelers, of in drukke omgevingen, altijd duidelijk overkomt.

 




Als liefhebber van The Legend of Zelda-games moest ik deze natuurlijk ook fysiek hebben. Ik heb hiervoor een soort mini-unboxing gemaakt in de stijl van een Short, zodat ik deze met anderen kon delen. Zeker in een tijd waarin fysieke games steeds minder gekocht worden, leek het me leuk om deze video aan mijn review toe te voegen.

Dan de belangrijkste vraag: heeft deze game voor mij replaywaarde? Dat is zeker een ja, maar niet op de korte termijn. Ik vind de Hyrule Warriors-games tof, maar ik merk ook dat ze na verloop van tijd een beetje eentonig kunnen worden. Vooral de aanhoudende uitdagingen maken de game op sommige momenten te lang, waardoor het op een gegeven moment wat repetitief aanvoelt. Het zijn echter het verhaal en de gameplay zelf die erg goed zijn, en juist voor dat verhaal zou ik deze game zeker nog eens opnieuw spelen.

 




Hyrule Warriors: Age of Imprisonment is een hack-and-slash-game, zoals we die van de Dynasty Warriors-reeks kennen. Dat is niet vreemd, want de game is tenslotte van dezelfde makers. Het is eigenlijk gewoon een Dynasty Warriors-game in de wereld van The Legend of Zelda: het beste van twee werelden. Age of Imprisonment gaat dieper in op het achtergrondverhaal van Tears of the Kingdom, maar dan uitgebreider; in plaats van erover te horen, kun je het nu zelf spelen.

De game kent veel leuke personages, heeft meer dan honderd submissies en bevat daarnaast nog talloze uitdagingen. Het speelt lekker weg, kan op veel punten naar eigen smaak aangepast worden en bovenal loopt de game stabiel. Mocht je Tears of the Kingdom hebben gespeeld en het achtergrondverhaal zelf willen beleven, dan is Age of Imprisonment de game voor jou. Gelukkig kan de game ook prima gespeeld worden zonder voorkennis van Tears of the Kingdom, dus voor liefhebbers die puur van hack-and-slash-games houden, is dit ook een ideale titel.