Resident Evil 9: Requiem - Deluxe Edition, PS5

Resident Evil is een serie waar ik sinds deel 4 op de Nintendo GameCube fan van ben geworden. De franchise heeft in de loop der jaren heel wat delen, spin-offs en remakes gekregen, waarbij de een wat beter is dan de ander. De afgelopen jaren waren de games stuk voor stuk meesterwerken. Natuurlijk rijst dan de vraag: is Resident Evil 9: Requiem ook een meesterwerk? In deze review vertel ik jullie graag of dit een aanrader is of niet!

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Resident Evil 9: Requiem is echt een bom van een game; het brengt het beste van deel 4 en deel 8 samen. Hoewel het als deel 9 wordt bestempeld, is het feitelijk niet de negende game die is uitgekomen, en zelfs niet de negende game in de hoofdreeks. Je hebt namelijk ook nog Resident Evil Zero, Code: Veronica en de Revelations-games, om er maar een paar te noemen.

Vanaf de eerste trailer had ik al zin in deze game, omdat ik voornamelijk benieuwd was naar de link met deel 2. In de trailer werd naar gebeurtenissen uit dat deel verwezen, maar als je net als ik de vorige games hebt gespeeld, kon je ook de link leggen naar deel 3. Die game speelde zich immers op precies hetzelfde moment af, maar dan met andere personages en op andere locaties. Uiteindelijk is het natuurlijk duidelijk waarom de link naar deel 2 er is: dat heeft onder andere te maken met hoofdrolspeler Leon S. Kennedy, die in deel 2 nog een rookie bij de politie was. Dat is een stukje achtergrond, want naast Leon is er ook een nieuw personage aanwezig. Daar zal ik in het gedeelte over het verhaal meer over vertellen.

 




De game brengt ons terug naar de ruïnes van Raccoon City; of wat er althans nog van de stad over is. Je speelt met twee personages wiens paden elkaar kruisen, vergelijkbaar met deel 2 en 3. Je begint het spel met Grace Ashcroft, een nieuw personage dat werkt als protagonist en FBI-analist. Daarnaast speel je met Leon S. Kennedy, een ervaren DSO-agent. Hij onderzoekt de verdwijning van een agent die te maken lijkt te hebben met het verleden van Umbrella. Leon wordt bijgestaan door Sherry Birkin die, net als Leon, de gebeurtenissen in deel 2 heeft overleefd. Sherry was toen nog een tiener. Beiden zijn destijds besmet geraakt met resten van het T-virus.

Het verhaal begint in een vervallen hotel, maar verplaatst zich al snel naar de overblijfselen van Raccoon City. Hoewel de stad in 1998 werd verwoest door een raketaanval, blijken de ondergrondse faciliteiten en bepaalde buitenwijken nog steeds besmet te zijn en vol geheimen te zitten. Grace onderzoekt een reeks mysterieuze sterfgevallen die haar naar het verlaten hotel leiden. Dit is hetzelfde hotel waar haar moeder jaren geleden werd vermoord: Alyssa Ashcroft, bekend uit de game Resident Evil Outbreak. Je hoeft Outbreak overigens niet gespeeld te hebben; het verhaal linkt verder niet direct aan die game.

Grace ontdekt dat haar moeder niet zomaar is omgekomen, maar bewijs had verzameld over een nieuwe biologische dreiging die voortbouwt op oud Umbrella-onderzoek. Vlak voor haar dood heeft ze deze gegevens verstopt, waarna Grace ze jaren later terugvindt. Dr. Victor Gideon wacht Grace echter op in het hotel en ontvoert haar. Grace is namelijk de sleutel tot het ontgrendelen van een geheim project. Wat dat project precies inhoudt, houd ik nog even voor me om niet te veel te verklappen. Leon is getuige van de ontvoering en gaat achter Dr. Victor Gideon aan. Dit leidt hen naar een ziekenhuis waar geheime proeven op mensen worden uitgevoerd.

In plaats van de standaard zombies of de mold uit de vorige delen, heb je ditmaal te maken met nieuwe mutaties die psychologische horror combineren met brute actie. De sfeer is veel persoonlijker en duisterder dan in bijvoorbeeld Village. Voor beide personages is het verhaal het afsluiten van trauma's uit het verleden. Voor Leon is het een confrontatie met zijn schuldgevoel over Raccoon City, terwijl het voor Grace een zoektocht naar gerechtigheid voor haar moeder is. Ik vind de combinatie van beide personages en de manier waarop alles samenkomt erg sterk; de spanning en mysteries houden je tot het einde geboeid. Het verhaal heeft natuurlijk weer een open einde, waardoor je weet dat er nog iets aan zit te komen. Mijn vermoeden gaat uit naar een DLC, maar dat durf ik nog niet met zekerheid te zeggen.

 




Zoals ik al eerder in de review zei, is de gameplay een combinatie van de Resident Evil 4-remake en deel 8. Dat betekent dat je het beste van twee werelden krijgt en genoeg afwisseling hebt tijdens het spelen. Op het moment dat je met Grace speelt, ervaar je de gameplay van deel 8; dat betekent voornamelijk overleven, sluipen en zuinig zijn op je spullen. Als je met Leon speelt, krijg je keiharde actie. Dat betekent dat je in principe alles kunt neerschieten wat je tegenkomt. Nu kun je met Grace ook vol in de aanval gaan, maar zij heeft beperkte wapens, terwijl je bij Leon juist veel meer keuze hebt.

Capcom weet een goede balans te vinden tussen het oude en het nieuwe, en dat is erg tof. De game kan zowel in first-person als in third-person gespeeld worden. Capcom heeft de gameplay van Leon standaard op third-person gezet en die van Grace op first-person. Gezien de verschillende speelstijlen vind ik dit een slimme keuze, maar mocht je dit niets vinden, dan kun je het naar eigen smaak aanpassen.

De knoppenindeling is prima en je went er snel aan, wat mooi meegenomen is. Het wisselen van wapens gaat soepel en is makkelijk zelf in te stellen. Ik zei al dat de besturing erg vloeiend is, en dat is goed te merken; de game speelt heerlijk weg. Ik had nergens in het spel, zelfs niet bij baasgevechten, het idee dat er iets schortte aan de besturing. Als ik een keer doodging, was dat simpelweg omdat ik niet goed genoeg mijn best had gedaan of een verkeerde keuze had gemaakt. Aan de besturing ligt het dus zeker niet.

Het bekende inventory management is ook nog altijd aanwezig, dus slim omgaan met je wapenkeuze en andere spullen is essentieel. Ook de Herbs (planten die je gezondheid aanvullen) zijn van de partij, en deze kun je nog steeds combineren. Omdat je met twee personages speelt, zit hier wel een klein verschil in: Grace heeft de optie om spullen in een opslagbox te bewaren, maar heeft een kleinere inventaris. Leon heeft een grotere inventaris, maar kan geen spullen opslaan. Wel kan hij spullen verkopen en deze eventueel later terugkopen. Mocht je een wapen hebben geüpgraded, dan blijven die upgrades behouden als je het wapen terugkoopt.

Beide personages hebben bovendien iets unieks: Grace krijgt een tool waarmee ze bloed kan opzuigen om items te craften, zoals kogels. Leon daarentegen krijgt punten voor elke kill, waarmee hij spullen kan kopen of wapens kan upgraden. Op gameplay-gebied is er meer dan genoeg afwisseling, want buiten de sluip- en schietmissies zijn er nog twee levels die voor extra variatie zorgen. Kort samengevat: de gameplay is geweldig.

 




Op grafisch gebied is Resident Evil 9 een schot in de roos; op alle fronten is dit simpelweg een meesterwerk. De tussenfilmpjes zijn erg strak en de gesprekken komen echt tot leven, maar ook de gameplay zelf ziet er fantastisch uit. Als je de tijd neemt om goed om je heen te kijken, zie je de kleine details die prachtig zijn uitgewerkt. Of we het nu hebben over de belichting of de weerspiegeling in het water: het klopt allemaal en zorgt voor een geweldige sfeer. Ik noemde de details al, maar ook de personages zoals Leon en Grace zijn werkelijk top gemaakt.

Er was een moment dat Leons haar nat werd, en het verschil met zijn droge haar was duidelijk zichtbaar. Dat soort details laat zien dat er grafisch echt stappen zijn gezet. Ik heb de game op een standaard PlayStation 5 gespeeld, waarbij ik kon kiezen tussen Performance Mode en Quality Mode. Een opvallend verschil met voorgaande delen is dat er, om de visuele kwaliteit van de nieuwe omgevingen zoals de jungle en de ruïnes van Raccoon City zo hoog mogelijk te houden, geen Ray Tracing beschikbaar is op de basisconsoles. De Performance Mode draait op een dynamische 4K-resolutie die mikt op een stabiele 60 fps. Hoewel de interne rendering vaak rond de 1080p ligt, zorgt de upscaling ervoor dat het beeld op een 4K-tv toch scherp oogt.

De Quality Mode is de visuele eyecatcher, met verbeterde Ray Tracing en realistischer haar. Op de standaard PS5 blijft de framerate grotendeels stabiel op 60 fps, al kunnen er in zeer veeleisende scènes lichte schommelingen optreden. Voor de meest stabiele ervaring in deze modus lijkt de PS5 Pro de beste papieren te hebben; daar blijft de 60 fps, inclusief alle grafische toeters en bellen, nagenoeg constant.

 




De muziek is ook ditmaal dik in orde; het zijn de juiste nummers op de juiste momenten. Denk hierbij aan spannende muziek tijdens de gevechten en de wat griezeligere geluidseffecten op de momenten dat er iets kan gebeuren. De muziek past uitstekend bij het spel, en er zijn een paar nummers die ik zelfs op Spotify zou luisteren.

De soundtrack is ontstaan uit een unieke en gedurfde samenwerking tussen Capcom-veteranen en moderne vernieuwers. De basis is gelegd door Nao Satō en Masahiro Ōki, maar de toevoeging van de Amerikaanse producer Joseph Holiday geeft de game een rauwe, industriële laag die we niet eerder zo sterk in de serie hoorden. Voor fans van de franchise is de terugkeer van Masami Ueda, bekend van Resident Evil 2 en 3, een emotioneel hoogtepunt.

Geen Resident Evil is compleet zonder een iconisch rustpunt. Het thema "Respite" van Masahiro Ōki slaat de perfecte brug tussen de melancholie van Resident Evil 7 en de dromerige pianoklanken uit de klassieke Raccoon City-titels. Het biedt de broodnodige psychologische verlichting in een verder zeer beklemmende soundtrack. Ik kan alleen maar zeggen dat de muziek erg goed is, maar zoals altijd is muziek iets wat je zelf moet ervaren. Daarom deel ik graag een fragment met jullie.

 

Capcom heeft met Resident Evil 9: Requiem flinke stappen gezet op het gebied van toegankelijkheid, en dat is een goede ontwikkeling. Het is misschien nog niet perfect, aangezien er nog steeds verbeterpunten zijn voor specifieke doelgroepen, maar het is fijn dat Capcom dit onderwerp steeds serieuzer neemt. Ik zal kort opsommen welke toegankelijkheidsopties zij precies hebben toegepast.

Er is uitgebreide visuele en auditieve ondersteuning aanwezig. Zo zijn er instellingen voor ondertiteling, inclusief Closed Captions die ook geluidseffecten beschrijven. Je kunt de grootte, kleur en achtergrond van de tekst aanpassen en de namen van sprekers tonen. Ook kun je de grootte van de HUD-interface en menuteksten flink opschroeven. Daarnaast is er een optie voor een vaste stip in het midden van het scherm, wat spelers helpt die last hebben van motion sickness.

Capcom heeft ook gewerkt aan de besturing en motoriek voor spelers met een beperking. Er is Aim Assist aanwezig die een zeer sterk Target Lock-systeem biedt, ook wel bekend als "Aim Snap" en "Aim Follow". Dit is ideaal als je moeite hebt met nauwkeurig richten tijdens hectische gevechten. Verder zijn er diverse input-aanpassingen: hiermee kun je instellen dat je knoppen niet herhaaldelijk hoeft in te drukken, maar dat je ze simpelweg ingedrukt kunt houden. Ook kun je rennen instellen als een toggle in plaats van de knop constant ingedrukt te moeten houden.

Verder kun je natuurlijk kiezen of je de game in first-person of third-person wilt spelen en kun je de moeilijkheidsgraad aanpassen, al is dat laatste natuurlijk handig voor elke gamer.

 




Als liefhebber van de serie moest ik de game natuurlijk fysiek in mijn bezit hebben, en ik heb daar een soort mini-unboxing van gemaakt. Zelf heb ik de Deluxe-versie gekocht, die geleverd wordt met een Steelbook in plaats van een gewoon hoesje. Het leek me leuk om deze aan de review toe te voegen. In een tijd waarin digitaal steeds meer de standaard wordt, vind ik het juist mooi om te laten zien hoe het fysieke exemplaar eruitziet.

Dan de onvermijdelijke vraag: heeft Resident Evil 9: Requiem voor mij Replaywaarde? Ik denk dat ik die vraag eigenlijk niet eens hoef te beantwoorden, want dat is een volmondig "ja". De game heeft me enorm verrast; het feit dat je met twee personages kunt spelen, vond ik erg tof. Ik zeg "weer", want in deel 2 en 3 was dat immers ook al mogelijk. Dat je aan het einde van de game te maken krijgt met een goed en een slecht einde, vind ik bovendien een sterke toevoeging. Dus ja, voor mij heeft deze game een enorme replay value.

 




Resident Evil 9: Requiem is het nieuwste deel in de Resident Evil-serie, en het is een fantastische game. Ik vond deel 7 en 8 al heel bijzondere spellen, maar deel 9 doet daar nog een schepje bovenop. Op alle fronten vond ik de game erg sterk; het voelt echt als het beste van twee werelden. Zo heb je de keiharde actie waar onder andere deel 4 bekend om staat, gecombineerd met het overlevingselement uit deel 8.

De manier waarop de twee personages gepresenteerd worden, met elk hun eigen unieke gameplay, vond ik erg goed gedaan. Ook was het een leuke toevoeging dat acties die je met het ene personage uitvoert, invloed kunnen hebben op het pad van de ander. Het is absoluut een van mijn favoriete Resident Evil-games geworden, misschien wel in mijn top 3. Een dikke aanrader!