Professor Layton en de Melodie van het Spook, DS

_Inleiding

Nadat ik een heleboel jaar geleden voor het laatst een review had geschreven, vond ik het wel weer eens tijd worden mijn creativiteit wat op de vrije loop te laten. En laat ik nu net Professor Layton en de Melodie van het Spook hebben uitgespeeld. Een uitgelezen kans leek mij. Welkom bij mijn review over die game!

Professor Layton en de Melodie van het Spook is het vierde deel in de puzzelreeks van Level-5. Na drie voorgangers lagen de verwachtingen hoog, zeker op het gebied van verhaalvertelling en puzzelkwaliteit. De reden dat ik echter bij dit deel begin, en niet gewoon vanaf de Curious Village begin met spelen, is omdat ik de verhaallijn chronologisch wil volgen (en mogelijk reviewen). Dit deel is de start van de prequel serie die is voortgezet met de games op de 3DS (met uitzondering van Professor Layton vs Phoenix Wright). Hoewel deze titel zeker zijn sterke kanten heeft, weet hij die verwachtingen niet volledig waar te maken.

_{Verhaal en Personages}

Het verhaal gaat over het dorpje Misthallery. Dit dorpje wordt al een tijdje geteisterd door een spook. Dit spook richt enorme ravages aan en laat mensen dakloos achter. Het is allemaal net begonnen nadat er een nieuwe burgemeester werd aangesteld. Als deze burgemeester vervolgens een brief naar zijn oude vriend Layton Hershel stuurt is het verhaal op de wagen natuurlijk. Professor Layton wordt ingeschakeld om het mysterie van dit spook te ontrafelen en uit te vinden wat eraan gedaan kan worden. Zijn dit echt de eeuwenoude krachten en mythes die dit dorpje teisteren? Of is het iets wat simpelweg verklaard kan worden door een echte heer?

In de basis is het verhaal goed opgezet en blijft het gedurende het grootste deel van het spel boeiend. Het mysterie rondom het spook weet de aandacht vast te houden en is helder genoeg om goed te volgen. Het helpt hierbij dat, omdat het een prequel is, de personages een goede introductie krijgen. Je leert over Professor Layton wat hij in het dagelijks leven eigenlijk doet naast het oplossen van de mysteries. Je leert Emmy kennen die de assistent van Layton zal worden. Emmy zullen we in de andere prequel delen nog vaker tegen gaan komen, maar in de originele verhaallijn komt ze niet voor. Een nieuwe terugkerend personage is hier dus geïntroduceerd. Verder in het verhaal zal ook Luke voor het eerst zijn opwachting maken. Luke kennen we natuurlijk van alle andere delen, maar in deze game wordt dus uitgewerkt hoe hij en Professor Layton elkaar leren kennen.

Naast deze personages kom je in de game natuurlijk nog een hele verscheidenheid aan andere personages tegen allemaal met hun eigen karaktertrekken en bijzonderheden. Natuurlijk worden die bijzonderheden extra aangedikt, maar daardoor voelt elk personage wel uniek, dat maakte het voor mij dan ook des te leuker om daadwerkelijk ‘buurtonderzoek’ te doen en met alle personages te praten. Iedereen heeft zo zijn eigen mening en kijk op de recente gebeurtenissen. Daarnaast zijn er hier en daar ook wat leuke woordgrapjes in de personages verwerkt. Een voorbeeld hiervan is dat de leider van de bende van de Zwarte Raaf Kauw heet.

Het verhaal is goed, het heeft een goede spanningsopbouw en je wilt eigenlijk door blijven spelen. Het had zelf tot effect dat mijn vrouw die in eerste instantie eigenlijk enkel de puzzels wilde doen (of daarbij helpen), toch getriggerd werd het verhaal te volgen. Het is intrigerend om te willen weten wat het spook is, wat doet het, waarom richt het zoveel schade aan? Helpend daarbij zijn de mysteries die in de koffer bijgehouden worden. Op die manier kan telkens teruglezen, zie je welke onderdelen van het grote mysterie je ondertussen hebt opgelost en waar nog wat losse draadjes zijn. Daarnaast is het helpend in het geval je de game een paar dagen niet hebt aangeraakt en je weer even snel up-to-speed wilt zijn waar je gebleven was.

Helaas wordt het verhaal enorm snel afgerond, zodra je de mysteries aan elkaar begint te knopen beland je in een soort sneltrein. De ene na de andere onthulling word je om de oren gesmeten soms komt de oplossing dan letterlijk uit de lucht vallen. Dat is jammer, je bent namelijk als Layton zijnde best wat onderzoek aan het doen en dus is het leuk om mee te kunnen puzzelen naar de oplossing voor deze mysteries.

Dat wil ik verder toelichten, maar omdat dat spoilers bevat heb ik het onder aan mijn review toegevoegd: Spoilers

​Het soort inconsistenties van een soort alwetende professor die tegelijk de simpelste mysteries niet op kan lossen, terwijl jij dat als speler al wet hebt kunnen doen vind ik jammer. Maar het doet wat mij betreft dan wel weer te weinig af aan het verhaal om het verhaal in zijn geheel af te schrijven. Zeker voor een prequel, vind ik het geen slecht verhaal en houdt het je lekker geboeid voor de ongeveer 13 uur die het kost om het verhaal op te lossen.

^{Gameplay en Puzzels}

Waar een Layton-game natuurlijk vooral om draait, zijn de puzzels. Op dat vlak stelt De Melodie van het Spook niet teleur. De puzzels zijn over het algemeen logisch opgebouwd en bieden een aangename uitdaging. Hoewel er hier en daar sprake is van herhaling, blijft het merendeel leuk en bevredigend om op te lossen. Slechts een enkele puzzel voelt onlogisch aan, maar dit zijn uitzonderingen op de regel. Zowel nieuwe spelers als ervaren Layton-fans zullen hier voldoende uitdaging vinden.

Naast de puzzels draait het spel natuurlijk om het oplossen van het mysterie. Dit werkt meer als een soort Visual Novel waarbij je door point en click met allerlei personages aan de praat kan raken. Daarnaast, kan je nog verborgen items vinden. Dit keer niet alleen hintmuntjes, maar ook heuse verzamelobjecten. Het is lekker duidelijk waar je wel en niet iets kan vinden en anders is het hele scherm spammen met tikjes van je stylus ook gewoon een gedegen optie!

De verborgen puzzels worden vaak wel geïntroduceerd met en verhaaltje, maar vaak niet in samenhang met het grote mysterie. Zie de puzzels dus meer als een soort transactionele waarde in het universum van Professor Layton. ‘Jij wilt iets van mij? Dan moet je wel eerst deze puzzel oplossen hoor, anders weet ik niet of ik je kan vertrouwen. ’ Dat soort gesprekken zullen je niet onbekend blijven tijdens het spelen.

Ondanks dat het verhaal lineair is, is de gameplay dat maar half. We hebben hier te maken met een heuse open wereld. We kunnen gaan en staan waar we maar willen en met iedereen een gesprekje aanknopen. Er zijn dan echter geen side-quests (met uitzondering van extra puzzels oplossen).

De gameplay is simpel, goed te begrijpen en er zijn een paar minigames in de koffer te vinden. Deze laat ik vaak links liggen, want die doen niet zoveel voor mij. In dit geval vond ik het vissen/aquarium spelletje wel leuk, maar was ik meer geïnteresseerd in het grote verhaal en niet een minigame.

^{Presentatie en Audio}

Op audiovisueel vlak zijn mijn meningen wat gemengd. De presentatie is degelijk en herkenbaar voor de serie. Er zijn mooie scènes gemaakt. Mooi tekenwerk en mooie animaties. Qua visuele kwaliteit neem ik daar dan ook mijn hoge hoed voor af. Mooie animatievideo’s die je door de spannende momenten van het verhaal heen helpen en je nog meer in de wereld zuigen.

De muziek is daarnaast in dit deel ook weer dik in orde. De componist wist duidelijk dat hij de muziek voor een Layton game schreef en weet de mysterieuze sfeer goed over te brengen naar de speler. De achtergrondmuziek verveelt niet en looped mooi rond.

Waar komt mijn gemengde mening dan vandaan? Nou, de voice acting, die is zwaar benedenmaats. Natuurlijk kennen we weinig games met Nederlandse voice acting en daarbovenop al helemaal weinig games met GOEDE Nederlandse voice acting. Het viel mij hier echter extra op, omdat in mijn beleving de voice acting in het verleden beter was. Momenteel speel ik Professor Layton vs Phoenix Wright en ook daar hoor ik heel duidelijk betere voice acting. Misschien heb ik mezelf in de vingers gesneden door per se de volledig Nederlandse versie te willen spelen. Maar aangezien er geen versie met Nederlandse tekst en Engelse voice acting, had ik weinig keus.

Aan het einde van het spel ervaarde ik de voice acting gelukkig wel meer als aandoenlijk en minder als irritatie. Het heeft aan het begin wel wat afbreuk gedaan aan de hele beleving. Het was juist ook extra opvallend omdat de hoeveelheid ingesproken dialogen juist is toegenomen — op zichzelf een positieve ontwikkeling — maar die winst wordt deels tenietgedaan door de matige uitvoering.

Al met al, hele mooie graphics en muziek. Maar matige voice acting.

^Conclusie

Wanneer ik deze game afzet tegen andere delen in de Layton-serie, wordt duidelijk dat dit niet het sterkste hoofdstuk is. Tenminste dat zou ik willen zeggen, was het niet dat ik de andere delen nooit in hun volledigheid heb gespeeld. Mijn herinneringen naar de hal afgemaakte games plaatst dit echter wel in het mindere rijtje. Of dit ook echt zo blijft en waar blijkt te zijn kan alleen de toekomst uitwijzen. Even wachten nog tot het moment waarop ik ze allemaal volledig heb gespeeld.

Wat ik wel met zekerheid kan zeggen is het volgende:

Professor Layton en de Melodie van het Spook is een leuke game om te spelen, met sterke puzzels en een intrigerend verhaal dat je tot het einde weet vast te houden. Het verhaal mist een bevredigende afronding. Daarnaast hebben we hier ook te maken met zwakke Nederlandse voice acting. Hier staat tegenover dat de puzzels solide zijn en het spel nog steeds genoeg charme bezit om fans te vermaken.

Een aanrader voor Layton-fans, maar naar mijn verwachting geen absoluut hoogtepunt binnen de franchise.

^Spoilers

​De uiteindelijk echte bad guy komt het gehele spel niet voor. Uiteraard blijkt dit achteraf, omdat hij in de andere spellen ook nog terug zal komen. Hierdoor is het einde echter op z’n minst teleurstellend te noemen. De bad guy blijkt namelijk iemand te zijn, waarvan je niet kon weten dat hij het was, want je bent hem nooit tegengekomen. Het andere punt wat ik jammer vond is dat ik al wel bij elkaar gepuzzeld had dat de moeder van Luke en dus ook de vrouw van de burgemeester ergens opgesloten zou zitten in de kelder, maar dat je die niet vroegtijdig kan bevrijden, omdat de enige echte Hershel Layton dat gedeelte dan weer niet bij elkaar kon puzzelen.

Terug naar het verhaal