Sigma 17-70mm f2.8-4 DC Macro OS HSM (Canon)

Na 6 jaar met de canon EOS 300D +18-55 kitlens op stap te zijn geweest, werd het tijd voor een nieuwe combi. De Canon EOS 20D was een snelle beslissing, maar dan het objectief. Ik heb uiteindelijk gekozen voor de Sigma 17-70 omdat deze op papier de beste "bang for your bucks" gaf. Maar ja, hoe is dat in de praktijk?

De verpakking
Ik heb deze lens bij Cameraland gekocht en het hele pakketje was ongeopend naar mij toe gestuurd. Een zwarte doos met de gebruikelijke reclame, inclusief uitsparing zodat het serienummer vanaf de buitenkant gelezen kan worden. Naast een flyer voor 2 jaar extra garantie, garantiekaart en de beschrijving lag daar in een net karton coconnetje de Sigma 17-70 . Erbij zat een nette, bloemvormige zonnekap.

Het uiterlijk
Met 575 gram op de weegschaal is dit geen lichtgewicht objectief, maar het balanceert prettig met de 20D body, die ook niet een van de lichtste is. Door de grote diameter is het vastpakken pretiig, je hebt goed gevoel in de fijne afstelling. De zoomring is breed en goed vast te pakken, evanals de focusring. Bij handmatig scherpstellen werkt het prettig. De zonnekap is supermatzwart afgewerkt en steekt een mooi stuk over (ca. 5 cm). Op 8 uur zit de Optische Stabilisatie, 10 uur de AF/MF switch en op 11 uur de "zoom lock" ter voorkoming van uitzakken tijdens het dragen (werkt alleen op 17mm ). Bij het plaatsen op de body valt op dat de fitting erg strak zit; meer dan bij enig ander objectief dat ik geplaatst heb. Het is echter geen onprettig gevoel, eerder dat er geen tolerantie is. Het objectief is dan ook niet te torderen of op en neer te bewegen, hetgeen bij de kitlens wel anders is .

Gebruik
Het objectief reageert snel en zacht. Er is wel wat zoem te horen, maar de vogeltjes vliegen er niet van op. Als de lens gaat hunten, is dit het meest hoorbaar. De lens wordt een flink stuk langer naarmate je dichter bij de 70mm komt, maar zowel bij zoom als bij focus blijft de frontlens stilstaan, waardoor het prettig werken is met een filterset.

Optische Stabilisatie
Persoonlijk stond ik altijd wat minachtend tegenover een optische stabilisatie (OS) in een objectief waar de brandpuntsafstand niet voorbij de 100mm komt, maar daar ben ik nu vanaf gestapt. De lens wordt o.a. met het predikaat "MACRO" verkocht. Dit omdat er vanaf heel dichtbij scherpgesteld kan worden (22 cm vanaf de sensor) en omdat bij 70mm de vergrotingsfactor 1:2.7 is. Dit houdt in dat als het object 2,7 cm is, dit 1cm op de foto wordt. Als je macrofoto's wil gaan nemen van bloemen, zul je merken dat de OS erg veel uitmaakt. Sigma beweert een volle 4 stops aan beweging te kunnen reduceren, ik merk vooral dat het een stuk rustiger fotografeert. Wel slurpt de OS wat harder aan je batterij, dus het is handig om hem uit te zetten bij gewone alledaagse buitenkiekjes daar heb je hem toch niet nodig.

En het resultaat...
De foto's die gemaakt worden zijn in een woord goed te noemen. Chromatische abberatie is er wel in de hoeken, maar veel meer dan een hint van "purple fringing" is het niet. Alleen de pixelvrijers zullen het opmerken . Bokeh is mooi zacht en prettig. Hij haalt het net niet bij de Canon 50mm F1.8 prime, maar die heeft alleen wel een paar lamellen meer, en is speciaal ontwikkeld voor portretfotografie. Bij 17 tot 19mm is er duidelijk tonvervorming waar te nemen, maar wat wil je het is echter wel makkelijk met een fotobewerkingsprogramma weg te werken. Ik heb bij de verschillende diafragma's geen tot zeer weinig softening gezien. Over het gehele bereik is de scherpte zeer goed. De zonnekap blokkeert alleen de AF-hulp van de flitser bij close-up fotografie. Je kan hem er dan beter afhalen.