En dan... de muziek!
De i-bead beschikt dus over flashgeheugen, maar ook over een FM-radio. Dit is ideaal als je even uitgekeken bent op je voorraadje muziek. De ontvangst is opvallend goed, vrijwel overal zijn de meeste zenders in stereo te ontvangen. Zenders zijn makkelijk te vinden en op te slaan in 15 kanalen.
Dan nu de afspeelfunctie en het hart van de speler. Na het aansluiten van de speler aan de twee verschillende systemen en het makkelijk overladen van wat muziek naar de speler kon het testen van de geluidskwaliteit beginnen. Ik heb de speler getest op verschillende soorten muziek en in verschillende bitrates. Buiten een heel assortiment aan muziek die ik er op losgelaten heb, heb ik de speler op de volgende nummers getest wat bitrate betreft en om te variëren in muziekgenres, van pop tot rock tot dance. Dust in de wind heb ik getest op drie verschillende bitrates omdat het gaat om een stukje heel beheerste gitaarmuziek en ik vrij snel kwaliteitsverschil tussen de verschillende bitrates verwachtte te horen.
Over het geheel is het opvallend dat de de presets van de speler vrij weinig bastonen weergeven. Het gaat hier niet om een extreme bass waarvan je trommelvliezen heen en weer gaan wapperen, maar er was gewoon nauwelijks een basweergave te horen. Met de user equaliser was dit echter aardig aan te passen. Dit klinkt vrij negatief, maar dat mag niet opwegen tegen de goede geluidsweergave van de speler. Met de EQ-setting waar ik tevreden over was klonk de muziek bijzonder goed.
En dan nu de verschillende bitrates die ik getest heb. Ondanks de vele meningsverschillen over het kwaliteitsverschil tussen 128 en 192Kbps ben ik van mening dat het verschil nauwelijks te horen is. Ik heb een behoorlijk muzikaal oor en het verschil was bij mij gewoon niet te horen. Meningsverschillen zijn waarschijnlijk ook ontstaan doordat er veel slechte MP3-rips in omloop zijn. De slechte kwaliteit heeft dan niets met de bitrate te maken. Dit is dan ook een nadeel van MP3 tegen bijvoorbeeld een cd, de kwaliteit is bijzonder afhankelijk van het MP3'tje, dit is ook goed te horen op de speler aangezien de speler het nummer weergeeft zoals het is.

Met een goede 128Kbps rip zit je dus bijna altijd goed. Het is minder handig om muziek in 160 of 192Kbps op de speler te zetten, dit neemt alleen maar ruimte in. Zelfs een kwaliteit van 96 Kbps is te overwegen omdat je dan nog meer op de speler kunt zetten. Het verschil tussen 96 en 128 Kbps is (in tegenstelling tot 128/192) wel te horen, maar dit is zo minimaal dat het grotere aantal nummers op de speler meer voordelen heeft dan dat minimale geluidsverschil.
Ook erg belangrijk voor de kwaliteit van het geluid zijn de oordopjes. Opvallend is altijd dat hier maar weinig over gesproken wordt. Mijn ervaring is dat de oordopjes meegeleverd bij spelers vaak van een slechte kwaliteit zijn. Ook bij deze speler probeerde ik meteen mijn goede sony-oortjes, om de bijgeleverde oordopjes te vergelijken. Meteen viel mij op dat de dopjes van de i-bead minstens net zo goed waren, ze geven een bijzonder mooie en heldere klank weer.
Over het geheel geeft de i-bead een mooi en helder geluid. Er had net iets meer bass in het geluid mogen zitten, maar dit is echter zeker geen must. Een goede equalizer setting moest ik echter wel zelf maken, maar met die setting was ik dan ook erg tevreden over het geluid.
Dan nu de afspeelfunctie en het hart van de speler. Na het aansluiten van de speler aan de twee verschillende systemen en het makkelijk overladen van wat muziek naar de speler kon het testen van de geluidskwaliteit beginnen. Ik heb de speler getest op verschillende soorten muziek en in verschillende bitrates. Buiten een heel assortiment aan muziek die ik er op losgelaten heb, heb ik de speler op de volgende nummers getest wat bitrate betreft en om te variëren in muziekgenres, van pop tot rock tot dance. Dust in de wind heb ik getest op drie verschillende bitrates omdat het gaat om een stukje heel beheerste gitaarmuziek en ik vrij snel kwaliteitsverschil tussen de verschillende bitrates verwachtte te horen.
- Pearl jam - Alive (128/192 Kbps)
- Kansas - Dust in the wind (96/128/192 Kbps
- DJ Tiësto - Lethal Industry (128 Kbps)
- Robbie Williams - Feel (128 Kbps)
- Queen - Innuendo (192 Kbps)
- The party animals - Atomic (128 Kbps)
- Stone temple pilots - Plush (192 Kbps)
Over het geheel is het opvallend dat de de presets van de speler vrij weinig bastonen weergeven. Het gaat hier niet om een extreme bass waarvan je trommelvliezen heen en weer gaan wapperen, maar er was gewoon nauwelijks een basweergave te horen. Met de user equaliser was dit echter aardig aan te passen. Dit klinkt vrij negatief, maar dat mag niet opwegen tegen de goede geluidsweergave van de speler. Met de EQ-setting waar ik tevreden over was klonk de muziek bijzonder goed.
En dan nu de verschillende bitrates die ik getest heb. Ondanks de vele meningsverschillen over het kwaliteitsverschil tussen 128 en 192Kbps ben ik van mening dat het verschil nauwelijks te horen is. Ik heb een behoorlijk muzikaal oor en het verschil was bij mij gewoon niet te horen. Meningsverschillen zijn waarschijnlijk ook ontstaan doordat er veel slechte MP3-rips in omloop zijn. De slechte kwaliteit heeft dan niets met de bitrate te maken. Dit is dan ook een nadeel van MP3 tegen bijvoorbeeld een cd, de kwaliteit is bijzonder afhankelijk van het MP3'tje, dit is ook goed te horen op de speler aangezien de speler het nummer weergeeft zoals het is.

Met een goede 128Kbps rip zit je dus bijna altijd goed. Het is minder handig om muziek in 160 of 192Kbps op de speler te zetten, dit neemt alleen maar ruimte in. Zelfs een kwaliteit van 96 Kbps is te overwegen omdat je dan nog meer op de speler kunt zetten. Het verschil tussen 96 en 128 Kbps is (in tegenstelling tot 128/192) wel te horen, maar dit is zo minimaal dat het grotere aantal nummers op de speler meer voordelen heeft dan dat minimale geluidsverschil.
Ook erg belangrijk voor de kwaliteit van het geluid zijn de oordopjes. Opvallend is altijd dat hier maar weinig over gesproken wordt. Mijn ervaring is dat de oordopjes meegeleverd bij spelers vaak van een slechte kwaliteit zijn. Ook bij deze speler probeerde ik meteen mijn goede sony-oortjes, om de bijgeleverde oordopjes te vergelijken. Meteen viel mij op dat de dopjes van de i-bead minstens net zo goed waren, ze geven een bijzonder mooie en heldere klank weer.
Over het geheel geeft de i-bead een mooi en helder geluid. Er had net iets meer bass in het geluid mogen zitten, maar dit is echter zeker geen must. Een goede equalizer setting moest ik echter wel zelf maken, maar met die setting was ik dan ook erg tevreden over het geluid.
Volgende pagina (Conclusie - 5/5)
Inhoudsopgave
- En dan... de muziek!
- Conclusie
- Reacties (61)
