Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Je kunt ook een cookievrije versie van de website bezoeken met minder functionaliteit. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , reacties: 40, views: 57.515 •

Micromanagement en tijdsdruk

Het pad der verovering leidt in March of the Eagles via vele provincies. Ook dat systeem lijkt op dat van de Total War-reeks. In March of the Eagles strekt de kaart van Europa zich uit naar de oostelijke gebieden van het oude Perzië, en die kaart is in veel kleinere stukjes gehakt dan in Total War meestal het geval is. Dat levert een ontelbaar aantal provincies die je allemaal kunt veroveren en ontwikkelen: een hels karwei. Automatiseren is er namelijk niet bij, dus wie al zijn provincies wil ontwikkelen zal dat handmatig moeten bijhouden. Spelend als Rusland zit je al snel boven de honderd provincies, dus we wensen je alvast veel succes. En tijd.

Overdaad aan micromanagement

March of the Eagles zou gebaat zijn bij een wat simpeler opbouw van de spelkaart. Er zijn zoveel provincies dat de impact van een extra provincie steeds kleiner wordt. Dat komt een game niet ten goede, en datzelfde geldt voor de hoge mate van micromanagement die het grote aantal provincies met zich meebrengt. Voor je het weet, kijk je niet eens meer om naar de provincies die ver van het front liggen. De overdaad aan micromanagement breekt het spel op. Het is niet zo dat je er direct negatieve gevolgen van zult merken, maar wat het is het nut van het hebben van zoveel miniprovincies als je minstens de helft compleet negeert?

March of the Eagles

Natuurlijk past daar nog wel een kanttekening bij. March of the Eagles barst van de instellingen en opties die je nodig hebt als je een hoger niveau instelt. Wij speelden niet op de hoogste moeilijkheidsgraad en lieten de tijd meestal vrij rap doorlopen. Echte organisatiefreaks kunnen ervoor kiezen om elk leger specifieke orders mee te geven, elke provincie zich te laten ontwikkelen en ondertussen ook nog goed op het kasboekje te letten. Voor dat type speler is er waarschijnlijk geen simulatie die zich in diepgang kan meten met March of the Eagles. Feit is wel dat als je niet op een hoog niveau speelt, je al die ingewikkelde instellingen niet nodig hebt. Zorgen dat je een groot, gevarieerd leger hebt en een beetje opletten dat het niet teveel wordt uitgedund door vadertje winter, is meestal al voldoende voor een succesvolle militaire campagne.

Naties verslaan

Na wat uren speeltijd hadden wij onze natie, Rusland, dan ook veranderd in een geoliede oorlogsmachine. Er kwam voldoende geld binnen om een aantal grote legers draaiende te houden en dus werd de aanval op Perzië en daarna Zweden en de Ottomanen geopend. Hierbij liepen we echter tegen een heikel puntje aan: het lijkt niet mogelijk om een natie volledig weg te vagen. Of wij deden iets verkeerd, of het is simpelweg onmogelijk de hoofdstad van een natie over te nemen. Zodoende kon Perzië voortbestaan, zelfs nadat we alle provincies van dat rijk in bezit hadden. Er zat niets anders op dan over de vrede te onderhandelen en genoegen te nemen met een aanzienlijk deel van het Perzische grondgebied, en van Perzië een protectoraat te maken. Maar we hadden de Perzen liever gewoon van de map geveegd.

Een ander in onze ogen onverklaarbaar ding is dat het spel wordt afgekapt na vijftien jaar speeltijd. Waarom? Dat je op dat moment wordt afgerekend op je doelstellingen, prima. Maar waarom laat Paradox niet aan de speler zelf over of het spel op dat moment wel of niet wordt doorgespeeld? Wij zaten nog midden in onze oorlogen in Turkije en Zweden en zouden binnen enkele jaren vermoedelijk een opmars naar de rest van Europa kunnen starten. Om dan de melding te krijgen dat je een 'Minor Victory' hebt geboekt waarna je naar het hoofdmenu wordt teruggestuurd? Dat voelt als een anti-climax. Zo jammer!


Door Jurian Ubachs


Jurian werkt sinds 2008 bij Tweakers, maar bouwde voor die tijd al ruime review-ervaring op bij onder meer InsideGamer. Hij heeft een voorliefde voor rpg's en sportgames, maar is van alle markten wel thuis, al vindt hij mmorpg's stiekem iets te tijdrovend om echt goed mee aan de slag te gaan. Om te zorgen dat hij een gefundeerde mening over de geteste spellen kan geven, speelt hij vaak thuis verder of vliegt hij naar de andere kant van de wereld om de informatie uit eerste hand te horen.