31K karma| Algemene beoordeling | Featureset | ||
| Bouwkwaliteit | Handling | ||
| Scherpte (open) | Scherpte (stopped) | ||
| Chrom. abberratie | Vervorming | ||
| Vignettering | Lens flare | ||
| AF-snelheid | Prijs |
Introductie
Ik was op zoek naar een superzoom voor mijn Sony A55. Superzooms zijn een handige all-in-one oplossing voor bv. op vakantie. Voor de A-mount zijn er verschillende modellen te krijgen:
1. Sigma 18-250mm f/3.5-6.3 DC OS HSM, rond de ¤450
2. Sony DT 18-250mm F/3.5-6.3, rond de ¤580
3. Tamron 18-270mm F/3.5-6.3 Di II PZD, rond de ¤500
De Sony viel voor mij af, omdat deze gebruik maakt van de focusmotor in de body. Ik wilde de lens ook voor video gebruiken en dan wil je zo min mogelijk focusgeluiden. De Sigma is het uiteindelijk niet geworden vanwege de bulk. De Sigma is een behoorlijk stukje groter en zwaarder dan de Tamron, en het hele idee van een superzoom is een makkelijke, compacte alleskunner.
In tegenstelling tot de Canon en Nikon variant, ontbreekt de optische beeldstabilisatie in de Sony versie. Tamron vindt blijkbaar dat de in-body stabilisatie al voldoende is.
Sony A77 gebruikers opgelet: de A77 kan lens profielen gebruiken in zijn beeldverwerking, en het profiel van de Sony DT 18-250mm F/3.5-6.3 is in de camera beschikbaar. De lens profielen van de Sigma en Tamron echter niet. Dit kan een argument zijn om de Sony superzoom te nemen.
Bouwkwaliteit
Het is een stevig geheel, niets meer en niets minder. Veel plastic, de mount is wel van metaal. Geen spectaculaire vormgeving, maar dat vind ik ook niet belangrijk. De lens is niet weather sealed.
Wat krijg je
Er worden volgende zaken geleverd: de lens, met voor en achterdop, en een plastic tulpvormige zonnenkap. Er wordt geen hoesje of iets dergelijk bijgeleverd, waar je de lens in kan opbergen.
De lens
De lens zelf is vrij basic. De lens is voorzien van een zoomring, focusring, zoomlock button en een AF/MF schakelaar. Filter diameter is 62mm. Dit is een lens alleen voor APS-C camera's.
De zonnekap is groot genoeg en kan (zoals gebruikelijk) omgekeerd op de lens worden gezet als je de kap niet gebruikt.
Optische eigenschappen
Een superzoom is altijd een compromis. Bovendien zijn deze lensen nou bepaald niet lichtsterk. Bij deze Tamron is het verloop als volgt:
18 mm = F3.5 -> 22 mm = F4 -> 30 mm = F4.5 -> 50 mm = F5 -> 60 mm = F5.6 -> 135 mm = F6.3
Barrel/Pincushion vervorming: Op 18 mm begin je met een vrij zichtbare barrel vervorming (een stuk zichtbaarder dan bij de Sony 18-55 kitlens). Deze loopt echter snel terug en bij 22 mm is de barrel vervorming verdwenen. Dan onstaat er pincushion vervorming, die maximaal wordt bij 50 mm. Vanaf daar loopt deze weer terug en vanaf 100 mm is het nauwelijks nog zichtbaar. Het betreft een gelijkmatige barrel en pincushion vervorming en is daardoor makkelijk te corrigeren achteraf.
Chromatische abberaties: Ze zijn er bij sterke contrasten wel, maar niet storend aanwezig. Mijn Minolta 70-210mm F4 procuceert heel wat meer CA dan deze superzoom.
Scherpte en contrast: Voor een superzoom best goed. Afstoppen helpt enorm. Bij F8 is de lens echt scherp en heb je goed contrast.
Vignettering: deze is minimaal.
Flare: beperkt en niet beduidend meer dan andere lenzen.
Macro eigenschappen: je kunt er best een goede close-up mee maken, maar verwacht geen super 1:1 macro-eigenschappen. De vergrotingsfactor ligt bij 0.30x
Gebruik
Het grote voordeel van deze lens is natuurlijk zijn lage gewicht en compactheid en toch het grote bereik van 18-270mm. De lengte van de lens neemt toe van 9 cm tot 17 cm volledig uitgezoomd. Bij gebruik van de zonnekap kan je er nog 4 cm bijtellen.
Focus: de autofocus is zeer stil en gaat snel genoeg. De lens kan soms zoeken naar het focuspunt, maar ook bij minder licht kan de lens focussen. Ik heb deze lens ook binnen gebruikt en geen problemen gehad. Als de lens niet kan focussen, blijft de lens wel zoeken. Er zit geen focuslimiter button op, dus de autofocus blijft steeds het hele bereik doorlopen. Manuele focus gaat men een aparte focusring op de lens, deze bevindt zich voor de zoomring. Handmatige focus gaat soepel. Het frontelement roteert niet bij het focussen. Dat is fijn voor het gebruik van bv. polarisatiefilters.
Zoomcreep: daar heeft ook deze lens last van, en wel het meest als de lens half uitgeschoven is. Laat je de lens dan bv. naar boven wijzen, dan zakt de zaak in elkaar. Gelukkig zit er een lock-button op, zodat je de lens op 18mm kan vergrendelen bij het rondlopen.
conclusie
Een fijne superzoom voor de Minolta en Sony camera's. Als je maar 1 lens wilt meenemen en ook geen lenzen wisselen tijdens het fotograferen is deze superzoom een uitkomst. Je hebt natuurlijk te maken met een compromis in de optica, maar dat weet je van te voren bij een superzoom. Al met al heeft deze lens me aangenaam verrast en zit standaard op de camera.
Enkele foto's die ik gemaakt heb met deze lens zijn te vinden op dpreview: http://www.dpreview.com/g...270mm-f-3-5-6-3-di-ii-pzd
Verder is er op dpreview nog een sample gallery te vinden, gemaakt met de Canon versie van deze lens:
http://www.dpreview.com/news/2011/5/4/tamron18_270gallery
Ik was op zoek naar een superzoom voor mijn Sony A55. Superzooms zijn een handige all-in-one oplossing voor bv. op vakantie. Voor de A-mount zijn er verschillende modellen te krijgen:
1. Sigma 18-250mm f/3.5-6.3 DC OS HSM, rond de ¤450
2. Sony DT 18-250mm F/3.5-6.3, rond de ¤580
3. Tamron 18-270mm F/3.5-6.3 Di II PZD, rond de ¤500
De Sony viel voor mij af, omdat deze gebruik maakt van de focusmotor in de body. Ik wilde de lens ook voor video gebruiken en dan wil je zo min mogelijk focusgeluiden. De Sigma is het uiteindelijk niet geworden vanwege de bulk. De Sigma is een behoorlijk stukje groter en zwaarder dan de Tamron, en het hele idee van een superzoom is een makkelijke, compacte alleskunner.
In tegenstelling tot de Canon en Nikon variant, ontbreekt de optische beeldstabilisatie in de Sony versie. Tamron vindt blijkbaar dat de in-body stabilisatie al voldoende is.
Sony A77 gebruikers opgelet: de A77 kan lens profielen gebruiken in zijn beeldverwerking, en het profiel van de Sony DT 18-250mm F/3.5-6.3 is in de camera beschikbaar. De lens profielen van de Sigma en Tamron echter niet. Dit kan een argument zijn om de Sony superzoom te nemen.
Bouwkwaliteit
Het is een stevig geheel, niets meer en niets minder. Veel plastic, de mount is wel van metaal. Geen spectaculaire vormgeving, maar dat vind ik ook niet belangrijk. De lens is niet weather sealed.
Wat krijg je
Er worden volgende zaken geleverd: de lens, met voor en achterdop, en een plastic tulpvormige zonnenkap. Er wordt geen hoesje of iets dergelijk bijgeleverd, waar je de lens in kan opbergen.
De lens
De lens zelf is vrij basic. De lens is voorzien van een zoomring, focusring, zoomlock button en een AF/MF schakelaar. Filter diameter is 62mm. Dit is een lens alleen voor APS-C camera's.
De zonnekap is groot genoeg en kan (zoals gebruikelijk) omgekeerd op de lens worden gezet als je de kap niet gebruikt.
Optische eigenschappen
Een superzoom is altijd een compromis. Bovendien zijn deze lensen nou bepaald niet lichtsterk. Bij deze Tamron is het verloop als volgt:
18 mm = F3.5 -> 22 mm = F4 -> 30 mm = F4.5 -> 50 mm = F5 -> 60 mm = F5.6 -> 135 mm = F6.3
Barrel/Pincushion vervorming: Op 18 mm begin je met een vrij zichtbare barrel vervorming (een stuk zichtbaarder dan bij de Sony 18-55 kitlens). Deze loopt echter snel terug en bij 22 mm is de barrel vervorming verdwenen. Dan onstaat er pincushion vervorming, die maximaal wordt bij 50 mm. Vanaf daar loopt deze weer terug en vanaf 100 mm is het nauwelijks nog zichtbaar. Het betreft een gelijkmatige barrel en pincushion vervorming en is daardoor makkelijk te corrigeren achteraf.
Chromatische abberaties: Ze zijn er bij sterke contrasten wel, maar niet storend aanwezig. Mijn Minolta 70-210mm F4 procuceert heel wat meer CA dan deze superzoom.
Scherpte en contrast: Voor een superzoom best goed. Afstoppen helpt enorm. Bij F8 is de lens echt scherp en heb je goed contrast.
Vignettering: deze is minimaal.
Flare: beperkt en niet beduidend meer dan andere lenzen.
Macro eigenschappen: je kunt er best een goede close-up mee maken, maar verwacht geen super 1:1 macro-eigenschappen. De vergrotingsfactor ligt bij 0.30x
Gebruik
Het grote voordeel van deze lens is natuurlijk zijn lage gewicht en compactheid en toch het grote bereik van 18-270mm. De lengte van de lens neemt toe van 9 cm tot 17 cm volledig uitgezoomd. Bij gebruik van de zonnekap kan je er nog 4 cm bijtellen.
Focus: de autofocus is zeer stil en gaat snel genoeg. De lens kan soms zoeken naar het focuspunt, maar ook bij minder licht kan de lens focussen. Ik heb deze lens ook binnen gebruikt en geen problemen gehad. Als de lens niet kan focussen, blijft de lens wel zoeken. Er zit geen focuslimiter button op, dus de autofocus blijft steeds het hele bereik doorlopen. Manuele focus gaat men een aparte focusring op de lens, deze bevindt zich voor de zoomring. Handmatige focus gaat soepel. Het frontelement roteert niet bij het focussen. Dat is fijn voor het gebruik van bv. polarisatiefilters.
Zoomcreep: daar heeft ook deze lens last van, en wel het meest als de lens half uitgeschoven is. Laat je de lens dan bv. naar boven wijzen, dan zakt de zaak in elkaar. Gelukkig zit er een lock-button op, zodat je de lens op 18mm kan vergrendelen bij het rondlopen.
conclusie
Een fijne superzoom voor de Minolta en Sony camera's. Als je maar 1 lens wilt meenemen en ook geen lenzen wisselen tijdens het fotograferen is deze superzoom een uitkomst. Je hebt natuurlijk te maken met een compromis in de optica, maar dat weet je van te voren bij een superzoom. Al met al heeft deze lens me aangenaam verrast en zit standaard op de camera.
Enkele foto's die ik gemaakt heb met deze lens zijn te vinden op dpreview: http://www.dpreview.com/g...270mm-f-3-5-6-3-di-ii-pzd
Verder is er op dpreview nog een sample gallery te vinden, gemaakt met de Canon versie van deze lens:
http://www.dpreview.com/news/2011/5/4/tamron18_270gallery
