Poll

In Nederland is de wet elektronische handtekeningen op 8 mei 2003 tot stand gekomen. Artikel 3:15a Burgerlijk Wetboek (Nederland) (B.W.) zegt dat een digitale handtekening "dezelfde rechtsgevolgen als een handgeschreven handtekening" heeft, "indien de methode die daarbij is gebruikt voor authentificatie voldoende betrouwbaar is, gelet op het doel waarvoor de elektronische gegevens werden gebruikt en op alle overige omstandigheden van het geval." Een met certificaten en beveiligde apparatuur geplaatste handtekening is meestal genoeg. De elektronische handtekening is rechtsgeldig wanneer er is voldaan aan de volgende voorwaarden (art. 3:15a lid 2 BW):

De handtekening is op unieke wijze aan de ondertekenaar verbonden (sub a).
De handtekening maakt het mogelijk de ondertekenaar te identificeren (sub b).
De handtekening is tot stand gekomen met middelen die onder de uitsluitende controle van de ondertekenaar staan (sub c): het moet met zijn computer zijn gebeurd.
De handtekening moet zodanig aan het meegestuurde document zijn verbonden, dat elke wijziging achteraf kan worden opgespoord (sub d).

Verder moet het voldoen aan een gekwalificeerd certificaat (bijvoorbeeld een PKIoverheid certificaat) (art. 3:15a lid 2 sub d B.W. en art. 1.1 ss en art. 18.15 lid 1 + 2 Telecommunicatiewet). En het certificaat moet met een veilig middel zijn verkregen (art. 18.17 lid 1 Telecommunicatiewet: de veiligheidseisen staan in een AMvB).

De regels van de elektronische handtekening gelden ook buiten het vermogensrecht (art. 3:15c BW).

Overigens is in Nederland een handtekening nooit heilig. Als de plaatser van de handtekening ten stelligste ontkent deze gezet te hebben, moet eerst bewezen worden dat de handtekening echt is (art. 159 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering).