Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door Wouter Tinus

Chiptovenaars aan het werk: patchen op 45nm

Stephen Fhisher

An English translation of this article can be found here.

De Californische stad Folsom, twee uur rijden ten noordoosten van San Francisco, is bij het gewone publiek niet zo bekend. Mensen die er wel heen gaan komen vooral vanwege de ligging vlakbij het prachtige Lake Tahoe en de skigebieden in het Sierra Nevada-gebergte. Wie rondrijdt in het pittoreske, typisch Amerikaanse plaatsje met ongeveer 60.000 inwoners, zou echter nooit vermoeden dat het tevens de thuisbasis is van een van de meest geavanceerde stukjes techniek die de mens ooit voortgebracht heeft.

Als de lokale bevolking zijn verhaal doet zal dat wellicht veranderen, want bijna iedereen in Folsom moet wel iemand kennen die op de enorme campus aan de rand van de stad werkt: zeven gebouwen waar met grote letters 'Intel' op prijkt.

Bijna zevenduizend mannen en vrouwen doen daar allerlei werk voor verschillende afdelingen van het bedrijf, maar zijn op dit moment vooral trots op het feit dat het de plaats is waar 's werelds eerste 45nm-processor is ontworpen, getest en geperfectioneerd. Tweakers.net werd rondgeleid door verschillende laboratoria en sprak met Stephen Fisher, de lead architect achter Penryn.

Stephen FisherFisher heeft al een lange carrière bij Intel achter de rug: hij werkte onder meer aan de 486, de definitie van de mmx- en sse-instructies en de Pentium III. Het vorige product waar hij aan werkte droeg de codenaam 'Tejas'. Dit zou een 65nm-versie van de Pentium 4 worden met een extreem lange pipeline (40 tot 50 stappen) om kloksnelheden van 7GHz of zelfs nog meer te kunnen halen.

Tejas was al in een vrij vergevorderd stadium van ontwikkeling toen Intel begin 2004 inzag dat de Pentium 4-strategie geen toekomst meer had. Het team had net de belangrijke 'tape-out'-mijlpaal gehaald toen het nieuws binnenkwam dat hun project geannuleerd was. De 'tape', die eigenlijk naar de fabriek gestuurd zou worden om de eerste fysieke versie van de chip te laten maken, ligt nu ergens in een kluis stof te verzamelen.

Hoewel dit natuurlijk een teleurstelling was voor Fisher, bleef hij niet lang werkeloos. Direct na het annuleren van Tejas werden twee nieuwe projecten opgestart: Penryn en Nehalem. De twee teams begonnen vanuit dezelfde startpositie: een vroege alfaversie van de Merom-architectuur, die nu bekendstaat als Core 2 Duo. Het Penryn-team moest echter een jaar eerder klaar zijn dan het Nehalem-team.

Tick-tock

Het gelijktijdig ontwikkelen van meerdere ontwerpen voor hetzelfde procedé is wat Intel het 'tick tock'-model noemt. Een van de redenen hiervoor is dat kleinere transistors tot op zekere hoogte onvoorspelbaar zijn. Toen men begon aan Penryn en Nehalem was het mei 2004, toen de meest geavanceerde techniek 90nm was. Het was toen net zo moeilijk te voorspellen hoe 45nm-circuits zich zouden gedragen als het nu is om te zeggen hoe dingen op 22nm gaan werken. Men heeft altijd wel ruwe schattingen om vanuit te gaan, maar die veranderen naarmate er steeds meer definitieve beslissingen worden genomen en de theorie wordt omgezet in de praktijk.

Intel 45nm SRAM die
De eerste 45nm-chip werd begin 2006 gemaakt, minder dan een jaar voor Penryn af moest zijn.

Veranderende eigenschappen van een procedé, ook wel 'design rules' genoemd, zijn een groot probleem voor ontwerpers. Als ze te vooruitstrevend proberen te zijn zou zomaar ineens kunnen blijken dat hun ideeën simpelweg niet te realiseren zijn. Maar pakken ze het te conservatief aan, dan wordt weer niet optimaal gebruikgemaakt van de mogelijkheden die de vele miljarden dollars kostende fabrieken bieden.

Intel heeft er daarom voor gekozen om twee wegen tegelijk te bewandelen, met ongeveer een jaar verschil er tussen. Voor de 45nm-generatie is Penryn de conservatieve benadering en Nehalem de vooruitstrevende. Ieder probleem dat het eerste team tegenkwam is een les geweest voor het tweede team, dat vervolgens zes maanden tot een jaar langer de tijd had om het op te lossen. Vanwege deze luxepositie kon het tweede team zich veel beter concentreren op nieuwe features, zoals in dit geval het integreren van multithreading, een geheugencontroller en een videochip.

Deze tactiek wil het bedrijf de komende jaren steeds blijven herhalen. Voor de 32nm-generatie staan er dus ook twee ontwerpen op de roadmap: 'Westmere' zal een conservatief gekrompen versie van Nehalem zijn, terwijl de vooruitstrevende 'Sandy Bridge' weer een hoop nieuwe features moet toevoegen. En daarbij houdt het niet op: Fisher onthulde op dit moment al bezig te zijn met een 22nm-ontwerp. Elders bij Intel is men ook al serieus aan het nadenken over welke features er in de 16nm-generatie bij moeten komen.

Intel tick-tock model

De geboorte van Penryn

Even terug naar het heden: Penryn. De eerste versie van de processor werd in december 2006 gebakken in de ontwikkelfabriek D1D in Oregon, bijna 800 kilometer ten noorden van Folsom. Een team van ongeveer vijftig man zat midden in de nacht te wachten terwijl iemand met een van Intels 'shuttles' (privévliegtuigen) onderweg was met de A0-versie van de chip.

Ze hadden natuurlijk ook gewoon tot de volgende ochtend kunnen wachten, maar wilden maar wat graag zien of de chip waar ze op dat moment al dik twee jaar aan gesleuteld hadden ook daadwerkelijk werkte. Bovendien wilden ze het record van het Merom-team verbeteren, dat er in geslaagd was om binnen dertig minuten Windows te booten op de A0-versie van Core 2 Duo. Er was die nacht goed nieuws en slecht nieuws: Penryn werkte, maar het duurde zes uur om Windows aan de praat te krijgen.

Na de A0-versie zijn er nog een aantal andere steppings gemaakt. Dit gebeurt om verschillende redenen, zoals het oplossen van bugs, het verbeteren van de yields of het mogelijk maken van hogere kloksnelheid. De versie die vanaf 12 november in de winkels ligt heet C0 en is de vijfde revisie van het ontwerp.

Penryn die
Penryn van dichtbij: 420 miljoen transistors op 107mm²

Maar hoe test Intel dit soort dingen nou? Alleen Windows starten is duidelijk niet genoeg om te weten of alle functies werken zoals het hoort. En een nacht SuperPi draaien is - in tegenstelling tot wat sommige overklokkers denken - ook niet genoeg om te zeggen dat een chip stabiel is op een bepaalde kloksnelheid. En wat gebeurt er als er een bug gevonden wordt in de hardware? Penryn pakt bijna vier miljoen transistors per vierkante millimeter samen, het is toch onmogelijk om er achter te komen wat daarbinnen precies fout gaat? Of toch niet?

Logische validatie

Bij de logische validatie richt men zich puur op de functionaliteit van de chip, waarvoor men drie soorten tests gebruikt. De eerste categorie bestaat uit standaardsoftware: benchmarks, spellen, besturingssystemen, (server)applicaties, noem maar op. Dit is de makkelijkste categorie om voor te slagen, omdat dit soort 'normale' software meestal geen hele vreemde code of nieuwe features gebruikt.

De tweede trap is al moeilijker: dat zijn tests die specifiek zijn geschreven om bepaalde (nieuwe) features aan de tand te voelen. Deze worden vaak gemaakt door de ontwerpers zelf, die natuurlijk precies weten hoe ze iedere vreemde uitzondering kunnen nabootsen.

De laatste categorie is wellicht de zwaarste: dan worden er volledig willekeurige instructies op de processor afgevuurd om te kijken of de fysieke chip zich hetzelfde gedraagt als het softwaremodel dat ervan is gemaakt. Deze 'emulator' kan natuurlijk al uitvoerig getest worden voor de eerste fysieke chip terugkomt uit de fabriek, dus als de hardware identiek reageert op iedere combinatie van instructies en data dan is de kans groot dat alles in orde is.

Intel validation tour
Dit bord is apart genomen om even goed doorgemeten te worden

Zoals verwacht kan worden van een van de grootste technologiebedrijven ter wereld verloopt alles vrijwel volledig automatisch. Een groot netwerk voert volledig automatisch tests aan en resultaten af, waardoor de werknemers zich alleen maar met de problemen bezig hoeven te houden.

Als er een probleem gevonden wordt is het de belangrijkste taak van de mensen in het lab om uit te vinden waar het zit, want het hoeft niet altijd de processor zelf te zijn. Ook software, het bios of de chipset kunnen crashes veroorzaken. Door het testplatform aan een hele serie apparaten te hangen, kan men precies kijken welke signalen er over de bussen heengaan en wat de interne staat van de processor is (bijvoorbeeld de inhoud van de registers) om een diagnose te stellen. Soms blijkt overigens ook dat de processor wel goed is, maar de testsoftware een fout bevat. Al met al kan het nog een aardige puzzel zijn om de oorzaak van een probleem te vinden.

Circuitvalidatie

De chip moet echter niet alleen functioneel in orde zijn, maar ook de beoogde kloksnelheid halen. Zolang die niet naar tevredenheid is wil men graag weten welke 'speedpaths', de knelpunten in de circuits, opgelost moeten worden om het volgende niveau te bereiken.

Het lab waar men dit werk doet is in opzet vrijwel identiek aan het vorige: een hele zaal vol met 19"-racks, waarbij in iedere kast een speciaal voor testdoeleinden ontworpen moederbord ligt. Deze testborden gebruiken standaard chipsets, maar zijn daarnaast voorzien van tientallen extra aansluitingen rond de processor, zodat men allerlei gegevens kan uitlezen terwijl het systeem draait. Boven het systeem dat getest wordt staat een normale pc die de tests uitvoert en de resultaten verzamelt.

Het grote verschil tussen het logicalab en het circuitlab is dat men hier ook met de kloksnelheid en temperatuur speelt. De mannen van Intel gebruiken een geavanceerde vorm van 'temperature control', een centrale vloeistofkoeling waarmee temperaturen van -50 tot +80 graden Celsius ingesteld kunnen worden.

Circuit marginality validation

Het doel van deze zogenaamde 'circuit marginality validation' is om er achter te komen tot welke kloksnelheid en bij welke temperaturen de chip nog steeds door de tests heen blijft komen. Zodra een snelheid bereikt wordt waarop sommige tests beginnen te falen, of de koeling die nodig is om stabiel te blijven te zwaar wordt geacht, gaat men op zoek naar de oorzaak van het probleem. In de meeste gevallen kan dan een circuit worden geïdentificeerd dat niet goed genoeg presteert.

De voor de hand liggende vraag of ze Penryn ook overgeklokt hebben, wordt met brede grijnzen beantwoord, maar of ze verder zijn gekomen dan de 5,56GHz die vorig week is gedemonstreerd wilde men niet zeggen. De driedubbele phasechangekoeling van XtremeSystems die voor die overklok werd gebruikt is zonder twijfel nog geavanceerder dan het spul dat Intel heeft staan, maar daar staat tegenover dat de mannen in het lab toegang hebben tot het binnenwerk van de chip.

Patchen op 45nm

Als er een bug gevonden wordt moet die natuurlijk worden opgelost. Of het nu om een fout in de logica gaat of om een ongelukkige implementatie van een circuit die de kloksnelheid beperkt; om van een A0-chip naar een product te komen moet er flink wat gesleuteld worden.

Sommige bugs zijn echter bijzonder lastig om te traceren. Met name als het ontwerp gewoon goed lijkt of simulaties voorspelden dat een traag circuit gewoon snel had moeten zijn, kunnen de ontwerpers niets meer doen dan op goed geluk dingen aanpassen, in de hoop dat de situatie daarmee verbetert... ware het niet dat Intel een aantal heel dure machines heeft staan die in dat soort situaties uitkomst kunnen bieden.

Een processor waarin een 'onverklaarbaar' probleem wordt gevonden ondergaat een speciale behandeling: de standaard metalen heatspreader gaat er als eerste af. Vervolgens wordt de beschermde laag daaronder ook weggefreesd, zodat er van de 750µm nog maar ongeveer 10µm overblijft. Daarna plaatst men de chip in een speciaal ontworpen testsocket met een puur diamanten heatsink. Diamant is sowieso een goede geleider van warmte, maar belangrijker voor dit verhaal is dat het ook doorzichtig is.

Een minder bekende eigenschap van silicium is namelijk dat het ook transparant is. Niet voor het blote oog, maar wel voor infrarood. Met een zeer precieze laser is het dus mogelijk om letterlijk ín de chip te kijken om te zien wat er gebeurt. Met een 2,6 miljoen dollar kostend apparaat dat speciaal voor Intel is ontwikkeld kan het naar individuele transistors kijken om te meten of er spanning op staat of niet, met de nauwkeurigheid van een picoseconde, een miljoenste van een miljoenste seconde. Hiermee kan dus letterlijk zichtbaar gemaakt worden waar en hoe snel de transistors schakelen.

Een van de interessante extra features van de testplatforms die men gebruikt, is dat het mogelijk is om de klok van de chip te vertragen. Degene die de machine bedient kan er voor kiezen om van drie miljard tikken per seconde (3,0GHz) naar één tik per seconde te gaan, zodat mensenogen het allemaal iets beter kunnen volgen. Met hetzelfde gemak kan de klok helemaal stilgezet worden, zodat men desnoods twee uur kan staren naar een situatie die normaal in een fractie van een nanoseconde voorbij is.

Intel validation tour
Om transistors te vinden wordt het ontwerp van de chip automatisch over de beelden heen geprojecteerd

Een tweede apparaat gooit daar nog een stap bovenop: deze kan letterlijk inzoomen tot details van minder dan een nanometer en dan vervolgens nog bewerkingen uitvoeren ook. Dit gebeurt door bepaalde chemicaliën in de laserstraal te verdampen en zo direct de chip in te schieten. Met een corrosieve oplossing kunnen verbindingen worden verbroken, terwijl metalen en silicium gebruikt kunnen worden om nieuwe structuren aan te leggen.

Dit apparaat is zo gevoelig dat het extra gestabiliseerd moest worden nadat er buiten op straat verkeersdrempels waren aangelegd. Trillingen veroorzaakt door de auto's die er overheen reden zorgden er namelijk voor dat het beeld van de operator op en neer zwiepte.

Deze techniek bespaart de ontwerpers enorm veel tijd: een nieuwe revisie van de chip door de fabriek laten maken kost minimaal vier tot zes weken, terwijl het met dit apparaat binnen een dag voor elkaar kan zijn. Hoewel het niet bedoeld is voor massaproductie, komt dat bij uitzondering wel voor. Twee weken voor de introductie van de eerste Pentium 4 werd bijvoorbeeld nog een bug gevonden in de southbridge. Men heeft destijds als een gek honderden chips lopen 'patchen' om in de eerste weken toch moederborden te kunnen leveren.

Intel validation tour: transistor-patch

Errata en conclusie

Hoe goed Intel ook zijn best doet, een chip zo complex als Penryn kan nooit helemaal perfect zijn, althans niet zonder er nog een paar jaar langer aan te werken. Sommige problemen worden daarom softwarematig opgelost door middel van microcode- of bios-updates. Andere problemen - meestal degenen die tijdens het uitvoeren van willekeurige instructies worden ontdekt - worden helemaal niet opgelost. Ofwel omdat men denkt dat de omstandigheden zo bizar zijn dat niemand ze ooit zal tegenkomen in de praktijk, ofwel omdat de potentiële gevolgen zo klein zijn dat het niet de moeite waard is om op te lossen.

Alles wat men in de labs vindt wordt wel gepubliceerd. Voor de eerste commercieel beschikbare versie van Core 2 Duo zijn in totaal 112 van deze zogeheten 'errata' bekend. Intel gebruikt die term omdat het 'bugs' een te groot woord vindt. Bugs zijn er om opgelost te worden, maar van de meeste errata hoeft vrijwel niemand wakker te liggen. Bijvoorbeeld:

With respect to the retirement of instructions, stores to the uncacheable memory-based APIC register space are handled in a non-synchronized way. For example if an instruction that masks the interrupt flag, e.g. CLI, is executed soon after an uncacheable write to the Task Priority Register (TPR) that lowers the APIC priority, the interrupt masking operation may take effect before the actual priority has been lowered. This may cause interrupts whose priority is lower than the initial TPR, but higher than the final TPR, to not be serviced until the interrupt enabled flag is finally set, i.e. by STI instruction. Interrupts will remain pending and are not lost.

Deze zomer zijn 39 van dit soort punten opgelost in de nieuwe G0-stepping, maar er is ook een nieuwe gevonden. Ondanks het feit dat er dus nog steeds 74 bekende 'fouten' in de chip zitten, zullen de meeste mensen beamen dat ze nergens last van hebben, wat betekent dat de mensen in het validatielab hun werk goed hebben gedaan.

* Conclusie

Het ontwikkelen van een processor neemt al snel drie tot vier jaar in beslag, waarbij men zich in het laatste jaar voor de introductie alleen nog maar bezighoudt met testen en perfectioneren. Het valideren begint echter niet pas op het moment dat de eerste chip terugkomt uit de fabriek, net zo min als het ophoudt zodra een product eenmaal op de markt is. Ook komt het maar zelden voor dat de processor als geïsoleerd onderdeel getest kan worden: vaak moet de chipset tegelijkertijd worden getest, wat de zaken nog een stuk complexer maakt.

Wat we in dit artikel hebben laten zien is dus maar een klein deel van het totale traject, maar hopelijk is daardoor wel duidelijk geworden dat er een groot verschil is tussen het hebben van samples en het daadwerkelijk klaar zijn voor de introductie van een product. Het feit dat Intel vorige week een machine op het podium had staan die het zinnetje 'Hi, I am Nehalem. I am only three weeks old, and I am already talking.' kon oplezen is weliswaar bemoedigend, maar het komende jaar zal deze chip nog een uitgebreid traject moeten ondergaan voor hij klaar is om uitgebracht te worden.

Intel validatie slide
Een chronologisch overzicht van de verschillende stappen in het validatieproces

Reacties (57)

Wijzig sortering
De 'tape', die eigenlijk naar de fabriek gestuurd zou worden om de eerste fysieke versie van de chip te laten maken, ligt nu ergens in een kluis stof te verzamelen.
Bij NXP, voorheen Philips, gaan de chipontwerpen vziw bij tape-out al jaren niet meer op een fysieke tape naar de fabriek maar worden gewoon over het intranet verzonden - zal bij Intel toch niet anders zijn?
Die fabriek ligt nogal wat kilometers van de plaats waar ze de ontwerpen maken. Dus een intranet is daar niet echt een optie voor. En over internet verzenden is ook niet zo heel veilig en volgensmij willen ze echt niet dat die informatie ergens opgepikt wordt.
De waarheid ligt ergens in het midden. Er worden inderdaad geen fysieke tapes meer gebruikt om ontwerpen naar de fabriek te sturen, maar gewoon een snelle VPN-verbinding. De nostalgische term 'tape-out' wordt echter nog steeds gebruikt om die mijlpaal aan te duiden en backups/archieven van dit soort dingen worden nog wel met tapestreamers gemaakt. Vandaar dat het woord tape ook tussen aanhalingstekens staat :).
Er worden inderdaad geen fysieke tapes meer gebruikt om ontwerpen naar de fabriek te sturen, maar gewoon een snelle VPN-verbinding.
Ik kan me net voorstellen dat ze dit via VPN over het internet doen. Ze hebben zeker hun eigen "pijpen" liggen. Mogelijk dat ze de data hier encrypt overheen sturen. Hun informatie is veel en veel te belangrijk.

De meeste grote multinationals gebruiken eigen lijnen ipv het internet voor koppeling tussen hun locaties.
Wouter Tinus heeft helemaal gelijk. In mijn werk in een fab hebben we regelmatig data files van een paar honderd megabyte (tot zelfs 2GB!!!) opgestuurd over het netwerk. Dit kan zijn naar Taiwan, USA of Frankrijk, maakt niet uit. Dit duurt een paar uur (nooit langer dan 1 dag!) en de data is over gestuurd. Tapes daar doen we niet meer aan. Tapes heb ik in de afgelopen 10 jaar nog nooit gezien (behalve als back-up dan).

De meeste data gaat nog naar de fabrikanten van de maskers voor chip fabrikatie. Deze data is vele Giga bytes groot voor een complexe chip in 90nm technologie. En ook dit gebeurt via het netwerk. Dit kost vaak een hele dag, maar dat is nog steeds sneller dan een tape fysiek opsturen naar de andere kant van de wereld.
Tja, maar iedereen houd wel vast aan de nostalgische term "Tape-Out" volgens mij. :+ Bij ons heet het ook nog steeds zo, maar ik kan me niet indenken dat UMC er blij van gaat worden als we daadwerkelijk tapes zouden gaan sturen. :D

Overgens erg leuk artikel. Zulke dingen worden altijd gewaardeerd.

Ik vraag me overgens af of de heren van Intel met het woord "Shuttle" niet gewoon testwafer bedoeld hebben aangezien dat bij ons de gebruikte term is. (Ik weet overgens niet waar die term eigenlijk vandaan komt, zal wel een zelfde nostalgische achtergrond hebben als tape-out.)
Kan het alleen maar eens zijn met alle bovenstaande lovende reacties!
Geweldig om dit soort dingen te lezen! Erg intressant.

Mijn complimenten voor de auteur! Zeer begrijpelijk geschreven.
Prima achtergrond artikel. Indd erg leuk om het ontwerp en ontwikkeling van deze chip eens van wat dichter bij te bekijken. Onvoorstelbaar op wat voor niveau ze nu met die speciale apparatuut dingen in die chip kunnen veranderen als daar aanleiding voor is ipv een hele nieuwe chip te bakken waar e.e.a aan veranderd is.
Interessant artikel om te lezen. Meest interessante vind ik toch wel dit:
Dit gebeurt door bepaalde chemicaliën in de laserstraal te verdampen en zo direct de chip in te schieten. Met een corrosieve oplossing kunnen verbindingen worden verbroken, terwijl metalen en silicium gebruikt kunnen worden om nieuwe structuren aan te leggen.
Krijg ik een futuristisch gevoel bij :9
Deze techniek is al vrij oud. Het heet FIB, of te wel focused ion beam (http://en.wikipedia.org/wiki/Focused_ion_beam). Dit gebruiken alle chip fabrikanten al jaren.
Bij mij gebruiken ze volgens mij altijd een laser voor het verbreken van verbindingen, bij Intel blijkbaar corrosieve oplossingen. Wat zou daar het voordeel van zijn?
Voor m'n gevoel is een laser nauwkeuriger.
Volgensmij worden in de meeste FABs alleen FIB's gebruikt om zowel verbinding te verbreken of te herstellen. Dit komt omdat de spot grote van een FIB zeer klein kan zijn. Over het algemeen zijn laser spot sizes veel groter.
De corrosieve oplossingen worden door/in de laserstraal verdampt en met dezelfde straal 'aangebracht' (is wat ik uit die tekst opmaak).
Knap, als je het mij vraagt ;)
Volgens mij haal je nu opzettelijk aangelegde 'bruggen' op de 'pad' waarop de die zit en de verbindingen in de die zelf door elkaar.

Een laser is voor die tweede veel te grof. Je brand je halve chip weg met zo'n ding.
Bovendien wilden ze het record van het Merom-team verbeteren, dat er in geslaagd was om binnen dertig minuten Windows te booten op de A0-versie van Core 2 Duo. Er was die nacht goed nieuws en slecht nieuws: Penryn werkte, maar het duurde zes uur om Windows aan de praat te krijgen.
Mijn C2D boot windows binnen 30 seconden, ik hoop die van jouw ok ;). Hadden ze speciale instellingen zodat de tijd van het booten van windows langer duurt?
Hadden ze speciale instellingen zodat de tijd van het booten van windows langer duurt?
Nee, ze moesten alleen maar het allereerste fysieke exemplaar van een nieuwe processor met een paar honderd miljoen transistors debuggen (in ieder geval ver genoeg om Windows te kunnen starten).

In softwaretermen is dat de vergelijken met het programmeren van een operating systeem zonder tussentijds te compileren en het dan 30 minuten na de eerste build op te laten starten.

[Reactie gewijzigd door Wouter Tinus op 26 september 2007 17:31]

Dat is natuurlijk niet helemaal waar, aangezien het ontwerp wel virtueel wordt getest voordat ze een echt tastbare testversie gaan produceren. :)
Met een model op een computer valt ook niet alles te voorspellen hoor. Als jij nu een perfect softwaremodel voor een 22nm processor weet te schrijven, dan denk ik dat intel jou een miljoenencontract aan bied om bij hun te komen werken voor al hun softwaremodellen van processors. Want het lijkt me nogal onmogelijk om nu precies te voorspellen hoe alles zich op 22nm gedraagt, hetzelfde probleem hebben ze natuurlijk met 45nm gehad.
Je moet het meer lezen als: het duurde 30 minuten voordat ze windows AAN DE PRAAT hadden. Dus het is niet zo dat opstarten van Windows 30 minuten duurde. Maar na 30 minuten klooien met instellingen, aansluitingen etc. kregen ze Windows aan de praat. Wat natuurlijk een goede prestatie is met een nieuwe chip!

[Reactie gewijzigd door Luuk1983 op 28 september 2007 15:23]

Altijd leuk, een kijkje in de keuken... en wat er al verteld wordt, het is maar het topje van de bekende ijsberg.

Misschien om eens een keer stukje te filmen (indien mogelijk natuurlijk) :)
In verband met concurrentiegevoelige dingen waar men daar mee bezig is mochten er binnen helaas geen foto's of video's gemaakt worden. De plaatjes die in dit artikel staan zijn van Intel zelf afkomstig :).
doet weer denken aan die keer dat Femme bij Dane-Elec langs mocht, daar moest ook elke foto gekeurd worden door het bedrijf. :)

Mooi artikel, het geeft een erg mooi beeld van iets waar je normaal niet zo snel iets van zult zien/lezen. Erg interessant om te lezen dit.
Erg interessant stuk tekst. Hulde aan Tweakers.net voor dit artikel.

Maar wat ik mij wel afvraag: Wordt dit artikel nou eerst van top tot teen door Intel bestudeerd voordat dit geplubiceert mag worden? En zo ja, is dit met betrekking tot bedrijfsgevoelige informatie enzo?
Nee, dit artikel is niet van te voren door Intel gelezen. Wel hebben ze natuurlijk tijdens de rondleiding en gesprekken goed opgepast dat ze ons niet te veel informatie gaven c.q. dingen lieten zien die echt geheim waren. Het was ook duidelijk dat het personeel van te voren was gewaarschuwd om vertrouwelijke documenten weg te stoppen en computers te locken ;).

[Reactie gewijzigd door Wouter Tinus op 26 september 2007 11:54]

Wel hebben ze natuurlijk tijdens de rondleiding en gesprekken goed opgepast dat ze ons niet te veel informatie gaven c.q. dingen lieten zien die echt geheim waren.
Ik ga er vanuit dat Intel dit soort rondleidingen wel vaker geeft, en precies weet wat ze wel en niet zeggen en laten zien.
Het was ook duidelijk dat het personeel van te voren was gewaarschuwd om vertrouwelijke documenten weg te stoppen en computers te locken .
In een groot bedrijf als Intel, met vast veel personeelsleden die niet alles hoeven te weten, zou dat toch eigenlijk standaard procedure moeten zijn? mensen werken op een need2know basis, en verder ligt kennis zo veel mogelijk 'op slot'. Had je werkelijk de indruk dat't normaal meer open was? Dat verbaasd me.
Ik kom wel 's bij [....ok, laat ik het behoorlijk technologische bedrijven noemen. zal hier gaan namen zetten] binnen, en zodra je op een op-zich niet technische afdelingen binnenkomt maar die wel tot veel relevante data toegang hebben, schrik je van het aantal wachtwoorden op de post-it's....

Truus de tiepmiep heeft soms/vaak geen benul van de waarde van de informatie die ze aan het archiveren is.
De clockspeed loopt hier behoorlijk hoog, zoals al eerder in de tekst vermeld:

Dit zou een 65nm-versie van de Pentium 4 worden met een extreem lange pipelinne 940 tot 50 stappen) om kloksnelheden van 7GHz of zelfs nog meer te kunnen halen.

Dit belooft een mooie toekomst in de snelheden die kunnen behaald worden.
Alleen ben dan wel benieuwd hoe ze de warmte dan onder de duim gaan houden aangezien meestal hoe sneller hoe meer warmteproductie. Ik zie niet snel iedereen met Pipe met vloeibare stikstof in zijn huiskamer staan. We zien tegn die tijd weer wel wat ze daarvoor hebben uitgevonden.
Dit project is dus ook niet doorgegaan hè ;)
Maar de kennis zal vast en zeker niet verloren zijn gegaan!

Of het bruikbaar is (geweest) in andere projecten, dat zullen we waarschijnlijk wel nooit te horen krijgen.
Nee, daarom is de pipeline nu weer ingekort tot maximaal ongeveer 20. Lange pipelines hebben namelijk grote nadelen.
Prachtig stukje tekst, echt op en top Tweaker.

Toch fantastisch wat die mensen kunnen. Verkeersdrempels die schokken veroorzaken :+ Leuk :D
Erg interessant! Leuk om een kijkje in de keuken te krijgen. Hulde!

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Apple iPhone 11 Nintendo Switch Lite LG OLED C9 Google Pixel 4 FIFA 20 Samsung Galaxy S10 Sony PlayStation 5 Elektrische voertuigen

'14 '15 '16 '17 2018

Tweakers vormt samen met Hardware Info, AutoTrack, Gaspedaal.nl, Nationale Vacaturebank, Intermediair en Independer DPG Online Services B.V.
Alle rechten voorbehouden © 1998 - 2019 Hosting door True