Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door Paul Hulsebosch en Jurian Ubachs

Round-up najaarsgames 2018

Spyro, Darksiders III en meer

Darksiders III

Het is gek, maar eind 2018 moeten we het nog steeds hebben over het faillissement van uitgever THQ, dat zich eind 2012 al aandiende. De gevolgen van het bankroet zijn namelijk nog steeds merkbaar, ook zes jaar na de klap. Een van de series uit het portfolio van THQ was Darksiders, en vlak voor het faillissement verscheen Darksiders II, gemaakt door Vigil Games. De studio was eigendom van THQ en werd meegezogen in de ondergang van de uitgever. Dat Darksiders II in 2012 verscheen en Darksiders III pas eind 2018, heeft alles met die schermutselingen te maken.

Titel Darksiders III Score
Platform Windows, PlayStation 4 en Xbox One
Prijs § 46,50

Het Zweedse Nordic Games kocht uit het faillissement de rechten op de serie en op de merknaam THQ, maar niet de studio zelf. Terwijl Nordic Games zichzelf omdoopte tot THQ Nordic staken de voormalig werknemers van Vigil Games de koppen bij elkaar. Als Gunfire Games proberen ze het opnieuw, maar nu als zelfstandige studio. Omdat er brood op de plank moest komen, bracht de nieuwe studio in korte tijd een aantal vr-games op de markt, totdat het voor THQ Nordic tijd werd om weer iets met Darksiders te doen. De Zweedse uitgever klopte bij Gunfire aan om zijn eigen Darksiders II te porten van de vorige naar de huidige generatie consoles. Pas toen dat was afgerond, was de studio weer op volle sterkte en was er tijd en ruimte voor een volwaardig nieuw project. THQ Nordic had tegen die tijd wel trek in Darksiders III.

Darksiders III wordt dus gemaakt door een studio die voor een flink deel is gevuld met werknemers die ook aan de eerste twee delen hebben gewerkt, en er is financiŽle ondersteuning van een uitgever. Alle ingrediŽnten voor een smaakvol derde deel zijn dus aanwezig. En toch kunnen we niet heel enthousiast worden over de nieuwe game. Het is geen onaardige poging, maar op veel vlakken wel de mindere van de drie games uit de serie.

Fury

Zo worden we niet enthousiast van Fury, de nieuwe hoofdpersoon. In de eerste Darksiders hadden we War, een ongelofelijke bad ass die enorm met zijn zwaard huis kon houden. Hij sloeg traag maar hard, en kon heerlijk boos worden. De game om hem heen bestond uit een combinatie van stevige knokpartijen en Zelda-achtige puzzels in een prachtige spelwereld, ontsproten aan het brein van striptekenaar Joe Madureira. Die is sindsdien niet meer bij de serie betrokken, en dat is merkbaar. De makers proberen de nieuwe games in dezelfde stijl te houden, en dat lukt ook wel, maar zo bruut als War en zo mooi als de eerste game is het niet meer. In Darksiders II gooiden de makers het over een iets andere boeg. Daar volgde je Death, vergeleken bij War een stuk magerder, maar ook een stuk sneller. Hij was bewapend met een dubbele zeis en veel magie om het gebrek aan fysieke kracht te compenseren. Wat gameplay betreft was Darksiders II veel meer een rpg waarin je de ontwikkeling van Death naar eigen inzicht vorm kon geven. Met nog steeds die puzzels erbij.

In Darksiders III volgen we Fury, de derde van de Four Horsemen of the Apocalypse. In vergelijking met Death en War is Fury een mager scharminkel dat helaas niet overdreven veel indruk maakt. Lars Wingefors, directeur van THQ Nordic, gaf anderhalf jaar geleden al aan dat Darksiders III meer 'gefocust' zal zijn. Daar bedoelde hij mee dat het rpg-element volledig is geschrapt. Dat is jammer, want Fury mist daarmee de opties van Death, maar ze is als slanke dame lang niet zo sterk als War. En daarbij hebben we het niet over het effect van haar acties in de game. Je krijgt ook met Fury al je tegenstanders wel dood, dus in die zin staat Fury haar mannetje of vrouwtje wel. Fury is echter beduidend minder indrukwekkend dan Death, en al helemaal dan War. Waar Death iets mysterieus had, was War vooral heerlijk boos op alles en iedereen. Fury is minder aansprekend. Ze is ook niet heel sympathiek.

Je krijgt iedereen dus echt wel dood, maar de opties van Fury missen spektakel. Ze heeft een soort uit scherpe metalen schakels opgebouwde zweep waar ze flink mee uit kan halen. Het ding ziet er zwaar uit, maar Fury zwiept er vrij gemakkelijk mee rond. Naast die zweep is er een aantal secundaire wapens waar je uit kunt kiezen. Toch is Dodge misschien wel de belangrijkste skill van Fury. Je hebt alleen succes als je timing goed is en je dus op tijd weet weg te duiken. Gevechten draaien volledig om duiken, slaan, duiken en slaan. Dat klinkt saai, maar het valt best mee omdat de vijanden in de game flink gevarieerd zijn. En ze zijn sterk, zodat het lang kan duren voor je er eentje hebt neergehaald. Zeker bij de bosses in de game is het zaak om uit te vogelen wat voor acties ze in petto hebben, en daar een strijdplan op te verzinnen. Dat werkt prima bij dergelijke sterke eenlingen. Helaas is vechten tegen een groep mindere goden een heel stuk lastiger. Daarbij kost het meer moeite om de vele aanvallen op tijd te ontwijken. Een groep van tien die samen nog niet de helft van de health points van die ene boss hebben, vormt daarmee een veel grotere uitdaging.

Helaas, die camera

Dat laatste komt vooral door de camera. Hij raakt in de war in de vele smalle gangen, waardoor het in veel gevallen erg lastig is om te zien waar de aanvallen van de verschillende vijanden in de groep vandaan komen. Zonde, want het doet echt afbreuk aan de lol die je uit het knokken kunt halen. Het verschil tussen situaties is groot. Bevecht een boss in een ruime arena, en de game werkt prima. Probeer een groep mindere goden te verslaan in een gangenstelsel, en je raakt zwaar gefrustreerd.

De puzzels zijn vertrouwd. Ze zijn gebaseerd op de krachten die Fury onderweg opdoet. Als je een boss verslaat, krijg je een extra optie waarmee je delen van de spelwereld binnen kunt die je al bent gepasseerd. Je moet dus terug naar delen waar je al eerder bent geweest. De puzzels bestaan veelal uit mechaniekjes die je een beetje moet leren kennen en waarvan je gaandeweg ingewikkelder varianten voorgeschoteld krijgt. Dit is het meest consistente deel van de game, het is het meest in lijn met de voorgaande delen van de serie. De puzzels worden hier en daar als ouderwets bestempeld, maar daar kunnen we ons niet in vinden. Dan zijn de puzzels in The Legend of Zelda: Breath of the Wild en de laatste God of War ook ouderwets, en daar klaagde niemand over. Het probleem zit niet zozeer in de puzzels, maar in de bewegwijzering. Het is vaak niet duidelijk waar je naartoe moet als je wordt teruggestuurd. Het kompas dat je hebt is magertjes en een kaart wordt node gemist. Sterker nog, het is ronduit stom dat die ontbreekt. De game schreeuwt er om.

Ook over het uiterlijk hebben we gemengde gevoelens. Zoals steeds in de serie, zijn met name de vijanden erg goed vormgegeven. Niet alleen de bosses, maar ook de minder krachtige tegenstanders zien er vaak opvallend uit. Er zijn er ook erg veel. Er is veel variatie en Gunfire Games heeft niet alleen voor een mooi uiterlijk, maar ook voor prima animaties gezorgd. Maar hoe goed deze tegenstanders ook zijn, aan de levels is duidelijk minder aandacht besteed. Die zijn vaak wat generiek, en daardoor van beduidend mindere kwaliteit dan in de voorgaande games.

Conclusie

Die gemengde gevoelens voeren dus de boventoon. Darksiders III is een aardige game, maar niet zo goed als we hadden gehoopt. Fury is niet zo indrukwekkend als Death en vooral War, maar je kunt prima met haar uit de voeten. Het spelletje van duiken, aanvallen, duiken en aanvallen is leuk genoeg, zeker omdat je er erg sterke bosses mee uit kunt schakelen. Vechten tegen groepen minder sterke tegenstanders is echter flink frustrerend omdat de camera daarbij in de weg zit. De puzzels steken vertrouwd en goed in elkaar, waarbij goed gebruik wordt gemaakt van de eigenschappen die Fury onderweg opdoet. Maar het navigeren door de levels, op zoek naar die puzzels, is dan weer flink frustrerend, vooral doordat een kaart ontbreekt. Iets vergelijkbaars geldt voor het uiterlijk van de game. Het is mooi dat er zo veel verschillende vijanden zijn, en dat ze er stuk voor stuk prima uitzien en van erg goede animaties zijn voorzien. De omgevingen waar je doorheen loopt zijn echter weer wat saai.

De game is dus op een aantal vlakken prima, maar lang niet op alle. Hij is af en toe middelmatig of zelfs ronduit frustrerend. Als we kijken naar de geschiedenis van Darksider en de omstandigheden waarin dit deel is gemaakt, mogen we misschien ook niet meer verwachten. Maar THQ Nordic vraagt er echter wel het volle pond voor, waardoor de verwachtingen toch hooggespannen zijn. Dat is jammer. Darksiders III is die 60 euro niet waard, maar zou voor een lager bedrag een prima aankoop kunnen zijn.

Getest

Darksiders III, PC (Windows)

Prijs bij publicatie: § 46,50

Vanaf § 43,99

Vergelijk prijzen

Bekijk alle uitvoeringen (3)

Civilization VI voor Nintendo Switch

Het is niet de eerste serie waar je aan denkt bij een mobiele variant, maar juist Civilization heeft al een behoorlijke geschiedenis op draagbare apparaten. Dat begon met Civilization Revolution, dat vanaf de Xbox 360 en PlayStation 3 eerst de overstap maakte naar Nintendo DS en vervolgens uitstekend vertaald werd naar iOS. Het vervolg, speciaal gemaakt voor mobiele apparaten, was helaas beduidend slechter. Toch heeft de game die we nu bespreken een primeur. Sid Meier’s Civilization VI is de eerste game uit de serie waarbij de volledige pc-game is overgezet naar een mobiel platform.

Titel Sid Meier’s Civilization VI Score
Platform Nintendo Switch (eerder verschenen voor Windows. Linux, OS X en iOS)
Prijs § 43,50

Toch is dat ook weer niet helemaal nieuw, want Aspyr, de studio die het porten van de pc-versie verzorgt, zette de game eerder al succesvol over naar iOS. Inmiddels is er ook een versie voor de Nintendo Switch, die gelukkig prettig anders is.

Aan de opzet van de game is uiteraard niets veranderd. Ook op de Switch start je met wat mannetjes met berenvellen en knuppels, en daarmee moet je een beschaving opbouwen die doorgroeit tot in de nabije toekomst. Je speelt daarbij tegen een handvol andere beschavingen, die allemaal op hetzelfde primitieve niveau beginnen en zich ook allemaal willen ontwikkelen tot een bloeiende beschaving. Het doel van game is om uiteindelijk de meest dominante beschaving te worden.

Kies je weg

Er is genoeg keuze in de manier waarop je kunt domineren. Uiteraard kun je een leger opbouwen en over je concurrenten heen walsen, maar er zijn ook heel andere manieren. Je kunt je tegenstanders ook op culturele, religieuze en technologische wijze aftroeven. De militaire weg lijkt de meest logische en is vaak de eerste keuze van nieuwe spelers. Door de jaren heen hebben de makers de kansen van enthousiaste legeraanvoerders wel wat ingeperkt, zodat de primitieve eenheden minder kans maken tegen die uit moderner tijden.

Toch is ook in CivVI een militaire overwinning een prima optie, al kun je op dat vlak lelijk verrast worden als blijkt dat die ene beschaving in een uithoek van de random gegenereerde map zich stilletjes flink versterkt heeft en verhaal komt halen. Ook als militair strateeg mag je de andere kanten van je beschaving echter niet veronachtzamen. Je zult niet alleen voor voedsel en inkomsten, maar ook voor vermaak en zelfs religie moeten zorgen om je inwoners tevreden te houden en je steden en daarmee je beschaving te laten groeien.

De grootste vernieuwing in CivVI is dat de verschillende gebouwen die je in je steden neerzet niet langer allemaal op dat ene zeshoekige tegeltje terechtkomen, maar dat je ze buiten het stadshart neerzet, liefst op tegels die een bonus opleveren. Dit is het aspect waarmee de slimste leiders het verschil maken. Juist met de bonussen die slim geplaatste districten en gebouwen opleveren, kun je je beschaving een kant op sturen. Zoals altijd in Civilization is het zaak om met een plan aan de game te beginnen en vooraf te kiezen of je voor een militaire, culturele, religieuze of wetenschappelijke overwinning gaat. Overigens is er vooral op religieus vlak meer mogelijk dan in voorgaande games uit de serie.

Zoals bij de Switch gebruikelijk, is de game zowel docked als handheld te spelen. Docked lijkt de beste optie, voor een game die van een pc is overgewaaid. Toch is dat hier niet de beste keuze. Wie op een tv speelt, ziet dat het beeld hier duidelijk minder gedetailleerd is dan op een pc. Desondanks zie je nog steeds vissen zwemmen in de zee en vossen sluipen over het land, en zelfs wat voorzichtige weereffecten zoals sneeuw die van de bergen waait. Het detail is er er, maar is allemaal wat grofkorreliger. Hetzelfde detail en dezelfde effecten zie je ook als je handheld speelt, al zijn ze dan zo klein dat ze lastig zijn waar te nemen.

Lekker handheld

Toch komt de game het beste tot zijn recht in handheld-vorm. Niet alleen omdat je hem dan makkelijk mee kunt nemen, maar vooral door de bediening. Het grote voordeel van de draagbare vorm is dat je knoppen en touchscreen kunt combineren. Het is even wennen, want Aspyr heeft wat menu-items samengevoegd en weggestopt in twee menu's die je vanaf de zijkant in beeld kunt roepen met de schouderknoppen van de Switch. Maar als je er eenmaal aan gewend bent, werkt het prima, vooral dus door de combi van touch en knoppen. Slepen, zoomen, en het selecteren van eenheden en menuonderdelen gaat allemaal prima via het aanraakscherm. Je kunt dus in de meeste gevallen met touch uit de voeten, waarbij je de knoppen enkel gebruikt voor het nauwkeuriger werk, zoals het verplaatsen van eenheden in drukbevolkte gebieden.

Bij beide vormen, docked en handheld, is goed merkbaar dat de Switch minder krachtig is dan een pc met de minimale systeemeisen. Als de game wat verder gevorderd is kan het op een pc al behoorlijk lang duren voor de zetten van je tegenstanders berekend zijn, en op de Switch duurt dat merkbaar langer. Zelfs enkel wat scrollen over de map kan, zeker later in de game, tot stotteren van het beeld leiden. Omdat CivVI een game is die sowieso geduld vergt, komen de makers ermee weg.

Helaas heeft Aspyr niets kunnen doen aan de ergernissen die er ook zijn bij het spelen van CivVI. Zo laat de kunstmatige intelligentie van je computergestuurde opponenten nog steeds opvallend veel steken vallen. Concurrerende mogendheden reageren laat of onlogisch op jouw handelingen, en hetzelfde geldt voor de neutrale Barbarians en - in mindere mate - voor de City States. Toch zijn dit zaken die waarschijnlijk niet door Aspyr veranderd mogen worden, maar moeten worden aangepast door Firaxis, de ontwikkelaar van de oorspronkelijke pc-versie. Het euvel is op te lossen door tegen menselijke tegenstanders te spelen, maar helaas stippen we daarmee de enige echte tekortkoming van de game aan. De online multiplayeroptie is namelijk uit de game gesloopt. Je kunt nu enkel nog lokaal tegen elkaar spelen, en dat is natuurlijk jammer.

Conclusie

Het is een klein minpunt aan de Switch-versie van de game. Een ander minpuntje is dat uitbreiding Rise & Fall niet in de draagbare versie is opgenomen, al krijg je er wel wat kleinere uitbreidingen bij, zoals Polen, AustraliŽ, PerziŽ en MacedoniŽ als extra beschavingen. Niet dat Civilization VI daarmee opeens perfect is, want de nadelen die aan de pc-versie kleven, gelden ook hier. Maar de vertaling naar de Switch is prima uitgevoerd. De game ziet er wat minder gedetailleerd uit, maar Aspyr heeft een goede balans gevonden tussen uiterlijk vertoon en speelbaarheid, en het heeft vooral de bediening op een mooie en handige manier vertaald naar de Switch. Dat maakt dat de game vooral in handheld-vorm prima is te besturen. Handheld komt de game zelfs beter tot zijn recht dan docked. Met CivVI bewijst Aspyr dat een uitgebreide strategische game prima speelbaar is op een mobiel platform als de Switch, een constatering waar veel Switch-eigenaren vrolijk van zullen worden.

LEGO DC Super-Villains

Je kunt tegenwoordig geen populair cultureel verschijnsel meer hebben of Travellers Tales en Warner Bros. maken er een Lego-game van. En dat is maar goed ook, want keer op keer blijkt dat de Lego-games garant staan voor veel humor en uren spelplezier. Door de jaren heen begaven we ons al in de Lego-versies van de werelden van Star Wars, Harry Potter en The Lord of the Rings. Daarnaast zijn we al talloze keren afgereisd naar de universums van Marvel en DC Comics, en ook dit keer is het de Lego-versie van de DC Comics-helden die we voorbij zien komen, al is de hoofdrol dit keer weggelegd voor de schurken, niet de helden.

Titel LEGO DC Super-Villains Score
Platform PlayStation 4, Xbox One, Windows, Nintendo Switch
Prijs § 42,50

Lego DC Super-Villains gooit, zelfs nog voor je goed en wel een stuk gespeeld hebt in de game, hoge ogen. Dat begint al met de wetenschap dat de game kan leunen op de beste cast aan stemacteurs in een Lego-game ooit. Sterker nog, Lego DC Super-Villains kan zich op dat vlak meten met elke game. Mark Hamill (The Joker), Kevin Conroy (Batman) en Tara Strong (Harley Quinn) vertolken hun 'eigen' rollen zoals zij dat ook deden in de Animated Series van Batman. Daarnaast zijn ook Michael Ironside (Darkseid) en Nolan North (Ultraman) aanwezig. Dat mist zijn effect niet. De stemacteurs doen uitstekend werk en tillen het verder redelijk standaard verhaaltje - een team dat zichzelf 'Justice Syndicate' noemt heeft het originele Justice League laten verdwijnen en jij moet dat ongedaan zien te maken - naar iets bijzonders en iets dat aanvoelt als een volwaardig DC-verhaal.

Ook scoort Lego DC Super-Villains punten met de mogelijkheden op het gebied van character creation. Spelers kunnen hun eigen superschurk in elkaar zetten en daarbij kiezen voor allerlei soorten uiterlijk, diverse pakjes en natuurlijk een stijl en speciale kracht. Je eigen personage kan, als je dat wilt, centraal staan in de game, maar je kunt hem ook wisselen voor een ander personage uit het immense aanbod dat de game heeft. Het is wel slim om helden met verschillende eigenschappen te combineren, omdat niet elk personage elke handeling kan verrichten, maar daar assisteert de game je over het algemeen goed bij. De game laat je naar hartenlust personages met elkaar combineren, wat tot interessante samenstellingen kan leiden.

In die samenstellingen ga je de game door. Net als de laatste paar Lego-games is Lego DC Super-Villains in de basis een openwereld-game, waarbij de missies je steeds naar afgebakende omgevingen leiden om daar een missie te volbrengen. Dat doe je in bekende DC-omgevingen als Metropolis en Gotham City, en natuurlijk kom je daarbij voortdurend bekende DC-personages tegen. Geholpen door de uitstekende stemmen zorgen hun verschijning en de bijbehorende tussenscŤnes voor sterke, haast filmische momenten, al is het dan wel op een Lego-filmset.

Die sterke momenten worden uiteraard omgeven door gameplay, en helaas is dat waar we het meest op aan te merken hebben bij Lego DC Super-Villains. Het is niet zo dat de game niet goed werkt. Als je ooit eerder een Lego-game hebt gespeeld, laat dit spel zich ook uitstekend besturen. En dat is precies waar de schoen wringt. De gameplay voelt bekend om de simpele reden dat het ook bekende materie is. Natuurlijk zijn de vijanden en de puzzeltjes net anders, maar ze zijn gebouwd op hetzelfde fundament en houden zich aan dezelfde regels als alle voorgaande games. Dat Lego DC Super-Villains daardoor vrij snel repetitief gaat aanvoelen is daardoor logisch. Dat minpunt geldt zwaarder naarmate je al meer Lego-games gespeeld hebt.

We hinken een beetje op twee gedachten. Aan de ene kant gaan Lego-games ons nooit vervelen. De humor is en blijft goed en de manier waarop dat in dit spel verpakt wordt, met een okť verhaal maar vooral uitstekende stemacteurs, is echt heel goed. Daarnaast is het leuk dat je een eigen personage kunt maken, maar het is vooral fijn dat het roster aan bekende personages zo groot is en je naar hartenlust kunt wisselen en variŽren. Het overheersende gevoel is echter dat we deze game op een bepaalde manier al eens gespeeld hebben. De basis van de gameplay is dusdanig gelijk aan die in voorgaande games - die ook weer niet zů lang geleden verschenen zijn - dat we nooit het gevoel hadden iets nieuws te spelen. Dat hoeft niet erg te zijn, maar is zeker iets om je van bewust te zijn voor je Lego DC Super-Villains in huis haalt en al te veel nieuws onder de zon verwacht.

Spyro Reignited Trilogy

We blijven nog even hangen bij games die hun oorsprong in de vorige eeuw vonden, want ook het paarse draakje Spyro werd in de jaren negentig geboren. Ontwikkelstudio Insomniac Games en Sony Computer Entertainment stonden destijds aan Spyro's wieg. Deze nieuwe, 'herboren' versie is gemaakt voor Toys voor Bob en wordt uitgegeven door Activision. Dat is altijd een beetje eng. Niet dat Activision een kleine jongen is, maar als studio's aan de slag gaan met andermans games, is het resultaat niet altijd even positief. Gelukkig is die angst in dit geval ongegrond en blijkt Spyro the Dragon anno 2018 nog steeds een leuk draakje, al is de game er omheen wel wat gedateerd.

Titel Spyro Reignited Trilogy Score
Platform PlayStation 4 en Xbox One
Prijs § 39,99

Spyro Reignited Trilogy bevat de volledige originele trilogie, te weten Spyro the Dragon, Spyro 2: Ripto's Rage! en Spyro: Year of the Dragon. Feitelijk komt het in elke game op hetzelfde neer: Spyro is op de een of andere manier de enige die probleem X kan oplossen, en om dat te doen moet hij een reeks voorwerpen verzamelen in tal van verschillende werelden, met daarin telkens andere vijanden en een eindbaas. In de vijanden herken je over het algemeen steeds dezelfde archetypen. Spyro beschikt over diverse aanvallen. In de meeste gevallen red je het door een vijand te bestoken met vuur of een beuk te geven met je hoorns, al voegt de game er soms een speciale aanval aan toe. Hoe dan ook, ingewikkeld of onoverzichtelijk wordt het nooit.

Als je daarin leest dat Spyro Reignited Trilogy een makkelijke game is, dan klopt dat. Dit is een game die niet bedoeld is voor de gamer die zich kan verliezen in een game als Dark Souls of iets dergelijks, maar meer voor de 'casual' gamer die speelt om te relaxen. Dat kan met Spryo prima. Sterker nog, de vormgeving van de wezens en werelden is net als de sfeer die in die werelden hangt, heel lekker. Toys for Bob heeft alles van de grond af aan opnieuw opgebouwd, wat resulteert in een goede, moderne look. De gezichtsanimaties van de figuurtjes zijn leuk uitgevoerd en up-to-date, en datzelfde geldt voor diverse andere visuele aspecten. In de cutscenes is het niveau nog iets hoger, en daarmee doet deze Spyro-game niet onder voor een gemiddelde moderne tekenfilm.

Ook in de gameplay heeft Spyro een goede stap naar 2018 gezet. In twintig jaar tijd is de techniek aan de kant van de input natuurlijk behoorlijk verbeterd, en Spyro profiteert daar goed van. Zo werkt springen en zweven soepeler dan voorheen en kun je hoger springen door de springknop harder in te drukken. Daarnaast gaat ook het bepalen van je richting beter en nauwkeuriger dan in de oude games het geval was. Het is leuk dat Toys for Bob de mogelijkheden die Spyro per game had, in stand heeft gehouden. Je zou op zich best wat features die in het derde deel kwamen ook naar deel ťťn kunnen brengen. Het leren van nieuwe moves was - en is - echter onderdeel van de groei van Spyro als draakje, dus dat proces heeft Toys for Bob onveranderd gelaten.

Zo laat Spyro Reignited Trilogy je urenlang springen, zweven, vijanden verbranden en vooral heel veel diamanten verzamelen, wat soms nodig is om nieuwe delen van de spelwereld te openen. De werelden verschillen genoeg van elkaar om de game tot op zekere hoogte fris te houden, maar uiteindelijk valt het geheel wel flink in herhaling. Dan proef je toch dat dit in essentie een game van twintig jaar oud is, waarbij mooiere beelden, opnieuw opgenomen geluid - en stemmen! - en soepelere besturing niet alles kunnen oplossen. Daardoor ontstijgt Spyro de status van 'vermakelijk spelletje' nooit helemaal, hoe vermakelijk het op zijn tijd ook is.

Two-Point Hospital

We zien de laatste jaren de trend dat oude klassiekers terugkeren in een nieuw, modern jasje. In sommige gevallen hebben we het daarbij zelfs over een compleet genre. Niet dat bijvoorbeeld 'The Sims' echt helemaal zijn verdwenen, maar het is duidelijk dat er eind jaren negentig en begin deze eeuw sprake was van een 'sim-tijdperk'. Velen van ons verloren uren, dagen, weken en complete studiejaren aan titels als Rollercoaster Tycoon, SimCity en meer, en recent zagen we met Planet Coaster en Cities: Skylines moderne versies van die games. De volgende titel in die lijst is Theme Hospital. Twee makers van dat spel richtten in 2016 Two Point Studios op, en die studio kwam eerder dit jaar met Two Point Hospital.

Titel Two Point Hospital Score
Platform Windows
Prijs § 39,99

Dat Two Point Hospital spiritueel opvolger is van Theme Hospital is duidelijk vanaf het eerste moment dat je de game opstart. Het spel kent een vergelijkbare cartoony look, en dat is dan ook meteen een van de sterkere kanten. Maar laten we bij het begin beginnen. De basis van de game is simpel: je ziet een leeg of bijna leeg ziekenhuis van bovenaf en moet die leegte omtoveren in een goed lopend ziekenhuis. Daarvoor heb je voorzieningen nodig, zoals kantoren waar dokters patiŽnten kunnen ontvangen, ruimtes waar verplegers onderzoeken kunnen uitvoeren, en diverse behandelkamers met speciale machines die nodig zijn om specifieke ziektes te kunnen behandelen. Daarnaast heb je een receptie nodig, een plek voor je werknemers om uit te kunnen rusten, toiletten, et cetera - en dan natuurlijk nog die dokters, verplegers, assistenten en conciŤrges zelf.

Binnen de kortste keren heb je je eerste een of twee ziekenhuizen ingericht en snap je hoe je patiŽnten van diagnose naar behandeling gaan en wat nodig is om dat proces succesvol te laten verlopen. De opbouw van de game laat je telkens naar een volgend ziekenhuis gaan, waar dan weer een nieuwe uitdaging bij hoort. Op die manier komen er steeds nieuwe elementen, wat het opbouwen van een ziekenhuis steeds wat uitdagender maakt. Zo hoefde je aanvankelijk alleen maar wat kantoortjes en onderzoeksruimten te plaatsen, maar moet je wat later ook rekening houden met de temperatuur in je ziekenhuis. Dan moet je ook onderzoek opstarten om behandeling van nieuwe ziektes mogelijk te maken.

Geen rode draad

De ontwikkeling daarin houdt Two Point Hospital best lang leuk, maar toch ontbreekt er iets. Er mist een rode draad, iets dat zorgt dat je na ziekenhuis nummer zeven ook een achtste en negende wilt oprichten, buiten dat je wellicht alle te verzamelen sterren wilt halen. Daar komt bij dat het inrichten en managen van je ziekenhuis toch al snel wat routinematig wordt. Je weet op een gegeven moment welke indeling werkt en maakt die feitelijk elke keer na. De game bedient je verder niet van hulpmiddelen die dit proces makkelijker maken. Je kunt bijvoorbeeld geen 'blueprint' voor een kamer opslaan om niet elke keer dezelfde kamer opnieuw te hoeven maken. Dat maakt Two Point Hospital op wat langere termijn een tikje saai, en dat soort handelingen een beetje plichtmatig.

Daar komt nog bij dat de uitdagingen in het spel redelijk scripted zijn. Per ziekenhuis is er een bepaald doel, en als je dat kent is er weinig meer echt moeilijk. Het is niet zo dat de game je scherp houdt door je ziekenhuis te analyseren en uitdagingen te geven die op dat moment lastig zijn. Daar komt bij dat de enige problemen die ontstaan, zijn toe te schrijven aan de AI. Dokters en verplegers doen soms onlogische dingen waardoor je snel geneigd bent om meer personeel aan te nemen dan noodzakelijk zou zijn. Dat is niet per se erg, maar het toont wel aan dat er aan de simulatiezijde van Two Point Hospital het nodige ontbreekt.

Dat is ook terug te zien in de zelfredzaamheid van je patiŽnten. Vaak genoeg zie je dat mensen honger of dorst hebben, of naar de wc moeten, en daar vervolgens niets mee doen. Het maakt dat je een aanzienlijk deel van je tijd steekt in het omgaan met de tekortkomingen van de AI-gedreven personen in je ziekenhuis, of het nu gaat om mensen van de staf of om patiŽnten. Zo werkt de game met een 'queue' voor patiŽnten die op hun beurt wachten. Als die patiŽnten echter besluiten om uit de rij te gaan en bijvoorbeeld iets te kopen in een kraampje, verliezen ze hun plek niet. Dat kan ertoe leiden dat er een tijd lang niemand naar binnen gaat. Dat zorgt er dan weer voor dat de dokter in kwestie gaat pauzeren en er nůg langer niemand geholpen wordt. Dit proces micromanagen is in theorie een oplossing - je kunt iemands plek in de rij handmatig aanpassen - maar haast ondoenlijk in een druk ziekenhuis.

Two Point Hospital is leuk, laten we dat voorop stellen. De game kan leunen op een leuke look en de gameplay werkt goed genoeg om vermaak te bieden. Het is jammer dat het de game ontbreekt aan diepgang. Iets meer balans in de uitdagingen had daar, samen met een iets geraffineerdere AI, een belangrijk onderdeel in kunnen zijn. Nu blijft er een game over die ondanks de duidelijk aanwezige fun-factor na een tijdje repetitief gaat aanvoelen, en de speler verliest omdat er te veel gevraagd wordt op het gebied van micromanagement. Dat maakt dat Two Point Hospital voor velen waarschijnlijk een game wordt die ooit in een Steam Sale of iets vergelijkbaars zal worden opgevist, maar niet interessant genoeg is om er nu de volle prijs voor te betalen.

Getest

Two Point Hospital, PC

Prijs bij publicatie: § 29,99

Bekijk product

Meer?

Dit is uiteraard slechts een greep uit de games die we de afgelopen maanden nog niet besproken hadden op Tweakers. We zijn ondertussen nog met enkele andere games bezig, waarover we later in december een soortgelijk artikel zullen publiceren. Daarbij zitten onder meer twee Switch-titels (nee, niet Smash Bros, dat wordt uiteraard apart besproken!) en een motorracegame. Mochten er nog andere games zijn die je gevoelsmatig hebt gemist op Tweakers, deel ze dan vooral met ons in de reacties. Wellicht pakken we die dan mee in de laatste round-up van 2018, die over enkele weken zal verschijnen.

Reacties (71)

Wijzig sortering
Komt er ook nog een review van ''Parkitect''? Die game is nu uit early acces en met campaign modus gelanceerd. Een echte waardige opvolger van de originele rollercoaster tycoon serie. Daarnaast kun je gebruik maken van de steam workshop die bommetje vol staat met achtbaan ontwerpen / scenery en complete parken.
Thanks! Heel blij dat ik deze game vind via jouw reply!
Al sinds dag 1 in Early Access gesteund, goede developers die heel open zijn. Nu aan het genieten van de Campaign Mode. Geeft me echt het RCT gevoel van vroeger. Lijkt er in veel opzichten ook op, maar wel met nieuwe toevoegingen en meer vrijheid bij het bouwen van de achtbanen. Ook elementen als Immersion (er voor zorgen dat je gasten helemaal opgaan in je park, door bijvoorbeeld het verbergen van alles wat er achter de schermen gebeurt zoals staffrooms etc.) zorgen voor nieuwe spelelementen die ook echt iets toevoegen. Top spel!
Parkitect is hier al eens besproken: reviews: Downloadable Games Special: goede en minder goede games getest

Dat was alleen wel al drie jaar geleden... dat die game zo'n lange aanloop heeft gehad, doet me een beetje twijfelen. Ene kant is de game dus echt al behoorlijk oud, andere kant kan er dus juist wel veel veranderd zijn. Ik schrijf em om, wellicht komen we er nog op terug.
Early access is in mijn boekje nog bŤta. Daar kun je dus met goed fatsoen geen review van schrijven, hooguit een preview. Een review schrijf je over iets dat officieel gereleased is, niet over een betaalde bŤta-test.
Is sinds 29 november officieel gelanceerd (1.0 versie). Early acces was overigens een beta en geen Alpha. Spel speelt al zeker een half jaar als een ''af'' product. Elke week werden er met name attracties en scenery toegevoegd (en bugfixes). Nu bij de release is dan ook de campaign toegevoegd.
Het spel nu uitgebracht als zijnde een volwaardige game [1], mag die nu volgens jouw boekje wel gereviewed worden? Sinds het spel is uitgebracht zijn er overigens 16 bugfixes doorgevoerd in v1.1. Dus doet het er nou echt toe of het nu early access v0.9 is, of final release v1.0? In dit geval blijven de bugfixes gewoon komen.

[1]: https://store.steampowered.com/app/453090/Parkitect/

[Reactie gewijzigd door jimmy_dg op 4 december 2018 11:16]

Er zijn tripple A games uitgekomen die minder compleet zijn dan deze game was in Early Acces.

Kijk naar Fallout 76 (bugfest) en Battlefield 5 (modes ontbreken).

Dus dan mag je early acces games ook wel reviewen en deze game al helemaal :)

Net voor de vakantie gekocht met een mooie aanbieding dus volgende week eens kijken wat het is.
Grappig dat als minpunt bij Spyro staat: Level design af en toe gedateerd. Het betreft natuurlijk een remake van een PSX game, waarbij de levels in principe gelijk gehouden zijn. Toch eigenlijk wel een pluspunt ipv een minpunt dat de levels dan af en toe gedateerd aanvoelen :)
Maar wel een belangrijk punt voor wie de games nu voor het eerst zou willen spelen.
Switch eigenaren koop Civ VI alsjeblieft niet.

De AI is ongelooflijk dom (zo dom dat het echt niet leuk meer is) en als je niet online met anderen kan spelen heb je ook niet de optie fatsoenlijke tegenstanders te vinden.

Tenzij je veel lokaal kan multiplayers doe je hier echt een miskoop mee.

Zeg dit al civ fan sinds civ1 met pijn in m’n hart maar koop liever een ander spel dan firaxis te belonen voor dit gedrocht.
De AI is inderdaad het grootste struikelblok bij CivVI. Maar de AI van de Switch-versie is niet slechter dan die van de pc-versie.
Pc gamers zou ik deze civ ook afraden. Het is als single player gewoon niet leuk doordat er geen uitdaging in zit.

Een beetje als een shooter waar je tegenstanders niet terugschieten maar gewoon staan te wachten tot je ze neerschiet.
wat raar ik wil hem heel graag.
civ op een handheld hoe vet is dat!
Ik ben er ook best blij mee. De AI is inderdaad niet al te best, maar desondanks heb ik nog steeds behoorlijk veel plezier van CivVI op pc. En nu dus ook onderweg, op de Switch. Als je kunt leven met de AI van de pc-versie, dan is de Switch-versie een prima draagbaar alternatief.
Nou ik ben ook civ fan van het eerste uur maar ik vermaak mij wel met deze handheld versie. Multiplayer boeit mij niet zoveel en idd de ai is net als bij de pc versie. De controls en met name late game turn tijd valt nog best mee, ondanks de matigere CPU van de switch.

Ik vind het toch wel een van de betere Ports.

[Reactie gewijzigd door Meekoh op 4 december 2018 10:19]

Goede port van een slecht spelm is nog steeds een slecht spel.
Maar bij Tweakers krijg je dan gewoon minimaal een 8. Gek genoeg zie je dat vooral bij de grote titels.
Yep, alle grote games krijgen hier minimaal een 8.

[Reactie gewijzigd door Paul Hulsebosch op 5 december 2018 00:00]

Wat het de bedoeling om 2 verschillende games te linken? Dat ging eventjes mis. :+
Het zijn twee recente voorbeelden van grote games die lager scoren dan een 8. Als reactie op @Bremg :)
Dat bedoelt Settler11, hij wilde je er even op wijzen dat je twee keer dezelfde game linkt. ;) Afijn, het punt staat, daarnaast is een goed cijfer voor Civ6 zo gek nog niet want als je een dergelijke game voor de switch koopt is dit toch de beste optie, zelfs met slechte AI.
So much voor reageren vanaf je telefoon... Dat is niet altijd een goed idee. Maar nu gefix0red... Thx :-)
Voor de mensen die zich storen aan de AI van civ VI en on-the-go willen spelen.
Er is ook een phone-versie van het bordspel "through the ages".
Persoonlijk vind ik dat een erg goed alternatief voor civ. met een AI die daadwerkelijk beter wordt, in plaats van vals speelt zoals bij civ.
Ik mis Leisure Suit Larry: Wet Dream Don't Dry [metacritic.com] in het lijstje. Jammer, want zo'n 1-paginareview had zich prima geleend bij deze game die vele mensen van vroeger nog wel kennen: Het is de minst slechte remake sinds de originele Larry series en speelt daarom best aardig weg! Leuk voor iedereen die een 'rustigere' game wilt spelen op oude maar vertrouwde point & click adventurebasis.

[Reactie gewijzigd door CyberMania op 4 december 2018 06:58]

Is dit een remake van het eerste deel? Want ik kende deze game nog niet. Ik zie namelijk veel locaties voorbij komen uit het eerste deel. “Buy condoms”
Nee, de game is geen echte remake maar bevat natuurlijk wel veel elementen uit de eerdere games!
Gok dat dit komt omdat hij pas net een maand uit is, daarnaast vind ik dat er niets kan tippen aan de originele LSL serie! #mijnmening
Darksiders III (PC) is net 1 week uit, dus dat zal het niet wezen denk ik.
Betreft de Nintendo Switch - CIV6: Kun je wel local multiplayer spelen? Dus dat ieder een eigen controle vast heeft zoals met andere games kan?
Ja, maar aangezien het turn based is geef je de controller door. Hotseat heet dat ;)
Hotseat zit toch niet in deze release? Of is dat toch toegevoegd?

https://www.reddit.com/r/...ch_have_hot_seat/e9urarh/
I stand corrected, het zit er inderdaad niet in.
De iPad versie heeft het wel en aangezien beide van Aspyr komen had ik wel verwacht dat de switch het ook zou hebben. Maar ik heb alleen een local lan multiplayer optie :(
Oef, goede herinneringen aan Theme Hospital. Ik ben benieuwd of Two Point Hospital minstens net zo leuk is.

"Administrator is cheating." :+

[Reactie gewijzigd door Unveiled op 4 december 2018 07:30]

De humor is wel goed, maar het wordt na 5 of 6 uurtjes spelen wel erg repetitief
Two Point Hospital destijds gekocht, vier levels gespeeld en daarna niet meer aangeraakt. Inderdaad veel herhaling helaas. De nostalgie zorgde toch voor een roze bril vrees ik.
Ik twijfel ook nog over Project Hospital. Die is wat realistischer, maar ik mis daar dat je niet 360 graden kan draaien
Hier nog een Theme Hospital fan, dus Two-Point Hospital niet kopen?
Ook Theme Hospital had veel herhaling...
Ik zou het niet doen.. de game is leuk maar gaat erg snel vervelen omdat je telkens hetzelfde kunstje doet.
Spyro Reignited Trilogy kan ik zeker aanraden! Ongeveer 10/15 uur per titel en het is gewoon ontzettend leuk om te spelen. Lekker old-school met mooie graphics.
Laatst kwam ik een vergelijkingsvideo tegen met de oude Spyro trilogie en hoe de nieuwe eruit ziet. Veel was herkenbaar bij de nieuwe versie. Als je 20 minuutjes de tijd heb kijk gerust deze video eens.
ze is als slanke dame lang niet zo sterk als War. En daarbij hebben we het niet over het effect van haar acties in de game. Je krijgt ook met Fury al je tegenstanders wel dood, dus in die zin staat Fury haar mannetje of vrouwtje wel. Fury is echter beduidend minder indrukwekkend dan Death, en al helemaal dan War. Waar Death iets mysterieus had, was War vooral heerlijk boos op alles en iedereen. Fury is minder aansprekend. Ze is ook niet heel sympathiek.
Hoezo niet zo sterk? Bedoelen ze letterlijk (tijd voordat vijand sterft) of in-lore? Waarom moet ze sympathiek zijn? "War was vooral heerlijk boos op alles en iedereen" ja dat is lekker sympathiek.
In vergelijking met Death en War is Fury een mager scharminkel dat helaas niet overdreven veel indruk maakt.
Hoezo niet? Is bredere schouders automatisch beter?

Ik ben geen social justice warrior die "sexisme" roept maar dit is gewoon geschreven door een dudebro.

[Reactie gewijzigd door Parrotmaster op 4 december 2018 08:54]

Als je de eerste quote van jouw reactie nogmaals leest dan zul je begrijpen dat ze Fury als karakter niet zo sterk vinden. Ik kan me daar ook in vinden, ze ziet er qua design nogal saai uit en haar animaties zijn nogal houterig en niet van deze tijd.
Daarbij lijkt ze niet zo 'diep' uitgedacht/ uitgewerkt.Volgens de wikia is haar hoofdmotivatie voor dit alles haar eigen gewin, waar War vooral boos op alles en iedereen was omdat hij erin was geluisd om de Apocalypse te starten.
Mwah ik snap zijn quote/reactie wel.
Bij Death en War heb je gewoon iets meer "fantasie" mogelijkheden over hoe die dan als Horseman eruit zou kunnen zien.
Death was helemaal makkelijk; een of twee dikke zeisen geven, masker in de vorm van een skelet, beetje emo/gothich (donker lang haar), donkere/rokersstem eronder en klaar.
War was ook niet heel lastig; boze stem eronder, groot wapen om alles en iedereen mee te slachten, beetje mysterieus verhaal erachter.
Daarnaast was het verhaal van beide heren beter te koppelen; in deel 1 volg je War die erin geluist is en in deel 2 volg je Death die de daden van War ongedaan wilt maken maar zelf ook het een en ander op zijn kerfstok heeft.

Fury is daarentegen gewoon lastiger we weten daar helemaal niets over (tot dit deel) ik vind het ubergaaf dat ze een vrouw gekozen hebben en dat het eigenlijk een bad ass chick is met een vleugje kwetsbaarheid.

Ik ben benieuwd wat ze gaan doen als er een deel vier komt met Strife. Je kwam hem (ik ga er vanuit dat het een kerel is) al eens tegen maar zo heel indrukwekkend was dat ook niet en zijn wapens (zover ik heb kunnen ontdekken) zijn geweren. Zo heel indrukwekkend is dat dan ook niet. En dan moet daar nog een verhaal achter komen...
Tja ik snap wel dat ze zijn begonnen bij de twee indrukwekkendste personages van de Horseman.
Naar mijn mening zijn alle Darksiders games houterig en niet van deze (tijd van release) tijd. Games zoals Dante's Inferno, Bayonetta 1 en Devil May Cry waren al veel verder in dat opzicht.

Het kan dat je boos zijn op alles een betere motivatie vind dan voor je eigen gewin zijn, maar uiteindelijk zijn het karakters met 1 motivatie/eigenschap. Dat is al niet veel om mee te werken.

Daarnaast is de eerste helft van de eerste quote best duidelijk:
ze is als slanke dame lang niet zo sterk als War. En daarbij hebben we het niet over het effect van haar acties in de game. Je krijgt ook met Fury al je tegenstanders wel dood, dus in die zin staat Fury haar mannetje of vrouwtje wel.
Het gaat hier expliciet om haar fysieke aanwezigheid, en niet de gameplay of motivatie. Waarom bestaat de zin "ze is als slanke dame lang niet zo sterk als War"? Wat is het punt? En is het wel waar?

[Reactie gewijzigd door Parrotmaster op 4 december 2018 10:29]

Naar mijn mening zijn alle Darksiders games houterig en niet van deze (tijd van release) tijd. Games zoals Dante's Inferno, Bayonetta 1 en Devil May Cry waren al veel verder in dat opzicht.
Er zit wel een groot verschil in beweging tussen dit derde deel en de eerste twee, althans van wat ik tot nu toe heb gezien, en dat is jammer.
ze is als slanke dame lang niet zo sterk als War. En daarbij hebben we het niet over het effect van haar acties in de game
Oftewel, het gaat niet over haar fysieke kracht. Je kan daarbij niet ontkennen dat er in dit spel gebruik is gemaakt van een wel heel standaard template van een vrouwelijk karakter is gebruikt. IMO zit er geen enkel persoonlijkheid in.
Oftewel, het gaat niet over haar fysieke kracht.
Ik zie het omgekeerde. Ze bedoelen niet haar acties als karakter maar haar fysieke acties.
Bedoelen ze het niet letterlijk? Je gaat veel sneller dood als Fury dan als War of Death.
Kan, maar dan zou ik dat eerder verwachten bij de latere paragraaf waar hij spreekt over de dodging mechanics en waarom deze nodig zijn.
Ik denk eerder dat ze war meer persoonlijkheid vinden hebben en dat fury een beetje 13 in een dozijn is.

En zoals samuel L Jackson zou zeggen: personality goes a long way.
Het is en blijft een Hack 'n Slash game. De enige die ik ooit heb gespeeld waar personaliteit echt invloed had was Dante's Inferno.
Jammer en helaas van DS3 voor mij en THQ.. ik had graag een vervolg gehad van dezelfde kwaliteit als de vorige delen en met name het systeem uit deel 2 en had daar wel een 40§ voor over gehad.

Er staan nog genoeg spellen voor tussen de 20§ a 40§ bovenaan mijn lijst om halverwege volgend jaar te komen dus sorry... DS3 wacht maar even tot het in de Budgetbak ligt.


Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn


Apple iPhone XS Red Dead Redemption 2 LG W7 Google Pixel 3 XL OnePlus 6T (6GB ram) FIFA 19 Samsung Galaxy S10 Google Pixel 3

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank en Intermediair de Persgroep Online Services B.V.
Alle rechten voorbehouden © 1998 - 2018 Hosting door True