Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door

Nieuwsredacteur

Asteroids kan werkelijkheid worden

Onderzoekers willen asteroïde beschieten

117 Linkedin Google+

Waarom willen astronomen een interstellaire asteroïde beschieten?

Misschien wordt het tijd om de film Deep Impact niet meer te classificeren als sciencefiction. Astronomen van de gerenommeerde Amerikaanse Yale-universiteit hebben namelijk het plan opgevat om min of meer zoals in de Hollywood-film gebeurt, een interstellaire asteroïde die door ons zonnestelsel scheert, te beschieten. Dat willen ze niet doen met een vernietigende icbm, om de aarde van de ondergang te redden, maar met een klein projectiel, dat een stofwolk moet veroorzaken. Een ruimtevaartuig kan dan het puin dat als gevolg van de inslag de ruimte in wordt geblazen, onderzoeken om meer over de asteroïde te weten te komen. Een soortgelijke missie met de naam Deep Impact heeft al in 2005 plaatsgevonden en onderzoekers willen dit kunststukje herhalen bij een interstellair object dat in de toekomst in het zonnestelsel wordt waargenomen.

Hieronder bespreken we wat interstellaire asteroïden voor objecten zijn, hoeveel we er al hebben waargenomen, welke technologie nodig is om ze te detecteren en op welke manier wetenschappers de bezoeker onder vuur willen nemen.

'Inheemse' asteroïden en kometen

Asteroïden en kometen scheren regelmatig door ons zonnestelsel en met enige regelmaat komen ze relatief dicht bij de aarde. Het kunnen kleine, maar ook enorme exemplaren zijn, zoals de komeet Hale-Bopp, die in 1997 mede door de gaswolk om de kern en zijn heldere staart ook zonder telescoop of verrekijker eenvoudig was te zien aan de nachtelijke hemel. Dit gevaarte had een kern met een straal van grofweg 30km. Veel vaker zijn het veel kleinere objecten, die opbranden in de atmosfeer. Het kan echter ook gaan om nog altijd relatief kleine asteroïden van ongeveer 100m. Een voorbeeld daarvan is 2010 WC9, die op 15 mei op een afstand van 200.000km 'rakelings' langs de aarde schoot. Stel dat het rotsblok wel was ingeslagen, dan had het lokaal aanzienlijke schade kunnen aanrichten. Deze asteroïde is namelijk groter dan de Tsjeljabinsk-meteoroïde, die in 2013 in het Russische Oeralgebied ontplofte en flink wat gesprongen ruiten en gewonden tot gevolg had.

Hale-Bopp

Wat al deze kometen en asteroïden, waarvan er 750.000 in kaart zijn gebracht, met elkaar gemeen hebben, is dat ze op kosmische schaal niet bepaald van ver komen. Ze hebben elliptische banen om de zon en aangenomen wordt dat ze afkomstig zijn van de Kuipergordel of de Oortwolk. De zogeheten lang-periodieke kometen met omloopbanen van duizenden jaren, zoals Hale-Bobb, zijn waarschijnlijk afkomstig van de Oortwolk, een bolvormige wolk met een straal van een of twee lichtjaar, die zich volgens de hypothese van de in 1992 overleden Nederlandse astronoom Jan Hendrik Oort rondom ons zonnestelsel bevindt. Kort-periodieke kometen zijn afkomstig van de dichterbij gelegen Kuipergordel. Kortom, ze zijn allemaal afkomstig uit ons zonnestelsel.

Een bezoeker van ver

Er zijn echter ook exemplaren die van veel verder komen en waarvan de oorsprong onbekend is. De astronoom Alan Stern voorspelde al in 1997 dat we op een dag een interstellair object zouden waarnemen dat afkomstig is uit een ander zonnestelsel. Zijn voorspelling kwam zo'n twintig jaar later uit; ons zonnestelsel werd vorig jaar met een bezoek vereerd door de asteroïde Oumuamua. Het object, waarvan de naam Hawaiiaans is voor 'eerste bezoeker van ver', werd in oktober 2017 ontdekt en is uiteindelijk geclassificeerd als asteroïde. Kometen bevatten nogal wat ijs, dat samen met onder meer stof de kenmerkende staart oplevert. Zodra het object in de buurt van de zon komt, verdampt het ijs en ontstaat een ring om de komeet, waarbij zich de kenmerkende staart vormt, waarvan het plasmagedeelte altijd van de zon af staat. Van dit alles was bij Oumuamua geen sprake; het bleek een rotsblok zonder ijs en dus een asteroïde.

Het traject door ons zonnestelsel dat Oumuamua in een tijdsbestek van grofweg enkele maanden aflegde

Oumuamua werd op 19 oktober ontdekt toen zij de zon, Mercurius en Venus al achter zich had gelaten. Enkele dagen daarvoor vloog het object op een afstand van ruim 24 miljoen kilometer langs de aarde. Deze maand kruist de asteroïde de baan van Jupiter en in januari 2019 passeert ze Saturnus' baan om de zon. De baan van Neptunus wordt pas in 2022 bereikt. Het rotsblok kwam ons zonnestelsel binnen met een snelheid van ruim 90.000km/u en haalde door de zwaartekrachtwerking van de zon een duizelingwekkende snelheid van zo'n 315.000km/u in de buurt van de zon.

Conceptweergave van hoe Oumuamua er vermoedelijk uitziet

Door de extreem hoge snelheden konden astronomen Oumuamua slechts een dag of tien volgen. Mede daardoor is er nog veel onduidelijk over de bijzondere asteroïde. Op basis van metingen met een spectrometer is vastgesteld dat het oppervlak van het object een donkere, rode kleur heeft, maar het is onduidelijk waaruit het object is samengesteld. Ook over de vorm is geen zekerheid. Variaties in de helderheidscurven duidden op een extreem langgerekte asteroïde, wat volgens astronomen erg ongewoon is. Naar schatting is het gevaarte zo'n vierhonderd meter lang en scheert het niet stabiel als een raket door het zonnestelsel, maar roteert het om de dwarsas.

Oumuamua lijkt afkomstig uit de omgeving van de heldere ster Vega, in het noordelijke sterrenbeeld Lyra, maar het kan ook zijn dat de asteroïde niet afkomstig is uit een specifiek systeem en honderden miljoenen jaren door de Melkweg heeft gedwaald voordat ze ons zonnestelsel aandeed.

Een tweede interstellaire, blijvende immigrant?

Onlangs hebben twee astronomen een tweede asteroïde, die in 2014 voor het eerst is waargenomen, aangemerkt als afkomstig van buiten ons zonnestelsel. De asteroïde met de naam 2015 BZ509 heeft een doorsnede van ongeveer 3km. Volgens de onderzoekers is dit rotsblok niet zoals Oumuamua op doortocht om uiteindelijk ons zonnestelsel weer achter zich te laten, maar heeft 2015 BZ509 zich al in de vroege beginjaren van ons zonnestelsel hier gevestigd. 2015 BZ509 bevindt zich dus in een baan om de zon. Het merkwaardige aan deze asteroïde is dat ze niet, zoals de planeten, tegen de klok in beweegt; ze draait in tegengestelde richting om de zon, waarbij de baan deels samenvalt met die van Jupiter.

Waar komt de conclusie vandaan dat BZ509 hier al zo enorm lang is en van buiten ons zonnestelsel komt? In eerdere onderzoeken is altijd aangenomen dat de banen van asteroïden die tussen de grote planeten Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus bewegen, na maximaal tienduizend jaar niet meer stabiel zijn. De zwaartekracht van deze gasreuzen houdt de banen van de asteroïden gedurende lange tijd stabiel, maar dat houdt op den duur op. De onderzoekers stellen echter dat de baan van BZ509 al 4,5 miljard jaar door Jupiter stabiel wordt gehouden, wat mede kan worden veroorzaakt door het formaat van de asteroïde en haar specifieke baan om de zon.

Enkele negatieven afkomstig van de Large Binocular Telescope Observatory, waarbij BZ509 is omcirkeld en de overige zwarte stippen sterren zijn

Om meer te kunnen zeggen over de baan en de oorsprong van BZ509, hebben de wetenschappers een computermodel gemaakt van ons huidige zonnestelsel met een miljoen klonen van BZ509, waarbij de baan van elk exemplaar kleine afwijkingen kreeg. De simulatie werd gedraaid gedurende virtueel 4,5 miljard jaar. Voor die periode is gekozen omdat de planeten in ons zonnestelsel zich 4,5 miljard jaar geleden hebben gevormd. De meeste exemplaren bleken tijdens de simulatie op de zon te botsen of uit ons zonnestelsel te worden geduwd. De helft hield het zeven miljoen jaar vol, maar 46 asteroïden bleken zich stabiel door ons zonnestelsel te bewegen, waarbij 27 rotsblokken een baan hadden die sterk op die van BZ509 leek.

Een van de onderzoekers, Fathi Namouni, heeft tegen The Guardian gezegd dat de vondst van zoveel asteroïden die gedurende 4,5 miljard jaar een stabiele baan hebben, volledig onverwacht was. Omdat 4,5 miljard jaar geleden alle objecten, planeten, asteroïden en kometen in ons zonnestelsel zich in dezelfde richting bewogen, moet BZ509 volgens haar wel van buiten ons zonnestelsel komen. Dat zou ook de tegengestelde baan verklaren. Vermoedelijk heeft de zwaartekracht van Jupiter BZ509 in een stabiele baan om de zon gebracht.

Overigens wordt de conclusie dat BZ509 interstellaire wortels heeft, niet door iedereen gedeeld, mede omdat Namouni geen simulatie heeft voor hoe BZ509 vanuit een ander systeem in het zonnestelsel is terechtgekomen. Volgens twee astronomen kan het rotsblok ook gewoon afkomstig zijn uit de Oortwolk en zij wijzen erop dat er wel meer objecten met de klok mee om de zon draaien, zoals komeet Halley.

Enorme camera's, spiegels en heel veel data

Oumuamua is vast niet de eerste verre bezoeker geweest, maar wel de eerste bij ons bekende interstellaire bezoeker. Astronomen van de ESO denken dat er elk jaar wel een Oumuamua-achtige instellaire asteroïde door het binnenste deel van het zonnestelsel vliegt. De astronomen van Yale die het plan hebben beschreven om in de toekomst een interstellaire asteroïde te beschieten, schatten dat er in het heelal misschien wel 1016 maal zoveel Oumuamua-achtige objecten zijn te vinden als er sterren zijn. Dat we ze nog vaker gaan zien, is dan ook heel aannemelijk, al zijn ze tot nu toe nauwelijks ontdekt, mede doordat ze moeilijk te vinden zijn.

Pan-Starrs1, de eerste telescoop van het Haleakala Observatory in Hawaii

Voor een belangrijk deel hangt dat samen met de capaciteit van de bestaande telescopen, die eigenlijk nu pas goed genoeg is om dergelijke moeilijk te detecteren objecten te kunnen waarnemen. Oumuamua en BZ509 zijn ontdekt door Pan-Starrs, een systeem dat specifiek is ingericht om near-Earth objects te detecteren. Het systeem bestaat uit twee 1,8m-telescopen en bevindt zich in het Haleakala Observatory in Hawaii. Beide telescopen zijn voorzien van een digitale camera met een enorme resolutie van tussen de 1,4 en 1,5 miljard pixels. Elke nacht wordt een deel van de hemel geobserveerd met een serie van vier opnames die elk ongeveer een uur duren.

De beelden die dat oplevert, worden met elkaar vergeleken, waarbij objecten die tussen de uuropnames bewegen, worden geïdentificeerd. In het geval van een object dat een merkwaardige beweging vertoont en daardoor wellicht een near-Earth object is, wordt de informatie direct doorgegeven aan een mondiaal netwerk van telescopen om nadere waarnemingen te doen. Pan-Starrs heeft meer dan de helft van alle grotere near-Earth objects met een diameter van 140 meter of groter gedetecteerd en sinds 2014 ook meer dan de helft van alle nieuwe kometen.

Het kan echter nog beter en daar moet de Large Synoptic Survey Telescope voor zorgen. Deze nog in aanbouw zijnde telescoop in het Chileense Andes-gebergte zal elke nacht achthonderd panoramische afbeeldingen schieten met zijn camera, die een resolutie van 3,2 gigapixel heeft. De drie spiegels brengen de hele zichtbare hemel twee keer per week  in beeld, waarbij de primaire spiegel een diameter van 8,4 meter heeft. Elke nacht levert dat 30TB aan data op, waarbij een geavanceerd datasysteem nieuwe en eerder genomen afbeeldingen met elkaar vergelijkt om bijvoorbeeld veranderingen in de helderheid en positie van objecten in kaart te brengen. Het kan dan gaan om verre sterrenstelselclusters, maar ook om kleine asteroïden die zich relatief dicht bij de aarde bevinden. In 2019 wordt de LSST voor het eerst in gebruik genomen en in 2022 zal de telescoop volledig operationeel zijn.

De onderscheppingsmissie

Volgens de astronomen van Yale zal Pan-Starrs slechts elke paar jaar een Oumuamua-achtig object detecteren, terwijl de LSST jaarlijks naar verwachting meer van deze objecten zal waarnemen. Deze aanzienlijk grotere kans om dergelijke interstellaire objecten te vinden, maakt het volgens de astronomen mogelijk om een te ontdekken interstellaire asteroïde met een bezoekje te vereren. Ook als de zeer geavanceerde Large Synoptic Survey Telescope vanaf 2022 volledig operationeel is, hebben we de objecten nog lang niet voor het uitzoeken. Volgens de Yale-astronomen kan de LSST ongeveer 1,6 procent van alle inkomende interstellaire objecten detecteren die zich binnen een afstand van 10AE tot de zon bevinden. Een AE staat voor de gemiddelde afstand tussen de aarde en zon, ongeveer 149,6 miljoen kilometer.

Een interstellaire asteroïde op bijvoorbeeld 5AE van de zon is nog altijd zeer ver weg en eigenlijk buiten bereik. Als een dergelijk object moet worden onderschept, moet het een stuk dichterbij komen. De wetenschappers gaan uit van een missie waarbij het doelwit relatief dicht bij de aarde komt, binnen 1AU tot de zon. Dat is nodig omdat er dan minder raketbrandstof nodig is en de raket minder ver hoeft te vliegen om het rotsblok te onderscheppen. Volgens de onderzoekers zal de LSST gemiddeld elke tien jaar een keer een interstellair object vinden waarbij een onderscheppingsmissie een kans van slagen heeft. Daarbij wordt uitgegaan van de capaciteiten van de Falcon Heavy-raket van SpaceX. Op papier is het idee dat er een raket klaarstaat om direct op te stijgen zodra LSST een geschikte kandidaat heeft gevonden. Er is gekozen voor de Falcon Heavy, omdat deze raket in staat is om een relatief zware lading in de ruimte te brengen. Afhankelijk van de afstand van het object zal een flink gewicht aan brandstof nodig zijn en ook nog eens in totaal 400kg voor alleen al de verscheidene projectielen voor de impact.

Conceptafbeelding waarop de impactor die insloeg op Tempel 1, is te zien

Op het moment dat LSST bijtijds een kandidaat heeft gevonden, zodat er genoeg tijd is om de asteroïde daadwerkelijk te onderscheppen, wordt de trekker overgehaald. Althans, het gaat niet om een afgevuurd projectiel gevuld met een explosief mengsel; het door de Falcon Heavy vervoerde ruimtevaartuig zal diverse impactors met zich meedragen, projectielen waarvan er een of meer op de asteroïde worden afgevuurd, waarbij de kinetische energie dermate hoog is dat er bij de inslag een pluim aan stof en puin de ruimte in wordt geblazen. De ruimtesonde van waaraf het projectiel wordt afgevuurd, zal het tafereel vastleggen en met de aanwezige spectrometer analyseren uit welke materialen de oppervlakte en het binnenste van de asteroïde bestaat.

Dit klinkt als sciencefiction, maar in 2005 is een dergelijke missie al tot een goed einde gebracht. De Deep Impact-missie van de NASA had Tempel 1 als doelwit, een komeet met een omlooptijd van 5,7 jaar die tijdens zijn baan om de zon relatief dicht bij Jupiter komt. Het gebruikte projectiel woog ongeveer 370kg en bestond uit koper, omdat werd aangenomen dat koper niet te vinden zou zijn op de komeet. Daardoor zou de vondst van koper bij de spectroscopische metingen kunnen worden genegeerd. Daar kwam nog eens 650kg bij in de vorm van de sonde die onder meer de impactor huisvestte, en daarnaast bestond uit twee camera's en een spectrometer.

Het projectiel is niet van korte afstand afgevuurd, alsof het een granaat is. Op 3 juli kwam het ruimtevaartuig in de buurt van Tempel 1, waarbij het werd opgesplitst. Het projectiel werd losgekoppeld van de moedersonde met de camera en de spectrometer. De motoren van het projectiel zorgden ervoor dat het op ramkoers met de komeet kwam. Ongeveer een dag na de ontkoppeling klapte het projectiel met een relatieve snelheid van 37.000km/u op Tempel 1, goed voor een kinetische energie die gelijkstaat aan 4,7 ton TNT. Dit leverde een krater van 150 meter op.

De komeet Tempel 1 is hier te zien 67 seconden nadat hij in botsing kwam met het koperen projectiel van de Deep Impact-sonde

Waarom laten we de objecten niet ongemoeid?

Het is niet bepaald gastvrij om een interstellaire reiziger te begroeten met de inslag van een koperen projectiel. Het kan echter wel leiden tot mogelijke antwoorden op een aantal vragen die tot nu toe onbeantwoord zijn gebleven. Hoe komt het bijvoorbeeld dat de interstellaire asteroïde Oumuamua geen oplichtende gaswolk en staart had, en dus geen komeet is, zoals eigenlijk werd verwacht. De samenstelling van deze bezoekers kan iets zeggen over hoe en waar het ding is ontstaan. Stel dat het zou zijn gelukt om te onderzoeken waar BZ509 uit bestaat, dan had dat wellicht informatie opgeleverd over de omstandigheden ten tijde van het ontstaan van het zonnestelsel, aangezien dit object er 4,5 miljard jaar geleden al was.

Er kunnen zelfs aanwijzingen worden gevonden die nieuw licht werpen op het ontstaan van leven. In de pluim met puin die na de inslag bij Tempel 1 ontstond, zijn materialen gevonden die koolstof bevatten, waaruit geconcludeerd kan worden dat kometen en asteroïden wellicht een behoorlijke hoeveelheid organisch materiaal in zich hebben, wat wellicht ooit aan de basis stond van het leven op aarde. Het is daarom natuurlijk de vraag of een dergelijke vondst ook wordt gedaan bij asteroïden die van buiten ons zonnestelsel komen. En als de chemische samenstelling van interstellaire objecten vergelijkbaar is met de materialen van objecten uit ons zonnestelsel, kan dat ook iets zeggen over hoe uniek ons planetenstelsel is.

Zover is het allemaal nog lang niet. De LSST is voorlopig nog niet operationeel en het is vooralsnog dan ook de vraag of de telescoop echt een flinke stap vooruit betekent voor de detectie van asteroïden en kometen. Als een onderscheppingsmissie een kans van slagen wil hebben, moet het interstellaire object in een vroeg stadium worden ontdekt en ook dicht bij de aarde komen. Bovendien heeft de waarschijnlijk benodigde Falcon Heavy-raket sinds de testlancering op 6 februari nog geen echte vlucht gemaakt met vracht. Als alle voorwaarden voor een succesvolle missie aanwezig zijn, dan nog is het afwachten of het lukt. Het pad van een voorbijrazend rotsblok, dat op bepaalde momenten misschien wel met een snelheid van 315.000km/u vliegt, moet op het juiste moment worden gekruist. Dat alleen al is geen sinecure.

Reacties (117)

Wijzig sortering
Beetje off topic, maar waar kan je die geanimeerde trajecten zoals in het artikel vinden ("Het traject door ons zonnestelsel dat Oumuamua in een tijdsbestek van grofweg enkele maanden aflegde")? Een tijd geleden heb ik een poging gedaan om dit op te zoeken maar helaas.
Ik heb dit gevonden:
https://ssd.jpl.nasa.gov/...d=0;orb=1;cov=0;log=0#orb

Die kun je ook zoomen en draaien en in slowmotion :D
Leuk... zo'n Asteroide die door het heelal gaat...af en toe een beschaving tegenkomt die er wat tegenaan schiet...goud...ijzer..staal..lood…

Ding komt langs ons...wij schieten er koper op af...en we vinden....goud..ijzer...staal...lood :p.
Ik denk niet dat ons dat heel veel gaat vertellen uiteindelijk over hoe hij ontstaan is miljarden jaren geleden :p.

[Reactie gewijzigd door Devian op 31 mei 2018 11:22]

Schijnt dat goud geen oorsprong heeft van de "orginele" aarde.

Nu is alles natuurlijk simpelweg samengeklonterde rots, dus dat blijft nog een beetje vaag :)
Alles wat zich op aarde bevind komt origineel uit sterren. Alle zware elementen, dus ook goud zijn in een ster ontstaan. Uiteindelijk heeft de aarde zich gevormt met alle elementen die onstaan zijn in sterren die ontploft zijn.
O? En waar komt al het goud dat er op aarde gevonden wordt, dan ineens vandaan volgens jou?
De zon uit ontstaan uit een oudere veel grotere ster waarin tijdens het uitklappen (supernova) allerlij zwaardere elementen dan ijzer (?) zijn ontstaan.

Boel klonterd weer samen tot planeten en asteroide gordels en in het centrum onsteekt de zon.
Dat snap ik ook. Ik reageerde ook meer op de complotvibe van de opmerking van sniffels.
Sorry ik drukte op de verkeerde reactie knop maar was ook bedoeld voor hem :)
Hoeft niet per se uit elkaar geklapt (supernova) te zijn: dat gebeurt alleen met zeer zware sterren. Veel sterren beginnen op het einde van hun leven gewoon zo'n beetje uieen te waaieren en stoten hun lagen af, daarbij de meest prachtige patronen vormend. Onze eigen zon staat dat lot ook te wachten trouwens. Maar niet voordat hij zover is opgezwollen eerst dat de aarde in z'n geheel verzwolgen wordt. Leuke materie :D Als het specifiek over goud gaat: ja - dat is zulk zwaar metaal dat dat alleen in een supernova gevormd kan zijn.

[Reactie gewijzigd door Znorkus op 2 juni 2018 15:03]

Dat heeft zich gevormd door het samen koteren van materie in de begin tijd van de aarde..
Dat begrijp ik ook. Zoals Sniffels het omschreef, gaf het wel een flinke hocuspocus-complot-vibe. ;)
Niet 'ineens', die is in de aarde gekomen bij het ontstaan hiervan (botsing van objecten) ?
Goud onstaat bij supernova's.
Is idd. correcter alhoewel @Kimbo72 ook geen ongelijk heeft...

Komt erop neer dat goud niet letterlijk "gevormd" wordt in een ster maar de elementen wel, wanneer een ster met genoeg massa supernova gaat, condenseren alle uitgestoten gassen, die gassen bevatten alle noodzakelijke atomen om de zware metalen te maken waaronder goud, platinum,... die elementen koelen af en vormen moleculaire verbindingen, ze condenseren dus tot hun vaste vorm hoe wij die kennen (in het geval van de meeste metalen toch, niet àlle elementen en zelfs niet alle metalen condenseren tot een vaste staat)... op zijn/haar beurt belandt het condensaat op planeten (maar ook op manen, asteroïden, kometen,...) waar ze na miljoenen/miljarden jaren van planetaire geologische evolutie tot diep in de korst geraken en in het geval van de aarde, er een volk bestaat dat mijnen bouwt om deze metalen te gaan winnen.

En hoe sterft een ster? Het antwoord is veel alledaagser dan je zou denken: ijzer. Ijzer is een sterrenmoordenaar. Een ster maakt in de loop van haar leven verschillende elementen aan die we kennen van Mendeljevs tabel, je weet wel, die tabel die je moet kennen voor de lessen Chemie/Fysica.

De atomen van de (lichtere) elementen fuseren tot andere, zwaardere elementen, hierbij wordt een deel van de massa omgezet in energie, een ster kan dat allemaal makkelijk aan, dat is hoe ze "leeft"... tot op het moment dat ze ijzer aanmaakt, wanneer dat begint is het einde snel in zicht. ijzer kan niet meer verder gefuseerd worden en de ster slaat het op in haar kern, ze maakt steeds meer ijzer aan en steeds meer ijzer komt in haar kern terecht. Eens kritieke massa bereikt wordt is er teveel ijzer in de kern om kernfusie te laten plaatsvinden en verliest de ster de strijd tussen haar eigen fusie en de zwaartekracht.

[Reactie gewijzigd door YourMom op 1 juni 2018 17:18]

Duidelijk uitgelegd, dank je.
Het blijft me toch altijd weer boeien hoe alles in elkaar zit en de enorme grote van dit alles.
Klopt goud wordt gevormd in een zon.
Een ster zul je bedoelen, de Zon is de naam die we onze ster hebben gegeven ;)
Een ster zul je bedoelen, de Zon is de naam die we onze ster hebben gegeven ;)
Ja dat klopt maar veel mensen weten niet eens dat een ster ook gewoon het zelfde is als onze zon.
All is stardust in the end.
De samenstelling kan juist veel zeggen over het ontstaan :)

https://www.esa.int/Our_A..._composition_of_asteroids
Je snapt de grap niet. :) Hij bedoeld dat dit interstellair object vanaf iedere bewoonde planeet waar het langs kwam is beschoten met objecten voor onderzoek en dat daarom de samenstelling totaal veranderd is. Alienvolk 1 schiet er een brok goud op af, Alienvolk 2 schout er een brok lood op af en wij nu koper. En dan vinden we... Goud en lood! :P :P
Ja...ik vond hem wel leuk....en nog ontopic ook O-)

[Reactie gewijzigd door Devian op 31 mei 2018 18:35]

ze willen dus een koperen projectiel er tegen aan gooien voor info, is koper eigenlijk wel slim om te gebruiken ? buigt het niet snel en is het ook niet relatief duur ?
Dat heb je (te)snel gelezen!?Had te maken met het niet aanwezig zijn van koper. Koper in verhouding tot de totale missiekosten lijkt mij niet duur. Het meer massa per mm3 dan andere (betaalbare) metalen.

@Joris, complimenten voor dit verdiepende en toch begrijpelijke tekst!

[Reactie gewijzigd door no_way_today op 31 mei 2018 06:22]

Maar het ging er om dat ze dachten dat koper niet aanwezig zou zijn en de samples niet besmetten zou.

Overigens of het buigt of niet, bij 400kg koper met een delta v van 37.000m/s overleeft geen enkel materiaal wat wij kunnen maken momentueel.

edit: zelfs bij 400 kg goud zou het nog 'maar 150 miljoen' kosten aan goud, wat in vergelijking met deze missies natuurlijk ook geen onredelijk bedrag is.

[Reactie gewijzigd door twizzle op 31 mei 2018 06:40]

Goud lijkt me ook een logischere keuze, dat reageert minder graag. Ik kan me voorstellen dat bij een dergelijke impact nogal wat warmte ontstaat en dat koper dan zou kunnen reageren.
Andersom zou je ook iets kunnen schieten wat juist graag reageert zoals ijzer. Als je dan naderhand allerlei ijzerhoudende bindingen waarneemt weet je ook wat er zich in de asteroïde bevindt. Zelfs als ijzer daar al aanwezig was (al dan niet in die binding) heb je alsnog een hoop info lijkt me.
Volgens mij zeg ik hetzelfde?
Ken jij een materiaal dat bij een botsing van 37000 km/u niet 'buigt'? En waarom zou dat erg zijn?
nokia 3310?

on topic : erg duidelijk te lezen tekst. En ook voor een leek goed te begrijpen en erg boeiend.
3310 LOL dat had ik niet zien aankomen _/-\o_
Wat maakt het uit dat het koperen projectiel zou vervormen? Het hoeft niet ongeschonden uit de strijd te komen :) Het enige nut is dat het een bepaalde massa, dichtheid en snelheid heeft op het moment van impact. Wat het materiaal verder is maakt voor de schade niet eens zoveel uit. En de energie die verloren gaat aan de vervorming van het koper is (gevoelsmatig, geen zin om het uit te rekenen :P) verwaarloosbaar t.o.v. de kinetische energie van zoveel koper bij zo'n hoge snelheid ;)
Met die snelheid verdampt het gewoon.
Er zeggen mensen, ook wetenschappers, dat zo'n interstellaire asteroide heel misschien een interstellaire alienschip zou kunnen zijn. Pas was er ook al één die door ons zonnestelsel raasde en zelfde Stephen Hawking zei dat het ook wel eens een alien schip zou kunnen zijn. Stel je gewoon eens voor dat deze interstellaire asteroide echt een alienschip is. Wij mensen sturen er een projectiel op af en boem! Een oorlog met een alien ras! Ja heb een beetje veel fantasie op sci-fi gebied 8)7 maar ik bekijk gewoon de opties :) xD
Oumuamua vertoonde wel typisch gedrag zoals tijdens de passage een tijdje vlak langs de Aarde parallel "opgaan" voordat hij de interstellaire ruimte weer in dook. Oftewel sonde-gedrag. Neem daarmee de "onnatuurlijke" langgerekte vorm die toch wel bijzonder mag worden genoemd.

Bij het horen van het nieuws destijds over deze asteroïde moest ik gelijk denken aan Greg Bear's EON serie en Rendez-Vous with Rama van Arthur C. Clarke waarbij een vergelijkbaar langgerekt Asteroide-achtig object werd ontdekt dat zich richting de Aarde bewoog. Boeiende verhalen waren dat. :)

[Reactie gewijzigd door Interstellar op 31 mei 2018 11:52]

Ligt waarschijnlijk aan mij, maar wat bedoel je precies met het eerste stukje? Dat het iets anders dan een asteroide kan zijn? Of juist een asteroide is? Ik hoop een asteroide, maar zoals ik al zei: stel je voor het is een alien schip, of een bijvoorbeeld een (grote) verkennings drone en de mens schiet er wat of af. Waarschijnlijk een groot probleem dan xD.

Die boeken ken ik eerlijk gezegd niet, volgens mij oudere boeken? + ik hou niet zo van leesboeken 8)7
Ik bedoel inderdaad dat het wel eens wat anders zou kunnen zijn dan een "gewone" asteroïde. Zowel door de bijzondere vorm en dat hij tijdens de passage toch wel dicht in de buurt kwam van de Aarde en een tijdje parallel "meevloog". Genoeg om data te verzamelen.

Maar dit is puur hypothetisch gezien natuurlijk. ;)
Aha ja nu begrijp ik hem! Ja en als Stehpen Hawking al zei dat het mogelijk iets van alien afkomst kan zijn.. zegt al genoeg.Bekende wetenschappens zeggen dat soort dingen tegenwoordig niet zo snel meer.
Aha ja nu begrijp ik hem! Ja en als Stehpen Hawking al zei dat het mogelijk iets van alien afkomst kan zijn.. zegt al genoeg.Bekende wetenschappens zeggen dat soort dingen tegenwoordig niet zo snel meer.
Ja want Stehpen Hawking is een expert als het over E.T. gaat?

Hij heeft nog nooit een gezien of met een gecommuniceerd, dat betekent dat hij geen expert, en net zo veel weet als jij en ik, met andere woorden kan je het aan nemen met een korreltje zout.
Jemig, is dit nou commentaar? Dat zeg ik toch niet, maar hij was duidelijk slimmer op dat gebied dan jij en wist hier meer van af. Van de ruimte en zo. Ga lekker ergens anders zo op deze manier commentaar geven. Heb nooit gezegd dat het een expert op dat gebied is. ;)
Jemig, is dit nou commentaar? Dat zeg ik toch niet, maar hij was duidelijk slimmer op dat gebied dan jij en wist hier meer van af. Van de ruimte en zo. Ga lekker ergens anders zo op deze manier commentaar geven. Heb nooit gezegd dat het een expert op dat gebied is. ;)
Hij mocht slimmer wezen en mocht meer weten dan mij over de ruimte, maar hij weet NIKS van E.T.

En dat is hij geen expert was als het om E.T. gaat.

Het zijn allemaal leuke theorieën net als de evolutie theorie, maar het zijn nog steeds theorieën ;)

[Reactie gewijzigd door AmigaWolf op 31 mei 2018 14:24]

Sorry, maar kan je niet lezen? Ik heb toch niet gezegd dat het een expert op dat gebied is? Dat vroeg ik net ook al, en ik neem aan dat ik gelijk heb, omdat je geen tegen reactie daar op gaf. ;)

Ja dat weet ik ook wel. Hoef je mij niet te vertellen dat het theorieën zijn. ;)
Stephen Hawking waarschuwde altijd wel dat het gevaarlijk was voor de mensheid om contact te zoeken met buitenaardse wezens.
Ze zeggen dat de kans zeer klein is dat er buitenaards leven binnen ons bereik is. Je zou echt naar een ander sterrenstelsel moeten reizen om eventueel andere levensvormen te kunnen ontdekken. Dan praten we misschien niet over een E.T., maar meer over kleine bacteriën op een planeet.

Misschien zijn er al wel geavanceerde levensvormen, die kunnen reizen tussen sterrenstelsels. Op Youtube zie je soms ook filmpjes over vliegende schotels, waarbij zij zulke geavanceerde technologie gebruiken, wat wij nog niet eens ontdekt hebben. Misschien kunnen ze daadwerkelijk op zwaartekracht reizen, wie weet? Dit zijn allemaal speculaties.
Sssst! Ze zeggen dat de amerikaanse overheid al lang wist van aliens maar nu hebben ze ook nog dit ruimteschip uitgeschakeld onder het mom van een 'impactormissie naar een interstellair object'... :D O-)
Haha ja klopt inderdaad. En wat jij zegt, dacht ik net ook nog aan. Het is een complot! |:( 8)7 xD
Maar inderdaad, stel je voor dat dat echt zo is!
Waarom zou een buitenaardse beschaving die interstellaire reizen kan maken moeite doen om zichzelf te camoufleren als een komeet/asteroide? Hun technologie moet dan wel zo geavanceerd zijn om totaal onzichtbaar ruimtereizen te kunnen maken.

Als we ervan uitgaan dat wij niet de eerste zijn.
Dat weet ik niet. Ik weet niet of wat voor afstand die asteroide is, maar heeft de mens al technologie om zo'n goed foto te maken dat echt kan zien wat het is? Bedoel, net als je een foto van een auto maakt en je ziet duidelijk dat het een auto is, welke merk en type, maar dan op een hele grote afstand? Zo nee en kunnen we alleen de vorm zien? Dan kunnen we toch niet weten of het een alienschip of asteroide is?

Ik ga er van uit dat we niet alleen zijn. Het is haast onmogelijk dat wij de enige zijn, dan kan gewoon niet.
Wat bedoel je met alleen?

Dat er leven is in de ruimte behalve wijzelf, is een (zo goed als) vaststaand feit, dat moet wel. Miljarden en miljarden sterrenstelsels met miljarden en miljarden zonnestelses met nog meer planeten. Zelfs bij een astronomisch kleine (<- :)) extreem kleine kans op leven is de uiteindelijke kans 99,99% of meer.

Wil natuurlijk niet zeggen dat het intelligent leven is. Haaien, octopussen, chimpansees en orang oetans zijn er al heel wat jaren maar zijn niet zo slim geworden dat ze vliegende schotels hebben of een werkende theorie voor zwaartekracht. De natuur heeft geen harde eis dat evolutie leidt tot slimmer zijn, evolutie leidt naar beter aanpassing aan de omgeving.
Kun je met zo een knal de baan van het object veranderen en dus potentieel een gevaar maken uit iets wat normaal gewoon veilig voorbij scheert?
Het lijkt me dat dat mogelijk is. Nu zullen ze wellicht rekening houden met de grootte en het gewicht van de impactor ten opzichte van de verwachte massa van de asteroïde, maar dat blijft natuurlijk altijd afwachten of er niks gebeurt. Nu willen ze enkel de samenstelling weten, maar er zijn voldoende plannen om zulke dingen direct uit hun baan te schieten zodat ze de aarde missen.
Theoretisch kan het dus zijn dat door onze wil om exploratie per ongeluk de baan wijzigt en in ons stelsel blijft hangen waar zo een mastodont toch enorme schade zou kunnen maken?
Klopt. Nu zullen de meeste van die dingen, als ze al ergens op botsen, eerder op de grote planeten of de zon botsen en daar nauwelijks tot geen merkbare schade voor het stelsel veroorzaken. In het geval dat zoiets op de aarde botst, heb je natuurlijk een hoop rotzooi.
Uit de buurt van Vega? Had Jodie Foster dan toch gelijk in de film Contact? :P

By the way, rode kleur? IJzeroxide wellicht? (waar Mars de rode kleur vandaan haalt)

[Reactie gewijzigd door Wildfire op 31 mei 2018 06:53]

Nee, eerder tholins.

Edit: hoezo offtopic?

[Reactie gewijzigd door Joep op 31 mei 2018 07:44]

Leuk artikel, goed en compleet, well done!

Mag van mij wel vaker, leest toch leuker tijdens de ochtend koffie dan een bericht over de zoveelste nieuwe telefoon Ofzo.


O-)
Inderdaad een leuk en uitgebreid stuk(je)!

Leest ook lekker weg (Althans vind ik... :P )
Uiteindelijk afwachten of het plan ook daadwerkelijk uitgevoerd gaat worden / gaat slagen.
Ben wel benieuwd, wordt het vervolgd?
Insgelijks, heerlijk om even wakker te worden op kantoor :)
Als een onderscheppingsmissie een kans van slagen wil hebben, moet het interstellaire object in een vroeg stadium worden ontdekt en ook dicht bij de aarde komen.
Als LSST in staat is om een groter aantal objecten te detecteren, dan kunnen we misschien ook kijken of de frequentie waarmee die hemellichamen zich aandienen gehoorzamen aan een bepaald patroon of waarschijnlijkheid. Voor de voorbereiding van een dergelijke missie heb je natuurlijk uiteindelijk ook informatie als gewicht, omvang, snelheid en baan nodig. Maar veel van de voorbereiding kan in anticipatie gebeuren, waarna het vervolgens wachten is tot de voor de missie gewenste situatie zich aandient.

[Reactie gewijzigd door teacup op 31 mei 2018 07:36]

Fijn artikel! Deze YT filmpjes sluiten hier leuk op aan. Vond ze wel interessant. :9

https://www.youtube.com/watch?v=qMLX2W7OAX0

https://www.youtube.com/watch?v=nYGs92-qnFY
Leuk stuk, bedankt! Ook leuke ICT uitdagingen om alle data van de telsecopen op te slaan en in real-time te verwerken. Vaak staan er de dedicated super computers naast zo'n instrument.


Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn


Call of Duty: Black Ops 4 HTC U12+ dual sim LG W7 Google Pixel 3 XL OnePlus 6 Battlefield V Samsung Galaxy S9 Dual Sim Google Pixel 3

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank en Intermediair de Persgroep Online Services B.V. © 1998 - 2018 Hosting door True

*