Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door

Nieuwscoördinator

Vuilnisbelt om de aarde

Nederlander ontwikkelt ruimtepuinruimer

Op zijn vroegst in 2023

Voorkomen is beter dan genezen. De Inter-Agency Space Debris Coordination Committee, kortweg IADC, heeft in 2002 Post Mission Disposal-richtlijnen opgesteld. Deze bepalen dat wie objecten de ruimte inbrengt, verantwoordelijk is voor het opruimen ervan. De richtlijnen worden niet goed nageleefd en gaan bovendien uit van een kans van negentig procent dat de poging slaagt. De bedoeling is dat het laatste restje brandstof gebruikt wordt om het ruimteobject te laten dalen, maar de ESA constateert dat organisaties hun satellieten zo lang mogelijk blijven gebruiken.

Slechts een kwart van de rakettrappen en tien procent van de satellieten in de kwetsbare low earth orbit wordt op deze manier met succes naar veilige oorden gemanoeuvreerd. De ESA denkt daarom na over het ontwikkelen van brandstofraketjes die autonoom de laatste burn leveren. Daarnaast wil de ESA dat het percentage van negentig wordt verhoogd, zodat ruimtevaartorganisaties beter hun best doen. "Denk bijvoorbeeld aan megaconstellaties van vierduizend satellieten", zo brengt Biesbroek naar voren. "Als tien procent daarvan niet netjes opgeruimd hoeft te worden, heb je nog steeds veel over."

Schatting van de toename van fragmenten na een ruimtebotsing als de Post Mission Disposal-richtlijnen in het geheel niet worden nageleefd (rood) en als de succeskans van negentig procent wordt aangehouden (blauw)

Er zijn steeds meer plannen om dergelijke grote hoeveelheden kleine satellieten, zoals cubesats met de grootte van een melkpak, de ruimte in te brengen, bijvoorbeeld om wereldwijd internetdekking te bieden. Deze trend baart de ESA zorgen, hoewel de totale massa gering is. De organisatie is daarom een studie begonnen naar de haalbaarheid van kleine opruimsatellietjes die meegelanceerd worden bij dat soort megaconstellaties. Die moeten in actie komen als een van de honderden minisatellieten niet meer functioneert. Na het opruimen moet de schoonmaker terug naar zijn plek, wachtend op de volgende storing.

Dat is allemaal nog toekomstmuziek, in tegenstelling tot e.Deorbit, maar hoewel de technieken hiervoor actief ontwikkeld worden, is het ook bij dit project allerminst zeker of het wordt uitgevoerd zoals Biesbroek en zijn team willen. Het afronden van het ontwerp en testen van de technieken zijn begroot op zo'n 40 miljoen euro. De ontwikkeling van de robotarm moet 11,5 miljoen euro kosten, die van de navigatie 10 miljoen euro en het net vergt een investering van 6 miljoen euro. Over die onderdelen maakt Biesbroek zich geen zorgen, maar of de ESA-lidstaten de financiën voor de systeemstudie, het ontwerp van de uiteindelijke e.Deorbit-satelliet, gaan toezeggen, is hoogst onzeker.

De Raad van Ministers beslist eind 2019, tijdens een bijeenkomst in Spanje, over het bouwen, testen en klaarmaken van de lancering. De vooruitzichten zijn volgens Biesbroek op dit moment niet gunstig. Mocht de lancering wel groen licht krijgen, dan is volgens hem nog vier jaar nodig voor het echte traject van bouwen tot en met lancering. Als alles goed gaat, kan de eerste lancering van een opruimsatelliet in 2023 plaatsvinden. Als er geen geld wordt toegezegd, zou de ruimtevaart weleens tegen een groot probleem aan kunnen lopen. Een serieus alternatief is er namelijk niet. "Er zijn wereldwijd wel zo'n vier of vijf projecten voor het opruimen van ruimteafval, bijvoorbeeld om met lasers vanaf de grond de koers van satellieten te wijzigen, maar die richten zich op kleine objecten. Op lange termijn levert dat niets op", stelt Biesbroek. "Ook de NASA werkt hier niet aan. Met ons project om grote objecten te verwijderen zijn we uniek."

Tweakers organiseert dinsdag 23 mei van 17:30 - 22:00 een Meet-up over Ruimtevaart bij de Universiteit Twente. Jesús Gil, Guidance, Navigation and Control Systems Engineer bij de European Space Agency houdt daar een presentatie over Clean Space. Kaarten bestellen kan bij de actiepagina.

Reacties (165)

Wijzig sortering
Dit zal een enorm success worden als we uiteindelijk een fatsoenlijk ruimte station hebben (geen ISS) Waar we vanuit daar zelfs dingen kunnen bouwen en repareren. Dan zullen deze ruimte vuilnis-wagentjes perfect zijn. :)
Een leuke anime serie over ruimte afval is planetes, die het probleem al voor kijkers aan kaartte. Ik denk dat de toekomst visie die daar word voorgespiegeld nodig zal zijn willen we in de toekomst nog veilig de ruimte in kunnen.
thanx, die ga ik zeker kijken..
Voor de mensen die zich interesseren in dit onderwerp en ook niet vies zijn van anime, heb ik een leuke suggestie. Planetes. https://en.m.wikipedia.org/wiki/Planetes . Een serie die draait om het wel en wee van een ploeg ruimtepuinruismers. De serie is opvallend realistisch opgezet met geloofwaardige physics en bovenal geen geluid in de ruimte:)
Je bent me voor. Goede serie. :)
Alleen jammer dat dit vooralsnog gericht is op objecten die we makkelijk kunnen tracken en niet juist de meest gevaarlijke rommel die je bijna niet ziet. Natuurlijk verminder je wel de risico's enorm door de grote objecten al vast op te ruimen zo dat die niet ook nog aan gort gaan bij een inslag en nog meer wolken puin veroorzaken.

Het is inderdaad een beetje aan de late kant, nu moeten we een hoop meer zooi de ruimte in schieten om de andere zooi er uit te krijgen. Het zou inderdaad wel handig als iedere satelliet zich zelf kan opruimen.
Dit artikel deed me denken aan deze link die ik op reddit tegenkwam:

http://www.alexras.info/code/orbital_objects/

Een kaart van objecten in orbit.
Waarom word het materiaal niet ingezameld tot een groot brok ruimtepuin en vervolgens met een klein zetje richting de maan gestuurd? Als de massa eenmaal in beweging is hoeven er alleen enkele kleine stuurcorrecties uitgevoerd te worden, alleen voor een gecontroleerde landing heb je wat zware thrusters nodig zodat niet alle 'grondstoffen' onder het oppervlakte verdwijnen. Op deze manier zijn er alvast grondstoffen voor toekomstige maanmissies.

Als het puin op een grote maan-vuilnisbelt word gestort kan een landingssite in die buurt geplaatst worden, en het puin worden omgesmolten met zonne-enegrie. Voor het smelten kun je ook gebruik maken van lenzen, zie https://www.youtube.com/watch?v=LqvJiUydd7E, dit is eenvoudiger dan pv-panels qua installatie, onderhoud en transport naar onze maan.

Met (lenticulair)lenzen en/of spiegels moet het toch lukken genoeg licht te bundelen? Wellicht met een lens die op een vaste positie t.o.v. de maan hangt en licht naar het oppervlakte spiegeld.

edit: typos

[Reactie gewijzigd door fenderB op 19 mei 2017 11:13]

Dat is geen klein zetje waar je het over hebt. Op de plekken waar het ruimteafval is overheerst nog steeds de aantrekkingskracht van de aarde. Dat betekent dat je een behoorlijke zet moet geven om te zorgen dat het afval richting de maan gaat reizen. Als je dat afval bij de maan niet afremt draait het afval vrolijk een rondje om de maan alvorens terug naar de aarde te reizen.

Als je niet ter plaatse kunt afremmen zul je een enorme zet moeten geven. Zo hard, dat de baan van het ruimteafval geen gesloten cirkel meer is maar een hyperbool gericht op het middelpunt van de maan. Dan reist het afval met een enorme snelheid in een bijna exact rechte lijn richting de maan en zal inslaan met een kracht die doet denken aan onze zwaarste bommen. Dus of dat nu een oplossing is..

[Reactie gewijzigd door marijn78 op 19 mei 2017 11:25]

Waarom eerst energie gebruiken om het allemaal te verzamelen, wat waarschijnlijk veel meer kost dan het de atmosfeer in te sturen, en dan gigantisch veel energie gebruiken om alles richting de maan te sturen om het daar neer te laten storten?

Er was een Saturn V nodig om ongeveer 45000 kg naar de maan te brengen, moet je nagaan wat je nodig gaat hebben om al dat puin naar de maan te sturen.
Zou materialen richting zon sturen niet beter zijn? Dan worden ze op termijn in ieder geval omgezet in plasma... Uitgaande van gemiddeld 7 km/s zou een object daar minder dan een jaar over doen...
Die 7km/s is de minimale snelheid t.o.v. de aarde om in een lage baan te blijven (LEO). Als je een object vanuit LEO naar de zon wilt brengen zul je veel energie moeten toevoegen door een burst met een stuwraket te geven. Direct na het stoppen van de motor zal het object op weg naar de zon blijven vertragen. De snelheid wordt het kleinst halverwege de reis (niet precies, de zon heeft veel meer massa). Pas daarna gaat de snelheid weer toenemen. De snelheid is dus op geen enkel moment constant.

Typo's

[Reactie gewijzigd door marijn78 op 19 mei 2017 18:24]

Materiaal richting de zon sturen kost zo gigantisch veel meer energie dat het simpeler is om ze uit het zonnestelsel te schieten.

Alles draait nu om de aarde met een bepaalde snelheid, afhankelijk van de hoogte van de omloopbaan. De aarde draait met een gemiddelde snelheid van ongeveer 29.8 km/s om de zon, Mercurius heeft een gemiddelde snelheid van 48,9 km/s. Wil je het de zon inschieten moet de snelheid dus nog hoger liggen. Je hebt dus gigantisch veel energie nodig om dichterbij de zon te komen.

Een punt van de omloopbaan verlagen zodat het de atmosfeeer invalt kost stukken minder energie,
Gewoon een klein beetje vertragen door in tegengestelde richting te accelereren en de omloopbaan is niet langer stabiel. Veel goedkoper dus ook.
Eh, nee, zo werkt het niet. De snelheid van Mercurius is onbelangrijk.

Als je het ruimte-puin recht omhoog schiet, vanaf de evenaar, bij zonsondergang, dan hoef je' maar een snelheid te geven van exact die 29.8 km/s t.o.v. de aarde. Dan hangt het t.o.v. de zon precies stil, en valt dan in "recht naar beneden" de zon in.

Die 29.8 km/s mag ook iets lager zijn; dan komt je rotzooi in een krappe baan rond de zon en verdampt 't in de intense zonnestraling daar.
Goed punt, had alleen even de snelheden van Mercurius en de Aarde opgezocht.
Al ga je wel hogere snelheden dan die 48,9 km/s halen bij zo'n ellipsvormige omloopbaan, maar natuurlijk niet als gemiddelde snelheid.
Helios 2 70kms snelste satteliet ooit.
Jup, en maar iets dichter bij de zon gekomen dan Mercurius, 0.29 AU is nog steeds het record.
Deze satelliet weegt overigens slechts 370 kg, en werd gelanceerd door een Titan IIIE die 15400 kg naar LEO kan brengen, en zelf een gewicht heeft van ruim 632000 kg.

Met dit type raket zijn trouwens ook Voyager 1 en 2 gelanceerd, die allebei het zonnestelsel al hebben verlaten, en Voyager 1 het afstandsrecord heeft met 138 AU.
klopt, maar binnenkort is het recoor verbroken, met de solar probe.
geschatte snelheid waarbij die nog moet funtioneren, 850.000km/h
waarbij helios op een mooie 252.000 km/h zit
'Materiaal richting de zon sturen kost zo gigantisch veel meer energie dat het simpeler is om ze uit het zonnestelsel te schieten.''

Dat betwijfel ik ten zeerste. Maar om die discussie voort te zetten zullen we eerst moeten definiëren wat 'uit ons zonnestelsel schieten' precies betekent. Mijn interpretatie daarvan is dat het object geen satelliet van de zon meer is. En dus niet dat we minstens miljoenen jaren van die rotzooi af zijn, terwijl het in de verre toekomst uiteindelijk toch weer zal terugkeren (al is de mens intussen allang uitgestorven). Want de enige manier om iets uit ons zonnestelsel te schieten is te zorgen dat het object uiteindelijk een satelliet wordt van een andere ster.

Laten we het eens omkeren. Stel je eens een komeet voor. Die komeet is het ruimteafval van buitenaards leven in een ander zonnestelsel. Alpha Centauri bijvoorbeeld. Zij wilden van hun afval af en hebben het onze kant op geschoten.

Hoe groot is hun kans van slagen en welke manoeuvre zal het afval moeten maken om in de zon in te slaan of op z'n minst een permanente bewoner van ons zonnestelsel te worden? Als ze niet afremmen, waarvoor je de brandstof dus al vanaf de start zult moeten meenemen, dan vliegt dat afval alleen door ons zonnestelsel heen.
Je mag het ten zeerste betwijfelen, maar je kan het ook gewoon heel simpel narekenen:
De aarde heeft een snelheid van 29.8 km/s, de ontsnappingssnelheid van de zon is 42.1 km/s.
Ervan uitgaand dat het geen probleem is om in een baan om de zon te komen, moet je bijna 29,8 km/s vertragen (iets minder omdat je wat eerder in de heliosfeer beland aangezien de vergelijking uitgaat van een puntmassa).
Ontsnappen aan de zon is 'slechts' 12.3 km/s versnellen.
Het concept ontsnappingssnelheid begrijp ik ook niet helemaal. Ik betwist het niet, maar nog wat extra toelichting zou ik waarderen.

Mag ik ons sterrenstelsel even vereenvoudigen naar een situatie met een zwart gat in het centrum en onze zon als enige ster met de aarde als enige planeet van die ster?

Kun je in deze context blijven volhouden dat die ontsnappingssnelheid het enige is wat je nodig hebt om nooit meer terug te keren in ons zonnestelsel, dus ook niet na miljoenen jaren? Dus ook als je in een tegenovergestelde richting van de zon of dat zwarte gat vertrekt?

Het begrip ontsnappingssnelheid zoals jij het bedoelt gaat er volgens mij van uit dat je dus altijd een ander hemellichaam (of zwaartepunt van meerdere systemen) moet tegenkomen zodat lokaal de zwaartekrachtwerking van die hemellichamen overheerst waardoor de parameters van de baan voorgoed veranderen.

Maar wat als je niets zou tegenkomen?

En er is nooit een probleem om in een baan om onze zon te komen. Want we bevinden ons momenteel namelijk al in een baan om de zon. Jij, ik, het ruimteafval, de maan. Daar is dus helemaal niets voor nodig. Stel je eens voor dat jij je nu op dit moment niet in een baan om onze zon zou bevinden. Dat loopt slecht af.
Uiteraard mag dat, laten we dat model aanhouden, dus alleen een zwart gat waaaromheen ons versimpelde zonnestelsel draait.
In dit versimpelde model is alle massa van de melkweg een puntmassa, namelijk het zwarte gat, en heeft ons zonnestelsel een bepaalde snelheid eromheen. Op het moment dat je snel genoeg gaat is het effect van de zwaartekracht kleiner dan het effect van de snelheid, dus zal je steeds verder wegbewegen van het zwarte gat. En aangezien je door een vacuum beweegt rem je zo goed als niet af, dus zul je steeds verder weg bewegen van het zwarte gat, waardoor het effect van de zwaartekracht ook steeds kleiner wordt.
De theorie van ontsnappingssnelheid wordt op wikipedia goed uitgelegd:
https://en.wikipedia.org/wiki/Escape_velocity
(2GM/r)1/2 geeft een goede benadering als de massa van 1 van de objecten te verwaarlozen is ten opzichte van de ander, en je uitgaat van een homogene sferische massa.

Ook na miljarden jaren zul je niet terugkeren, ook niet als dat zwarte gat de enige massa is in het universum. Uiteindelijk is de afstand tussen jou en het zwarte gat gewoon te groot voor de zwaartekracht om nog enige onvloed uit te oefenen,
De invloed van zwaartekracht neemt namelijk kwadratisch af naarmate je verder weg bent van een massa bent, de Inverse-square law: https://en.wikipedia.org/wiki/Inverse-square_law

Als laatste kun je er niet van spreken dat we in een baan om de zon zitten, simpelweg omdat we gebonden zijn aan de Aarde. We moeten namelijk eerst ontsnappen aan de zwaartekracht van de Aarde voordat we zelf in een baan om de zon zitten. Het ISS bijvoorbeeld heeft een baan om de Aarde, en draait uiteraard samen met de Aarde mee om de zon, maar niet zelfstandig, dus niet in een baan om de zon. En dat ontsnappen aan de zwaartekracht van de aarde is een redelijk grote uitdaging ;)
Ok. Ik ben overtuigd wat betreft de ontsnappingssnelheid. M'n volgende vraag zou zijn of het dan ook nog uitmaakt of je vanaf de noordpool zou lanceren of vanaf de evenaar ergens. Maar ik begrijp dus dat dat antwoord nee is en dat het dus niet uitmaakt, indien je definitief aan de aarde, of zon, wilt ontsnappen.

Maar we bevinden ons echt momenteel in een baan om de zon. Daarvan ga ik je proberen te overtuigen, want dat is een natuurkundige realiteit. Elke interplanetaire ruimtemissie heeft dit ook als uitgangspunt. Anders werkt het niet.

Snelheid is altijd relatief en snelheid kun je alleen uitdrukken ten opzichte van iets. In ons dagelijks spraakgebruik bedoelen we het aardoppervlak. Want ten opzichte daarvan bevinden wij ons in rust. Maar technisch gesproken bevinden wij ons nu reeds in een baan om de aarde. Dat geldt al als je stil staat. Wij draaien in 24 uur tijd om het middelpunt van de aarde en leggen daarbij, op de evenaar, 40.000km af. Dus 1666km/h.

Op dezelfde manier bevinden ons tegelijkertijd, nu dus, in in een baan om de zon. En in een baan om het centrum van de melkweg. En in een baan die de melkweg nu beschrijft om andere sterrenstelsels heen, tot banen van complete clusters aan toe toe die om andere clusters draaien. Het is een bodemloos model.

In een baan om de zon komen betekent niets meer dan dat de aantrekkingskracht van de aarde door de toegenomen afstand beneden de 50% van de totaal gevoelde zwaartekracht zakt en dat de zwaartekracht van de zon gaat domineren. Dus vanaf 50.000001 procent.

Edit: Laten we een God perspectief nemen. We kijken van bovenaf neer op ons vereenvoudigde zonnestelsel. We nemen een jaar de tijd en schrijven op wat we zien.

In het midden zien we de zon. En we zien een klein stipje, de aarde, die een rondje om die zon voltooid. Op die aarde leeft een wezen met de naam NemesisWolfe en die zegt: 'Als laatste kun je er niet van spreken dat we in een baan om de zon zitten'.

Alleen omdat je in rust bent tov het aardoppervlak, en dus in werkelijkheid als een tolletje ook nog om de aarde draait? God zou z'n bril moeten opzetten om dat irrelevante detail ook nog waar te nemen.

[Reactie gewijzigd door marijn78 op 20 mei 2017 00:29]

Nee, we kijken gewoon naar het dominante zwaartekrachtveld. Net als dat wij niet in een baan om Sagittarius A zitten, en de aarde evenmin. De zon wel, en aangezien wij in het zwaartekrachtveld van de zon zitten draaien we mee, maar als planeet draaien we onze rondejs om de zon.

Ik snap wat je bedoeld, en we draaien zeker om de zon heen, maar we bevinden ons niet in een baan om de zon. De Aarde wel, maar zelfs de maan draait gewoon om de Aarde, en niet om de zon. Wel met de Aarde om de zon, maar niet zelfstandig, en dat is zo ongeveer de definitie van een omloopbaan.
Welles! Heb je m'n edits van de voorgaande post ook gelezen? Want dit gaat niet meer over definities. Je begrijpt iets belangrijks niet.

Ik schrik er bijna van dat je wat betreft zwaartekracht er een overtuigd geocentrisch wereldbeeld op na houdt. Alsof de aarde het middelpunt van het heelal is wat betreft zwaartekracht. Kennelijk is de snelheid ten opzichte van de aarde enorm veel belangrijker voor je dan alle andere bewegingen. Terwijl ze gewoon gelijkwaardig zijn en bij elkaar opgeteld worden.

Wij beschrijven nu een baan om de zon. En dus bevinden wij ons in een baan om de zon. Sorry, maar zo simpel is het. De maan draait om de aarde (en om de zon, en om de melkweg etc). Maar de aarde draait niet om de maan. Of eigenlijk wel: We draaien namelijk te alle tijden om elkaars gemeenschappelijke zwaartepunt. Die beweging is echt. Je zou brandstof moeten verstoken om die beweging te stoppen.

Die beweging kan er alleen zijn omdat er ooit kinetische energie aan het systeem is toegevoegd waaruit ons zonnestelsel bestaat ten tijde van het ontstaan van dat zonnestelsel. Die enerfgie is altijd geconserveerd. Net als dat je aan een raket energie in de vorm van stuwkracht moet toevoegen voordat deze een satelliet kan loslaten die eeuwig baantjes blijft draaien.

Bij het ontstaan van de aarde is de energie toegevoegd die jij nu hebt zodat je op onze breedtegraad met ca. 1000km/h per uur (schat ik) rondjes om de aarde draait en dus intussen geen schaafwonden aan je bibs krijgt.
Ehm... ik begrijp iets belangrijks niet? 8)7 :X

Ik heb nergens, maar dan ook nergens gesteld dat de Aarde het middelpunt is wat betreft zwaartekracht.

Wij zijn NIET in een baan om de zon, de Aarde beschrijft een baan om de zon, de maan een baan om de Aarde, het ISS om de Aarde, Hubble om de Aarde. Dat we er omheen draaien is omdat de aarde eromheen draait. Als om wat voor reden dan ook de Aarde ineens versneld en zal ontsnappen aan de zwaartekracht van de zon gaan wij gewoon mee. Net als de maan, het ISS en alle andere satellieten die een baan om de Aarde hebben.

Hier kun je meer lezen over een baan om de zon:
https://en.wikipedia.org/wiki/Heliocentric_orbit

En verder draaien zowel jij als ik geen rondjes om de Aarde, we draaien gewoon netjes met de Aarde mee dankzij wrijving.

[Reactie gewijzigd door NemesisWolfe op 20 mei 2017 19:09]

'En verder draaien zowel jij als ik geen rondjes om de Aarde, we draaien gewoon netjes met de Aarde mee dankzij wrijving'

Dus als jij nooit een stap zet moet je op een gegeven moment toch nieuwe schoenen kopen omdat de zolen door die wrijvingskracht zijn afgesleten?

Die wrijvingskracht ondervinden we juist niet, omdat we ons reeds in een baan om de aarde bevinden.

Kun je een experiment voorstellen die die wrijving meet?

Edit: Sorry voor de late reactie, ik werd ineens strontverkouden. Kom nu pas bij..

[Reactie gewijzigd door marijn78 op 21 mei 2017 14:21]

Dat is niet hoe wrijving werkt.
Dat is wel kortaf. Die wrijving is er gewoon niet. Geef op z'n minst dat dan toe.
Ik vind het wel meevallen, maar ok. Was niet mn bedoeling om kortaf te zijn. Gewoon bondig.

Die wrijving is er juist wel, het is dankzij die wrijving dat je stilstaat. Dus nogmaal, dat is niet hoe wrijving werkt.
Bij wrijving ontstaat warmte en of vervorming. Kun je dan aangeven waar ik die warmte of vervorming zou kunnen meten? Ik denk niet dat je dat gaat lukken. Ik zou meteen een warmte-kracht installatie voorstellen. Gratis energie holadijee!

Als we hier nog uit willen gaan komen dan verwacht ik dat de kans daarop het grootst is als we terugkeren naar een voorbeeld van een ruimteschip die om de aarde draait. Ik beweer dat dat ruimteschip zich niet alleen in een baan om de aarde bevindt, maar tegelijkertijd ook in een baan om de zon (en clusters van sterren, de hele melkweg, clusters van sterrenstelsels enzovoorts).

De crux is de term Dominante Zwaartekracht die je eerder bezigde. Dominant is een door mensen verzonnen term die aangeeft dat iets sterker is dan iets anders. Het heeft echter in deze context geen weerslag in de natuur. Je gaat om met die term als het een waar/onwaar situatie is. Maar dat is het niet.

Een ruimteschip die een baan om de aarde verlaat voelt alleen dat de zwaartekrachtinvloed van de zon van beneden de 50 tot boven de 50% is gestegen. Dus van 49,99999% naar 50,00001%. Een verschil van 0,00002% is voor jou een verschil tussen waar en onwaar. Daar zit je gedachtefout.
Nee, nee en nee.

Wrijving is hele basale natuurkunde, gewoon simpel krachtenevenwicht.
Iets begint pas te bewegen op het moment dat de kracht die ergens op wordt uitgeoefend groter is dan de wrijvingscoefficient. Aangezien de aarde niet onder ons doordraait is er dus sprake van wrijving.

Verder klopt je definitie van een omloopbaan gewoon niet. De maan bevind zich niet in een baan om de zon omdat die al een baan om de Aarde beschrijft. Dat de maan ook om de zon heendraait maakt gewoon niets uit.
Ik heb geen idee wat je bedoelt met die 50% invloed, er is gewoon een bepaalde afstand waarop de zwaartekracht die de zon uitoefend op dat ruimteschip groter is dan de zwaartekracht dei de Aarde erop uitoefend. Vanaf dat moment kun je spreken van een baan om de zon, niet eerder.

Nogmaals, als de Aarde vanaf morgen niet langer om de zon heendraait maar ervan af beweegt, gaat alles in een baan om de Aarde gewoon mee. Dus is het niet in een baan om de zon.

Lees het artikel over heliocentische omloopbanen, daarin wordt in de eerste aliena al aangegeven dat manen NIET zich in een baan om de zon bevinden, maar om hun respectievelijke planeet.
Het helpt niet als je m'n vragen steeds ontwijkt. Want die werp ik expres op om aan te tonen dat je voorstelling van zaken onjuist is. Die wrijving is er niet en kun je daarom ook niet aantonen. Alle bomen zouden krom groeien als dat waar zou zijn. Dus als je dit vol wilt blijven houden zul je echt een experiment moeten voorstellen die het bestaan daarvan bewijst. Want beweringen zonder bewijs kunnen we niets mee.

Dan nemen we nu jouw voorbeeld van de aarde die wegvliegt. De aarde vliegt alleen niet zomaar weg natuurlijk. Laten we stellen dat de aarde een groot ruimteschip is. Hoeveel brandstof zou dat ruimteschip moeten verstoken om los van de zon te geraken? Het antwoord is precies evenveel om aan de baan om de zon waarin het ruimteschip zich reeds bevindt te ontsnappen. Want als je je daarin niet zou bevinden hoef je ook geen brandstof te verstoken om er aan te ontsnappen. Overigens bestrijd ik niet dat alle satellieten van de aarde mee zullen gaan. Dat zal gebeuren omdat de aardse aantrekkingskracht op die plek het sterkst is.

'..er is gewoon een bepaalde afstand waarop de zwaartekracht..'. Afstand is niet eens zo belangrijk. Het gaat om de snelheid, de kinetische energie. Als een meteoor vlak langs de aarde scheert is deze ondanks de geringe afstand toch op geen enkel moment een satelliet van de aarde maar nog steeds een satelliet van de zon?

NB: Als je aarde met een hoofdletter schrijft, doe dat dan ook in geval van de zon. Dan ben je op z'n minst nog consistent. Het is de aarde, de maan, de zon. En niet de Jupiter, de Mars en de Venus. Misschien dat je dat dan nog van me aan wilt nemen.
Ik ontwijk je vragen omdat ze niet relevant zijn.
Je stelt dat we in een omloopbaan om de Zon zijn, en gaat daarmee voorbij aan de geldende definitie van een omloopbaan.

Verder is afstand juist van belang is als het gaat om zwaartekracht. Snelheid komt in de hele formule niet voor: F=G(m1*m2/r)
Dat kun je oplossen voor bijvoorbeeld jou en de Aarde, en jou en de Zon. Daaruit volgt gewoon een afstand waarbij de kracht die de zon uitoefent groter is dan de kracht die de Aarde uitoefent.
Die (asteroïde)meteoor die je noemt is juist een mooi voorbeeld van mijn punt, aangezien die asteroïde een baan om de Zon beschrijfd kan hij heel dicht in de buurt komen van de Aarde, en de omloopbaan zal er door worden beinvloed, maar de baan zelf is om de Zon.
De snelheid is nu van belang om te bepalen of deze asteroïde in een baan om de Zon blijft, of wordt gevangen door de zwaartekracht van de Aarde en in een baan om de Aarde terecht komt.

En je hebt gelijk, ik moet Zon inderdaad met een hoofdletter schrijven.

[EDIT]
Ik bedenk net een mooie analogie. Stel je de Aarde voor als een ouder, en de Maan als een kind. Dan is de Zon de grootouder van de Maan, en de ouder van de Aarde.
Diezelfde verhoudingen heb je met omloopbanen.

[Reactie gewijzigd door NemesisWolfe op 22 mei 2017 13:47]

Ok. Nu hebben we een Space-Shuttle. En in de cockpit hebben ze een schermpje. Op dat schermpje worden allerlei parameters van een orbit getoond, zoals inclinatie, excentriciteit, omlooptijd, radius, enzovoort. Dat kun je je wel voorstellen toch? Ook zonder te weten wat ze precies allemaal betekenen.

Alleen, die Shuttle staat ergens stil op aarde. Wat wordt er volgens jou op dat schermpje getoond, en wat zijn de verschillen t.o.v. een situatie waarin de Shuttle daadwerkelijk op 300km hoogte om de aarde draait? Ziet de piloot dan sterretjes, spaties of streepjes op de plaats van die parameters omdat er geen werkelijke waardes zouden zijn om weer te geven?

Ik beweer dat de verschillen tussen op de grond staan en daadwerkelijk in LEO zijn miniem zijn en dus grotendeels op elkaar lijken. En dat met één toetsaanslag die waardes ook getoond kunnen worden ten opzichte van de zon. En dat al die waardes geen verzinsels zijn maar accurate vluchtgegevens, en dat die gewoon weergegeven worden, ook al bevindt het ruimtevaartuig zich in rust op aarde.

Eens of oneens?
Oneens.
Op het moment dat die fictive shuttle namelijk stilstaat op de grond is de vergelijking voor omlooptijd namelijk niet meer te gebruiken. De snelheid voor een stabiele omloopbaan is dan namelijk 7.9 km/s, en de werkelijke snelheid is slechts 465.1 m/s. Tenminste, als die shuttle op de evenaar stilstaat.
Zo miniem zijn de verschillen tussen stilstaan en LEO dus niet.

Omzetten naar snelheid ten opzichte van de Zon is ook niet eenvoudig. Dat is namelijk afhankelijk van onder andere de exacte hoogte van je omloopbaan, de richting waarin je beweegt, de inclinatie, excentriciteit, de excentriciteit van de baan van de Aarde, inclinatie van de Aarde, snelheid van de Aarde ten opzichte van de Zon en de afstand van de Aarde tot de Zon.

Je kan gewoon niet stellen dat die shuttle in een baan om de Zon is omdat je de Aarde niet uit de vergelijking kan halen, terwijl de zon zonder moeite uit de vergelijking te halen is.
We hebben nu dus een Space-Shuttle nodig om dit te beslechten. Eentje die stil staat. Volgens mij hebben ze daar nog wel een paar van. We zouden kunnen wedden om een reisje naar een museum in de US. De verliezer betaalt dan de tickets. Maar waarschijnlijk staat er een bordje bij: Don't touch!

Nog één doen dan? We boren ergens op aarde, op de evenaar bijvoorbeeld, een gat. Met de diameter van een cola-blikje. Tot in het middelpunt van de aarde. En we gooien een pingpong balletje in het gat.

Raakt het balletje onderweg de wand van de cilinder?
Nu ben je me echt kwijt.
Je gaat zo ongelofelijk alle kanten op met je voorbeelden en je vragen dat het echt nergens meer over gaat.

Wat heeft een pingpongballetje dat je door een gat gooit met een diameter van een colablikje en een diepte tot aan het middelpunt van de Aarde nog te maken met je stelling dat alles een baan om de Zon beschrijft?
Sorry, ik dacht dat je me wel zou kunnen volgen dat ik het er nu weer over heb dat wij als stilstaande aardbewoners ook reeds in een baan om de aarde zitten. Daarvoor had ik deze bedacht. Dat was misschien niet heel duidelijk. Maar de vraag is simpel en ik zou graag ingaan op je antwoord.

En het gaat echt wel ergens over, maar dan moet eerst een beetje duidelijk zijn of dat balletje tegen de wand gaat kleven of niet. Zonder het voor te zeggen wil ik je de kans geven om dat antwoord zelf te geven.
We zijn niet in een baan om deAarde, en dat kun je ook prima afleiden uit de formule voor omloopsnelheid die ik je een hele tijd geleden heb gegeven.

In een omloopbaan houdt gewoon in dat je zo snel gaat dat je niet snel genoeg valt om de grond te raken.
Als je dat niet kan inzien zijn we uitgepraat.

[Reactie gewijzigd door NemesisWolfe op 22 mei 2017 22:24]

Dan breien we er een eind aan.
Als een object van een buurt ster ons nadert heb je veel grotere problemen, de snelheid ligt stukken hoger.
Zoals laats ondekt door hubble een galaxy die met 560kms een andere galaxy doorkruist.
Stel je voor dat een komeet die snelheid krijgt ,
De aarde zal volledig verbranden.
(edit, was als reactie bedoelt aan Bunzz) De objecten vormen geen blokkade voor zonlicht als je dat bedoelt. Zelfs als er honderden keren meer objecten rond de aarde zweefden zou dan geen invloed hebben. De objecten zijn te klein en het gebied rondom de aarde te groot. Het lijkt allemaal dramatisch op plaatjes, maar 1 object kan bijvoorbeeld een schroefje zijn.

[Reactie gewijzigd door Atmosfeer op 19 mei 2017 06:49]

Als je @bunzz in een reactie zet krijgt hij een notificatie :) Ja dit is off-topic.
Ik moet nu opeens aan de film Gravity denken. Heftige scenes waarbij het ISS en o.a. een Spaceshuttle helemaal aan gort gaan door ruimteafval. Iets met een satteliet van de russen die ontploft is.

https://www.youtube.com/watch?v=OiTiKOy59o4

Offtopic: Overigens een film met super gave geluidseffecten.

M.i. een realistisch gevaar. Hopenlijk gaat dit werken. Zou ook voorstander zijn om het terug te halen naar de aarde. Daar komt per slot van rekening ook het zooitje vandaan.

[Reactie gewijzigd door Alpha89 op 19 mei 2017 11:07]

Voor mensen die Gravity nog niet gezien hebben, denk ik dat het een goede film is om inderdaad het risico van ruimtepuin te illustreren. Hoewel het wordt verteld vanuit het perspectief van een enkele astronaut wordt het in de film wel duidelijk gemaakt dat de explosie een domino-effect heeft waarbij er uiteindelijk een golf van puin rond de aarde heentrekt die elke keer meer satellieten raakt.

Als dit in het echt gebeurt dan hebben we op Aarde denk ik een groot probleem, er is tegenwoordig zoveel afhankelijk van die satellieten dat een dergelijke gebeurtenis waarschijnlijk nog voor decennia gevolgen gaat hebben. Volgens mij zou het ook nagenoeg onmogelijk worden om nieuwe satellieten te lanceren omdat die gewoon door de golf opgezwiept zullen worden. Nu weet ik niet of de golf van ruimtepuin zoals die in de film wordt weergegeven realistisch is maar het feit dat er de laatste tijd steeds vaker nieuws is over bedrijven/instanties die aan het zoeken zijn naar oplossingen voor ruimtepuin geeft volgens mij wel aan dat het een serieus probleem is.

Voor wie hem nog niet kent, een interactieve kaart van al het ruimtepuin: http://stuffin.space/

[Reactie gewijzigd door Neko Koneko op 19 mei 2017 09:21]

En kunnen we dat ruimteafval niet gecontroleerd richting de aarde duwen in plaats van het te vangen met een net of grijparm? Bijvoorbeeld met geluidsgolven? Of laser?
Er is vast een plekje in een woestijn dat groot genoeg is om zonder gevaar voor mensen wat satellieten neer te laten storten...
Geluidsgolven in de ruimte hebben een klein probleem. Namelijk dat ze er niet zijn.

Een laser is een optie voor klein spul, maar doet niet zo veel met een object van 8000 kg.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Call of Duty: Black Ops 4 HTC U12+ LG W7 Samsung Galaxy S9 Dual Sim OnePlus 6 Battlefield 5 Microsoft Xbox One X Apple iPhone 8

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank en Intermediair de Persgroep Online Services B.V. © 1998 - 2018 Hosting door True

*