Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Onderzoek: verminderen speeltijd helpt niet tegen gameverslaving

Simpelweg minder gamen is geen oplossing om problematisch gamegedrag tegen te gaan. Dat blijkt uit onderzoek van de Universiteit Twente. Het reguleren van stemmingen en zelfcontrole zouden een belangrijke rol spelen bij gameverslaving.

Promovenda Maria Haagsma voerde bij het Institute for Innovation and Governance Studies van de Universiteit Twente onderzoek uit naar gameverslaving. Ze onderzocht vooral excessief gamegedrag en de negatieve uitkomsten hiervan op het leven van een persoon, en paste daarbij meerdere bestaande gedragstheorieën toe. Op deze manier zou gameverslaving nog maar weinig onderzocht zijn.

"Het wordt door de meeste onderzoekers algemeen geaccepteerd dat sommige gamers het risico lopen om problematische speelpatronen te gaan ontwikkelen", zegt Haagsma, "Hierbij wordt aangenomen dat het vertonen van problematische gamepatronen vergelijkbaar is met een gedragsverslaving zoals pathologisch gokken."

Haagsma onderzocht onder andere de rol van verwachtingen die gamers hebben over de uitkomst van gamen, de mate waarin het een gewoonte is geworden en de hoeveelheid zelfcontrole. "De bevindingen in mijn proefschrift suggereren dat de hoeveelheid tijd die besteed wordt aan gamen wellicht niet een onafhankelijke voorspeller is van problematisch gamegedrag, in tegenstelling tot andere factoren zoals zelfcontrole en stemmingsregulatie", aldus de promovenda, "Dit geeft aan dat het simpel verminderen van de hoeveelheid speeltijd waarschijnlijk geen effectieve oplossing is om problematisch gamegedrag te voorkomen of te behandelen." 

In Nederland zouden steeds meer gamers zich met gamegerelateerde problemen bij de verslavingszorg melden, maar harde cijfers ontbreken aangezien er geen richtlijnen voor registratie zijn. Het instituut voor verslavingszorg sprak vorig jaar over ongeveer 12.000 gameverslaafden in Nederland.

Door

Nieuwscoördinator

89 Linkedin Google+

Reacties (89)

Wijzig sortering
Zelf zou ik iemand verslaafd noemen die eigenlijk wel graag mee zou willen stappen, maar een te sterke drang heeft om toch die avond te gamen. Iemand die de dag erna misschien spijt krijgt dat hij niet is meegegaan, en niet helemaal snapt waarom hij heeft gekozen om te gamen.
Helemaal mee eens. Ik speelde vroeger 16 uur per dag shooters. Tegenwoordig speel ik gemiddeld 1 uur per dag. Ik kan behoorlijk opgaan in gamen. en zou het voor geen goud willen laten. Ben ik verslaafd? Misschien wel... maar als ik 2 weken op vakantie ga kan ik makkelijk zonder. Daarnaast ondanks dat ik behoorlijk agressief kan worden van gamen. Ga ik geen pistool kopen en op de markt om me heen schieten... als je dat gaat doen dan is er toch serieus iets anders met je aan de hand....

Ik zie gewoon niet het nut in van ieder weekend in de kroeg hangen praten over de meest uiteenlopende onzin met elkaar en dan ieder weekend 50 euro op te zuipen omdat het zogenaamd gezellig is... ik nodig een paar vrienden uit bij mij thuis. Ik koop voor een tientje een krat bier die we delen en gamen de hele avond gezellig. Sommige mensen snappen niet wat ik in gamen zie. Maar het is voor mij een uitlaat klep. Ik weet niet wat een ergere verslaving is... gamen of drank/drugs...

Kinderen die veel gamen schorten in mijn idee behoorlijk aan opvoeding. Ouders dumpen tegenwoordig voor iedere scheet hun kinderen bij de opvang. En dan klagen dat steeds meer kinderen problemen krijgen thuis... gek he! Kinderen kunnen tegenwoordig niet meer met hun ouders praten en zoeken een uitweg voor hun uitlaat klep.
De definitie van gameverslaving is dezelfde als die van andere verslavingen:
Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten.
Hoe lang je gamed is niet zo relevant
Het gaat meer om wat een geaccepteerde vorm van "verslaving" is. Je kan wel zeggen dat het
Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten.
is maar in hoeverre wordt mee genomen of iets gewoon een interesse is van een persoon zoals een hobby.
Bij drugs is het een duidelijke patroon van je lichaam mollen ongeacht wat de drugs voor je doet dus op een vrij destructief wijze is het gevolg ernstig.
Tevens met gokken is het eind resultaat dat je helemaal geen geld overhoudt en niet kan stoppen en dus in de schulden komt wat weer tegenstrijdig is met gezond leven.

Maar bij gamen is de vraag wat zijn de nare gevolgen ten opzichte van andere "hobbys/verslavingen"
Als men elke avond zich voor de TV plant, Booken leest, aan je auto sleutelt, muziek luistert, gaat darten of wat je ook kan verzinnen. Hoe is dit anders dan gamen?
Is gamen een verslaving en geen hobby omdat men gamen in het algemeen een slechte vorm van bezigheid vindt?
Tot iemand komt met wat de slechte eigenschappen van gamen zijn en hoe dat iemand sloopt lijkt het meer op een reactie van
"Oudere mensen die niet begrijpen waarom mensen gamen en het dus automatisch als iets slecht bestempelt want ja elke avond 4-5 uur lang een boek lezen is normaal en gewoon goed voor je"

Elke mens gaat iets zoeken wat hem/haar stimuleert buiten het gewoon overleven en dat heet een hobby. Het wordt gauw een verslaving genoemd als andere mensen jouw hobby afkeurt.
Dit soort gedrag zien we ook op andere manieren verschijnen in de maatschappij met name met religie. Hier in nederland zouden we toch echt wel beter moeten weten omdat iedereen vrij moet zijn om te doen wat zij willen binnen de grenzen van de wet.
Totdat men aankomt met een algemene onderzoek wat dus niet 1 onderwerp heeft zoals gamen maar het "verslaafd zijn" aan een hobby heeft als doel is dit soort onzin niks anders als je religie opdringen aan een ander omdat je zijn vorm van bezigheid niet goedkeurt.
Als ex-WoW verslaafde (niet officieel, maar geloof mij het was erg genoeg).

Het was bij mij andersom. Ik begon met het spel en voor lange tijd gaat alles heel goed. Real life alles in orde, ingame gaat alles goed vooruit. Iedereen blij. Maar op een bepaald punt begint het spel belangrijker te worden. Bij WoW is dat als je begint serieus te raiden, maar kan evengoed in CoD gewoon de 10de prestige willen halen met alles unlocked... Er is altijd wel een reden om te blijven spelen. Op dat moment is er dus een duidelijk doel achter het gamen, en elke keer geraak je merkbaar dichter bij je doel wat je nog meer motiveert. Het echte leven werkt zo niet. Daar werkt je naar een doel en pas na een langere tijd begin je de vruchten te plukken ipv dezelfde avond nog. Daarom kan het verleidelijk zijn om je ingame doelen meer prioriteit te geven aangezien het gewoon beter gaat en dus makkelijker is om gemotiveerd te blijven.

Pas na een tijd worden de echte problemen zo groot dat je begint weg te lopen naar je game. Eenmaal je daar bent is het echt enorm moeilijk om er terug uit te geraken. Het is ook raar hoe leuk een spel wordt op die momenten. Mijn beste game herinneringen zijn nog altijd momenten van in WoW, terwijl ik in 2008 gestopt ben met WoW maar zeker niet met gamen. Ik besef hoe erg ik verslaafd was maar nog altijd koester ik bijna elke herinnering aan dat spel. Ben ook een paar keer opnieuw begonnen voor een paar maand maar kon het oude gevoel niet meer terug krijgen dus het hoefde voor mij niet meer.

Hoe ben ik de eerste keer gestopt? Het was nog tijdens The Burning Crusade toen mijn guild steeds dieper in Black Temple geraakte (1 van de moeilijkste raids in het spel op dat moment, en zeker de meest prestigieuze). Het probleem was dat we in de zomervakantie enorm veel vooruitgang hadden geboekt. Was via een vriend in de guild geraakt terwijl mijn gear eigenlijk niet goed genoeg was, maar na weken van raids farmen was mijn gear quasi volledig op punt en paste ik volledig in de guild. Tegen het einde van de zomervakantie speelde ik op zo een hoog niveau mee dat enkel nog de beste guilds van de server mij een voordeel zouden kunnen geven met mijn huidige gear. Hoe dan ook: Ik moest weer vroeg opstaan vanaf september dus raiden tot in het putje van de nacht ging niet meer. Ik heb dit gezegd maar blijkbaar geloofden ze niet in mensen die wat minder konden raiden... Heb uiteindelijk moeten leaven nadat ik eens vroeger weg moest uit een raid. Op de moment zelf was ik echt kapot. Het voelde alsof ik gewoon alles had verloren waarvoor ik gewerkt had. Mijn gear had ik nog, maar mijn gear was veel te goed. Met de tijd dat ik kon spelen zou ik quasi nooit meer een upgrade kunnen vinden... Ik had geen doel meer en een week later ben ik gestopt. Bij de nieuwe expansion nog eens 2 maand gekocht maar dat verhaal duurde ook niet lang.


Het komt er dus op neer: Er moet een belangrijker en haalbaar doel zijn buiten het spel, want je kan niet verwachten dat iedereen zoveel pech (geluk eigenlijk, als ik er op terug kijk) heeft als mij. Geef een gameverslaafde iets anders waar hij zijn tijd in kan steken. Ik heb een hobby gevonden in programmeren wat nu zijn vruchten begint af te werpen met een project waar een hele hoop mensen bij betrokken zijn. Maar het kan eender wat zijn... Het belangrijkste is dat je ze geen kans geeft om zich zo veel te vervelen dat ze opnieuw beginnen.

Dit kan trouwens allemaal fout zijn. Puur persoonlijke ervaring en mening. Moest er iemand zijn die het beter weet voel je vrij om mij te verbeteren.
Er is wel voldoening aan te halen. Namelijk het gevoel dat je geen 'loser' bent, maar iets bereikt hebt als je een spel hebt uitgespeeld. Of een achievement hebt gehaald, of een potje hebt gewonnen bij een shooter.

Er is voor die verslaafden geen ontspanning bij het spelen van games zoals wij dat voelen. Zij voelen alleen maar voldoening, dat ze iets bereikt hebben, wat in het leven niet lukt.
zelf heb ik hier een persoonlijke ervaring mee.

rond mij dacht iedereen dat ik game-verslaafd was/ben. omdat ik veel tijd achter mijn computer spendeerde, tot wel 80% van de tijd dat ik vrij was.. wat resulteerde in 8 uur per dag.
dit was een combinatie van gamen, Nieuws lezen, dumpert, fora, films, series, programmeren,....

over een halfjaar heb ik mij laten opnemen voor een depressie, toen heb ik 3 maanden lang niet gegamed, en niet in contact geweest met mijn clan. (clan is meer vriendenclub dan gameclan) ondertussen ben ik wel weer in contact... hieruit heb ik geleerd dat mijn gedrag een gevolg was van mijn depressie, en niet de oorzaak.

hiermee wil ik niet zeggen, dat gameverslaving niet bestaat of het minimaliseren, maar ik wil aanhalen dat voor veel mensen gamen een vlucht is van de realiteit, of een goede opvulling van vrije tijd.

wel moet ik toegeven dat ik internetverslaafd ben, maar ik vind dit helemaal niet erg. het is nu eenmaal een medium waar je alles kunt doen: Sociaal contact, educatie, ontspanning, ..
wel is het belangrijk dat je de buitenwereld niet verwaarloosd vanwege je verslaving, probeer zoveel mogelijk met vrienden weg te gaan, en ga sociaal contact niet uit de weg!
ik vind persoonlijk dat alle zombies die savonds enkel in de zetel ploffen achter de televisie veel erger zijn dan iemand die achter de computer zit...,
Ok hier komt het:P. Ik ben naar mijn zeggen gameverslaaft geweest, toen ik 9 was had ik veel problemen thuis werd geslagen door mijn vader mijn moeder hadt veel stress aan haar hoofd. Daarom was gamen een escape voor mij, maar met de jaren werd ik steeds verslaafder wat zie ik als verslaafder nou daar bedoel ik mee dat ik elke keer aan gamen dacht wanneer ik op school zat wanneer ik met vrienden zat te spelen rende ik altijd terug om naar mij computer te gaan, toen ik 17 was probeerde ik van mijn verslaving af te komen op eigen beentjuh zonder iemands hulp, ik ben toen gaan fitnessen, wat nu bodybuilding is geworden dit doe ik nu bijna 4 jaar en ben nu hier heel erg aan verslaaft geworden, ik train 5 dagen 2 keer op een dag in totaal 10 keer , ik heb van mijn trainer een eetschema gekregen en die volg ik tot in perfectie. omdat ik 2013 in november mijn eerste wedstrijd hebt. Een lang verhaal kort te maken , ten eerste ben ik trots op mijn zelf dat ik niet meer lui ben maar juist heel hard werkt, en ten tweede voor de mensen die zeggen gamen kan geen kwaad die zitten zich zelf voor te liegen.

Hoe kan je zien of je ergens verslaaft aan bent.
- Lijdt je normale leven er onder ( bijvoorbeeld ) Vrienden, Familie.
- Ben je er 24/7 mee bezig. Naast je normale baan.
- En kost het je een berg geld. In meeste gevallen tenminste

Nu zit er een verschil in tussen een goede en slechte verslaving, Nu denk je zeker ja maar hoe kan je nu weten wat een goede verslaving is en wat een slechte verslaving is, dat is een goede vraag die moeilijk te beantwoorden is omdat iedereen ze eigen goed en slecht ziet in bepaalde omstandigheden.Dit is hoe ik het tenminste van mijn standspunt bekijk.

Goede verslaving.
- Als je niemand er mee pijn doet in je omgevingskring.
- je later in de toekomst er van kan profiteren, geldverdienen etc. Natuurlijk er zijn risico's aan verbonden mischien word je verslaving wel niet je baan, maar ik zeg maar zo je leeft 1 keer in het leven. Leef het dan ook goed en doe waar je plezier in hebt.

Slechte verslaving.
- Je iemand ermee pijn doet in je omgevingskring, bijvoorbeeld je familie of vrienden, stel je hebt een vriendin en je game de hele dag, dan lijdt je familie er onder dat is een slechte verslaving.
- Bang voor het buitenwereld,oftwel realiteit. Daardoor heb je een uitlaatsklep nodig waardoor je een verslaving gaat vinden zodat je heel even niet meer aan de realiteit hoeft te denken, Waarom denk je dat zoveel mensen verslaaft zijn, bijvoorbeeld gamers en dan zeg ik niet alle gamers maar de meeste doen het omdat ze dan in die paar uur heel even niet meer hoeven te denken aan gezeur van hun ouders of oudere gamers bijvoorbeeld niet meer hoeven te denken aan financiele problemen.

Me hart is weer opgelucht:P heb mijn zegje kunnen doen.

En succes voor iedereen die verslaaft is en wilt afkicken je kan het als je maar in je zelf gelooft.!
Maar het is toch al zo lang bekend een verslaving niet vast ligt met het aantal uren dat je je bezig houd met je verslaving? Dus ik vind dit geen sterk onderzoek.

Verslavingen kenmerken toch meer niet vrijwillig kunnen stoppen, je vervelend voelen als je niet aan met je verslaving bezig te kunnen zijn en je beter/goed voelen als je wel weer met je verslaving bezig bent.

Wat dus betekent dat je 2 uur per dag kan gamen en toch verslaafd kan zijn om dat je de rest van de dag je naar voelt als je bijvoorbeeld op school/werk zit. Of andersom, 18 uur per dag kunnen gamen (LAN-party) en toch vrijwillig een dag eerder kunnen stoppen omdat jij wel eerder moet werken?

Ook deze zin geeft mij niet het gevoel dat het een sterk onderzoek was:
"Het wordt door de meeste onderzoekers algemeen geaccepteerd dat sommige gamers het risico lopen om problematische speelpatronen te gaan ontwikkelen", zegt Haagsma.

Geldt dit niet voor iedereen, voor elke verslaving? :P Iedereen die games speelt loopt toch dat risico net zoals iedereen die een sigaret probeerd het risico loopt problematisch rook patroon te ontwikkelen?
Tegenwoordig is het zo dat op zo'n beetje elk verschijnsel wat volgens de 'normale burgerij' abnormaal is, een stempel wordt geplakt. Kijk maar naar het aantal aandoeningen bij kinderen. Het lijkt langzamerhand wel een wedstrijd onder ouders om te kijken hoeveel aandoeningen een kind heeft. 'Oh? Heeft jouw kind Asperger? Mijn kind heeft ADHD en loopt rond bij de logopedie. Och de hete aardappel!' Alles om maar interessant en apart te doen op het schoolplein.

Misschien een beetje off-topic maar het is wel een link naar de huidige maatschappij: Op elk soort afwijking of abnormaliteit wordt maar een stempel gedrukt, des te meer aandacht en des te meer sensatie het krijgt. Vroeger had je dit veel minder. Toen waren er ook al mensen die bijvoorbeeld dagen en dagen besteedde aan het werkend krijgen van een stukje hardware of naar het kijken van TV. Toen werden dit soort dingen gezien als een 'hobby'.

Daarnaast moet men wat betreft Gameverslaving heel erg uitkijken met betrekking tot de berichtgeving en het doel wat achter een mogelijke behandeling zit. Zeker nadat er een bepaalde 'Bakker' aan het werk is geweest en hij de gehele Nederlandse media zo gek kreeg om hem te volgen in de waanzin.

Meestal helpt goed kijken naar symptomen beter om te zien of iemand daadwerkelijk verslaafd is of niet. Als je een student tijdens een hoorcollege constant ziet gamen in plaats van het fatsoen op te brengen om te luisteren, dan heb je in de meeste gevallen te maken een verslaafde.

Of het is een 'kind' wat nooit heeft geleerd om fatsoen op te brengen omdat het kind tijdens zijn/haar gehele jeugd bij de Buitenschoolse Opvang is gedumpt en waar de begeleider geen tijd had om manieren bij de kinderen aan te leren. Uiteraard is het kind gedumpt door ouders die veel te druk waren met carrière maken, totaal onvoorbereid een kind hebben genomen (ze hadden immers alleen gedacht voor het feit dat je met een baby veel aandacht krijgt, aandacht is tegenwoordig immers een slagingsfactor in het leven, zie Twitter en Facebook) en, last but not least, men allebei moet overwerken omdat de Hypotheek van het huis bij nader inzien hoger was dan men had verwacht!

Heerlijk hé, de huidige maatschappij. De echte problemen afwentelen naar kaderproblemen die geen hout snijden. Beetje een rant maar toch een blik dat naar mijn idee de laatste tijd een beetje onderbelicht blijft.

[Reactie gewijzigd door Harsh Critic op 24 november 2012 13:41]

Tegenwoordig is het zo dat op zo'n beetje elk verschijnsel wat volgens de 'normale burgerij' abnormaal is, een stempel wordt geplakt. Kijk maar naar het aantal aandoeningen bij kinderen. Het lijkt langzamerhand wel een wedstrijd onder ouders om te kijken hoeveel aandoeningen een kind heeft. 'Oh? Heeft jouw kind Asperger? Mijn kind heeft ADHD en loopt rond bij de logopedie.
De belangrijkste publicaties van (Hans) Asperger stammen uit de jaren veertig van de twintigste eeuw. ADHD stond vroeger bekend onder de naam MBD, een term die in ieder geval in de jaren zestig van de vorige eeuw al volop in gebruik was. Eerdere onderzoeken op dat gebied gaan zelfs terug tot eind negentiende eeuw.

Wat je tegenwoordig wel ziet is dat er onwaarschijnlijk hoge percentages kinderen met een diagnose als ADHD zijn. Waar een percentage van 5 procent eigenlijk al aan de hoge kant is kom je in de praktijk soms doodleuk percentages van 20 procent tegen.

Dat die percentages vroeger veel lager waren betekent niet dat alles beter was. Er zijn kinderen die jarenlang hebben moeten horen dat ze dom, lui of onhandelbaar waren en daar zelfs vaak voor gestrafd werden. Dat lost natuurlijk niets op en met de kennis van tegenwoordig is het mogelijk om iets als dyslexie tijdig te herkennen en er passende begeleiding voor te geven. Je hoort ook vandaag de dag nog wel eens verhalen van mensen die vele jaren lang te horen hebben gekregen dat ze te dom waren om te lezen en pas op latere leeftijd te horen hebben gekregen dat ze aan dyslexie lijden.
Op elk soort afwijking of abnormaliteit wordt maar een stempel gedrukt, des te meer aandacht en des te meer sensatie het krijgt. Vroeger had je dit veel minder.
Vanuit de kant van de psychiatrie is dat in ieder geval niet zo. Vroeger werden veel dingen die maatschappelijk niet geaccepteerd waren in de hoek van de psychiatrie gedrukt. Tegenwoordig heerst meer de opvatting dat het geen aandacht nodig heeft als je er niet zelf last van hebt of problemen van ondervindt.

Desondanks zijn er altijd wel hulpverlenende instanties die op zoek zijn naar nieuwe markten om hun omzetten wat op te krikken en onderzoekers en journalisten die graag hun naam in het nieuws zien. Daar staat tegenover dat de politiek en zorgverzekeringen het zo langzaam aan wel gehad hebben met de groei van de geestelijke gezondheidszorg. De tendens is dat er niet behandeld wordt tenzij er sprake is van ernstig lijden.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Call of Duty: Black Ops 4 HTC U12+ LG W7 Samsung Galaxy S9 Dual Sim OnePlus 6 Battlefield 5 Microsoft Xbox One X Apple iPhone 8

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank en Intermediair de Persgroep Online Services B.V. © 1998 - 2018 Hosting door True

*