Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Hooggerechtshof VS: personen mogen niet van sociale media worden geweerd

Het Amerikaanse Supreme Court, de hoogste rechterlijke instantie, heeft in een uitspraak bepaald dat de autoriteiten een man die is veroordeeld voor een zedendelict, niet mogen verbieden om op sociale media te komen.

De zaak draait om Lester Packingham, een veroordeelde zedendelinquent die in 2002 toegaf als 21-jarige seks te hebben gehad met een dertienjarig meisje. De staat North Carolina heeft in 2010 bepaald dat Packingham niet langer gebruik mocht maken van Facebook. Dit verbod werd ingesteld op basis van een wet uit deze staat die geregistreerde zedendelinquenten verbiedt om op een commerciële sociale netwerksite te komen als zij weten dat deze website minderjarigen toelaat een profiel aan te maken.

Het Amerikaanse Hooggerechtshof heeft hier een streep door gehaald en bepaald dat een dergelijke wet, die toegang tot sociale media in het geheel verbiedt, het Eerste Amendement van de Amerikaanse grondwet schendt. Daarin is de vrijheid van meningsuiting vastgelegd. Volgens de rechters is een fundamenteel principe van het Eerste Amendement dat alle personen toegang moeten hebben tot plaatsen waar ze hun mening kunnen geven, andere meningen kunnen aanhoren en na enige reflectie in discussie kunnen treden. Volgens de rechter geldt dit ook en soms vooral voor veroordeelde personen; zij kunnen juist baat hebben bij toegang tot plaatsen waar ideeën worden uitgewisseld, vooral als ze proberen hun leven te beteren.

Volgens de rechters heeft North Carolina niet voldaan aan de verplichting om aan te tonen waarom het verbod zo breed moet zijn en waarom de wet noodzakelijk is om veroordeelde zedendelinquenten weg te houden van kwetsbare slachtoffers. Het hof oordeelt dat de wet weliswaar een legitiem doel dient, maar dat hij niet verder mag gaan in het beperken van de vrijheid van meningsuiting dan strikt noodzakelijk is. De rechters vinden dat de wet in zijn toepassing veel te ver gaat; volgens de criteria kan zedendelinquenten ook de toegang tot websites als Amazon en The Washington Post worden ontzegd, aangezien hier ook profielen met foto's en namen kunnen worden aangemaakt, en gebruikers er de mogelijkheid hebben om onderling te communiceren.

Door

Nieuwsredacteur

69 Linkedin Google+

Reacties (69)

Wijzig sortering
Heel belang aspect hier, dat uit de kop misschien niet goed naar voren komt, maar uit het artikel wel.

Deze uitspraak betekent niet dat een sociale media-site mensen niet zou mogen weren. Het betekent dat de overheid niet mag bepalen dat (als straf) mensen niet op al-dan-niet specifieke sites berichten mogen plaatsen.

Dit gaat heel vaak ook mis in discussies over vrijheid van meningsuiting. Dan hoor je wel eens iemand zeggen "Jij ontneemt me de vrijheid van meningsuiting". Dat is misplaatst. De vrijheid van meningsuiting is een bescherming tegen de overheid.

Dat een individu/particuliere instelling je meningsuiting ongepast vind of ongewelvallig is, heeft daar niet zo veel mee te maken en het is geen misdaad om de discussie proberen te smoren. Zorgt doorgaans niet voor een goede discussie, overigens.

Kort gezegd: als individu mag je altijd zeggen "wat jij zegt bevalt me niet, en daarom mijn huis/kroeg/site/nieuwsbrief uit". De overheid, die mag dat niet.
Dit gaat heel vaak ook mis in discussies over vrijheid van meningsuiting. Dan hoor je wel eens iemand zeggen "Jij ontneemt me de vrijheid van meningsuiting". Dat is misplaatst. De vrijheid van meningsuiting is een bescherming tegen de overheid.
Klopt. In het verlengde hiervan: je hebt het recht op vrijheid van meningsuiting, maar niet de plicht om anderen hiervoor een platform aan te bieden. Andersom hoeven anderen hiervoor jou ook geen platform aan te bieden.
Andersom hoeven anderen hiervoor jou ook geen platform aan te bieden.
In principe klopt dat helemaal, maar er zijn grenzen zodra de overheid zich er mee gaat bemoeien. Als de regering ergens een zaaltje in een hotel afhuurt voor een publieke bijeenkomst dan is die ruimte nog steeds prive terrein, maar gedurende de vergadering geldt het toch als publieke ruimte. Het hotel mag je de toegang niet weigeren en de overheid ook niet.

Door deze rechtszaak weten we dat dit principe ook op internet geldt en met name voor Social Media. Dat is interessant omdat er nog een rechtszaak aan zit te komen die dit vlak raakt. Er is namelijk een groep mensen die door Twitter-account van Trump zijn geblokkeerd. Die zijn een zaak begonnen omdat ze vinden dat de Twitter-account van de president gezien moet worden als publieke ruimte, net als iedere andere vorm van communicatie tussen overheid en burgers. Als dat zo is (en ik ben het er eigenlijk wel mee eens) dan zou dat flinke gevolgen kunnen hebben.
Het hotel mag je de toegang niet weigeren en de overheid ook niet.
hoho, dat is erg kort door de bocht. Ook de overheid heeft bijeenkomsten die niet publiek toegankelijk zijn. Neem bijvoorbeeld de commissie Stiekem.
Maar ook lokale overheden hebben bijeenkomsten die lang niet altijd publiek toegankelijk zijn.

Daarnaast is het zo, dat de organisator van een bijeenkomst bepaalt wie er spreekrecht heeft. Zelfs het feit dat een overheid een bijeenkomst organiseert wil niet zeggen dat zo maar iedereen het woord mag nemen (anders zou er nooit een einde komen aan de vergaderingen in de Tweede Kamer :) ).
Feit is wel, dat de overheid zal moeten onderbouwen waarom iets niet publiek toegankelijk is. En vaak wat beter/uitgebreider dan een prive-persoon.

Wat betreft het blokkeren van mensen op Twitter: ik hoop dat Trump die zaak verliest, maar dat is meer persoonlijk dan feitelijk: zolang Trump (of zijn staf) geen mensen blokkeert van het officiŽle account van de president (@potus45), zal het mij niet verbazen als de rechter het ziet als een prive-aangelegenheid en het toestaan, ondanks het feit dat Trump regelmatig "officiele" tweets de wereld in stuurt vanaf zijn prive-account...
Het hotel mag je de toegang niet weigeren en de overheid ook niet.
hoho, dat is erg kort door de bocht.
Klopt, is het ook, er zijn inderdaad grenzen en uitzonderingen, maar het leidende principe is toch wel dat iedereen in verregaande mate toegang heeft tot alle informatie en communicatie van de overheid.
Wat betreft het blokkeren van mensen op Twitter: ik hoop dat Trump die zaak verliest, maar dat is meer persoonlijk dan feitelijk: zolang Trump (of zijn staf) geen mensen blokkeert van het officiŽle account van de president (@potus45), zal het mij niet verbazen als de rechter het ziet als een prive-aangelegenheid en het toestaan, ondanks het feit dat Trump regelmatig "officiele" tweets de wereld in stuurt vanaf zijn prive-account...
Het Witte Huis heeft desgevraagd zelf gezegd dat we het als officiele uitlatingen moeten zien. In andere zaken (travel ban) wordt daar al naar verwezen. Het blijft grijs gebied, het kan net zo goed de andere kant op uitpakken.

[Reactie gewijzigd door CAPSLOCK2000 op 21 juni 2017 16:23]

Ik denk dat vooral de strekking is dat wanneer men een straf heeft uitgezeten hij of zij niet langer nog gestraft hoeft te worden voor het vergrijp. Hoe de samenleving daarover denkt is wat anders dan de strafmaatregel conform rechtspraak. In dit specifieke geval ligt de zaak uitermate gevoelig in de samenleving en vind ik de wet uit Carolina niet eens zo gek.

Terugval vanuit het vergrijp kan extreem in de hand worden gewerkt bij toegang tot netwerken waarbij minderjarigen zich kunnen aanmelden (in het kader van lekker veilig vanuit je luie stoel). Wat eventueel de wet zou kunnen afdekken is een test na afloop van de straf en/of een proefperiode waarin de veroordeelde laat zien onder normale omstandigheden te kunnen terugkeren in de maatschappij. Immers, sociaal zijn kan ook op straat, in de winkel of openbare gelegenheden. Ik vind ook, je bent gestraft voor iets maar om echt te laten zien dat je bent veranderd moet je wat moeite doen. En dat is geen moralistische gedachte, je hebt je nou eenmaal te houden aan de wet.

Bij een positief 'herstel' en opbouw van een welvarend (sociaal) leven kunnen de restricties worden opgeheven omdat je bent teruggekeerd in de maatschappij onder zogeheten normale omstandigheden.
Dit is dus niet wat er aan de hand is in North Carolina. Er was geen sprake van een specifiek reclasseringsprogramma, zoals je bedenkt in je laatste alinea.
Wat er gebeurde was dat NC een wet heeft ingevoerd die maakt dat alle registered sex offenders, ongeacht hun status, toegang ontzegt tot alle sites waar jongeren een profiel op aan kunnen maken.

Dat is een gigantische inbreuk. Het doet er niet toe of je ergens anders ook sociaal kunt zijn, het gaat erom dat de staat mensen niet zonder noodzaak zomaar mensen mag beperken in hun vrijheid van meningsuiting (en vrijheid van vereniging lijkt me?) Dat de staat niet zomaar willekeurig en zonder goede onderbouwing ingrijpende beperkingen mag opleggen aan iemand die zijn straf al heeft uitgezeten, lijkt me best essentieel.
Ook de staat North-Carolina heeft zich wat dat betreft te houden aan de wet.
Dit gaat heel vaak ook mis in discussies over vrijheid van meningsuiting. Dan hoor je wel eens iemand zeggen "Jij ontneemt me de vrijheid van meningsuiting". Dat is misplaatst. De vrijheid van meningsuiting is een bescherming tegen de overheid.

Dat een individu/particuliere instelling je meningsuiting ongepast vind of ongewelvallig is, heeft daar niet zo veel mee te maken en het is geen misdaad om de discussie proberen te smoren. Zorgt doorgaans niet voor een goede discussie, overigens.

Kort gezegd: als individu mag je altijd zeggen "wat jij zegt bevalt me niet, en daarom mijn huis/kroeg/site/nieuwsbrief uit". De overheid, die mag dat niet.
Toch wel wat nuanceren aan de hand van het ICCRP:Article 19

1. Everyone shall have the right to hold opinions without interference.

2. Everyone shall have the right to freedom of expression; this right shall include freedom to seek, receive and impart information and ideas of all kinds, regardless of frontiers, either orally, in writing or in print, in the form of art, or through any other media of his choice.

3. The exercise of the rights provided for in paragraph 2 of this article carries with it special duties and responsibilities. It may therefore be subject to certain restrictions, but these shall only be such as are provided by law and are necessary:

(a) For respect of the rights or reputations of others;

(b) For the protection of national security or of public order (ordre public), or of public health or morals.


Dus neen het recht op vrijheid van meningsuiting is niet onbeperkt.
De vrijheid van meningsuiting is een bescherming tegen de overheid.
Dit wordt door veel mensen te vaak vergeten. Verder betekend vrijheid van meningsuiting niet automatisch een recht op een platform of vrijheid van consequentie van hetgeen gezegd is.
Dit klopt niet, want dat bestaat alleen in de vorm van censuur en onderdrukking. Anders zijn er altijd platforms voor iedereen
"Onderdrukking" is direct weer een brug te ver. Censuur, misschien, maar private partijen hebben daar alle recht toe, de overheid alleen niet. Je bent altijd vrij om je eigen platform op te zetten, maar de bestaande platformen zijn niet verplicht om jou te faciliteren.
Censuur, misschien, maar private partijen hebben daar alle recht toe, de overheid alleen niet.
Ook de overheid heeft de mogelijkheid tot het toepassen van censuur, hoewel daar (gelukkig) erg terughoudend gebruik van wordt gemaakt. Neem bijvoorbeeld het verbod op het boek Mein Kampf: dat is een vorm van censuur.

Ook is het zo, dat de overheid belangen af moet wegen: jij hebt misschien wel het recht op vrijheid van meningsuiting, maar daarmee is niet gezegd dat jij het recht hebt je mening altijd en overal te kunnen ventileren. Zo kan je door de politie afgevoerd worden als jij met je Ajax-shirtje rond gaat lopen in het Feijenoord stadion: jouw veiligheid is dan belangrijker dan jouw vrijheid van meningsuiting. :)
Neem bijvoorbeeld het verbod op het boek Mein Kampf: dat is een vorm van censuur.
Slecht voorbeeld. Er is geen verbod op dat boek. En er is ook nooit een verbod op het bezit van dat boek geweest. Er was een verbod op het drukken en verkopen van het boek, maar dat had een andere reden dan een directe censuur.
De rechten van het boek lagen (uiteraard) bij de schrijver, Hitler. Na zijn zelfmoord vervielen die rechten (bij gebrek aan een rechtmatige erfgenaam) aan de Duitse staat. De Duitse staat koos ervoor om als bezitter van het auteursrecht, het boek niet uit te geven en geen uitgaven door anderen toe te staan. In de praktijk komt het natuurlijk op hetzelfde neer, maar principieel is het niet uit laten geven van een boek waar je zelf de rechten op hebt iets totaal anders dan het op grond van de inhoud verbieden van een boek waar een ander de rechten op heeft.
Vrijheid van meningsuiting zoals vastgelegd in het eerste amendement van de VS is een bescherming tegen censuur van de overheid. Dat betekent niet dat censuur van private partijen niet bestaat, of dat het per definitie hun recht is (of zou moeten zijn).

Wat mij betreft zijn partijen als Facebook en YouTube zo groot en essentieel voor de uitwisseling van ideeŽn dat ik een wet zou steunen die dezelfde eisen stelt als waaraan de overheid gehouden wordt. Een soort netneutraliteit voor communicatie: niemands idee mag door het platform worden voorgetrokken of weggemoffeld.

Natuurlijk kunnen mensen zelf besluiten of ze een mening acceptabel vinden (niemand heeft het recht om populair te zijn), en ik zeg niet dat mensen ook het recht hebben om er geld mee te verdienen (hoewel dergelijke middelen vaak veel te grof worden ingezet). Maar het recht om ongemanipuleerd een communicatieplatform te kunnen gebruiken, met filtering die alleen door jou wordt bepaald (en dus niet door Facebook die jou blij probeert te houden door je in een zeepbel te stoppen), daar zie ik wel wat in.

[Reactie gewijzigd door Mitsuko op 21 juni 2017 09:57]

De zaak draait om Lester Packingham, een veroordeelde zedendelinquent die in 2002 toegaf (...)
Ik ben niet zo bekend met de Amerikaanse wetgeving, maar is het gebruikelijk dat verdachte/veroordeelde in Amerika met naam genoemd worden? Of heeft hij zelf de media opgezocht?

Verder ben ik het eens met de uitspraak. Veroordeelden mensen voor onder andere zedendelicten moet je niet isoleren van de samenleving. Het weer normaal functioneren in de samenleving wordt dan belemmerd.

[Reactie gewijzigd door BeToBe op 21 juni 2017 09:05]

Het 'censureren' van de naam van een verdachte/veroordeelde doen we eigenlijk alleen in Nederland. Daar is geen wet voor, dat is gewoon een ongeschreven regel die de Nederlandse media hanteert. In buitenlandse media die verslag doen over een Nederlandse verdachte/veroordeelde noemen namelijk altijd wel gewoon de volledige naam. In de officiŽle juridische documenten staat dat ook met volledige naam en toenaam.
Volgens mij worden voornamelijk verdachten met alleen de eerste letter van hun achternaam genoemd. Als ze eenmaal veroordeeld zijn, wordt achternaam vaak wel volledig genoemd.
Gedachten er achter is, dat privacy van een verdachte zwaarder weegt, omdat hij formeel nog onschuldig is.
Ik vind dat in ieder geval een goede gewoonte.
het ligt aan de krant, de gelderlander doet heel vaak "Peter H." en het AD gebruikt voor hetzelfde artikel "P. Huizinga".
Bij Volkert van de Graaf is daar dan wel weer een uitzondering op gemaakt, en uit onderstaande uitspraak blijkt dan ook dat het in NL een leidraad voor de journalistiek betreft.
Terug naar het geschil tegen Quote. In de zaak bij de voorzieningenrechter vordert JT, kort gezegd, dat zijn naam geÔnitialiseerd, de tag met zijn naam verwijderd en zijn portretfoto van de publicaties gehaald wordt. De voorzieningenrechter overweegt dat de initialenregel uit de Leidraad van de Raad voor de Journalistiek waar JT zich op beroept geen wettelijke status heeft. - See more at: http://www.mediareport.nl...ren/#sthash.q7ziFpgp.dpuf
Ja in Amerika doen ze niet zo moeilijk over privacy.

Een recent voorbeeld is de publicatie van de beelden van de arrestatie van Tiger Woods. In Nederland is het ondenkbaar dat dergelijke beelden vrijgegeven worden.
In Amerika is dat de norm. Vaak zelfs met de straat waar ze in wonen erbij.

De gedachte erachter is zorgvuldige verslaggeving: dat is om speculatie te voorkomen dat het een andere, niet verdachte persoon zou zijn en die last ervan zou krijgen.

Overigens zijn op dit gebied ook de Nederlandse journalistieke gebruiken aan het verschuiven. De standaard is om geen achternaam te geven, maar dit is een journalistieke keuze, geen wettelijke plicht.

[Reactie gewijzigd door Keypunchie op 21 juni 2017 09:08]

Dat ligt daar anders. Je bent als zedendelinquent vaak zelfs verplicht jezelf te registreren in een publiek toegankelijk register. Als je even zoekt vind je veel sites die en overzicht geven van alle geregistreerde zedendelinquenten, met naam, foto en adres.
Dat is inderdaad gebruikelijk.
In 1994 werd een wetsvoorstel aangenomen dat in de volksmond "Megan's Law" heet (naar aanleiding van de moord op Megan Kanka). Het verplicht veroordeelde zedendelinquenten bijvoorbeeld de buurt waarin ze na hun straf (komen te) wonen in te lichten over het feit dat ze veroordeeld zijn voor een zedendelict; fysiek, deur tot deur.

Daarnaast kunnen burgers op een speciale website precies zien waar veroordeelde zedendeliquenten wonen.
Volgens de rechters heeft North Carolina niet voldaan aan de verplichting om aan te tonen waarom het verbod zo breed moet zijn en waarom de wet noodzakelijk is om veroordeelde zedendelinquenten weg te houden van kwetsbare slachtoffers.
In het geval van een gebiedsverbod rond kinderdagverblijven (maar ook speeltuinen en scholen) is dat vrij eenvoudig aan te tonen. Zeggen dat de veroordeelde man niet op Facebook mag komen omdat er ook kinderen kunnen zijn, is zeggen dat iemand niet meer op straat mag komen omdat er potentieel ook kinderen rondlopen. In het geval van kinderdagverblijven is het evident dat er kinderen zullen zijn, dus daar is de argumentatie vrij eenvoudig rond te krijgen.

[Reactie gewijzigd door the_shadow op 21 juni 2017 09:36]

Beetje onduidelijk, het leest alsof een totaal Social media verbod niet mag omdat dat te breed is, maar in het artikel wordt gesproken over enkel Facebook (wat toch een stuk minder breed is, het is ťťn specifieke dienst)
De wet noemt facebook niet specifiek maar alle sites waar je profielen aan kan maken en met een ander kan communiceren. Dat het nu alleen om facebook gaat maakt niet zoveel uit, met zo'n brede wet kun je dus iemand verbieden om op zo'n beetje elke site te komen.
Onder het mom van pedofilie wordt een hoop ingevoerd en gemonitoord.

Dit lijkt mij een terechte uitspraak.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Apple iPhone X Google Pixel 2 XL LG W7 Samsung Galaxy S9 Google Pixel 2 Far Cry 5 Microsoft Xbox One X Apple iPhone 8

© 1998 - 2018 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Hardware.Info de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True

*