Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

SpaceX begint in 2019 met lancering van duizenden internetsatellieten

SpaceX zegt in 2019 te beginnen met het lanceren van internetsatellieten die een wereldwijd netwerk voor breedbandinternet moeten verzorgen. Volgens het plan zijn daar uiteindelijk 4425 satellieten voor nodig. De lanceringen met de herbruikbare Falcon 9 zullen tot 2024 duren.

SpaceX heeft tegenover de Amerikaanse Senaat aangegeven dat het voor het einde van dit jaar een prototype van een internetsatelliet lanceert en dat dit begin 2018 nogmaals wordt gedaan. Als SpaceX de techniek succesvol kan demonstreren, wil het ruimtevaartbedrijf van Elon Musk in 2019 beginnen met het lanceren van de duizenden satellieten die nodig zijn voor het netwerk.

In november vorig jaar legde SpaceX de plannen voor het netwerk bloot en deed het een aanvraag om 800 satellieten te mogen lanceren, maar destijds was nog niet bekend wanneer er begonnen zou worden met de aanleg van het satellietnetwerk.

De satellieten worden in een baan om de aarde gebracht op een relatief korte afstand tussen 1150 en 1325 kilometer. Dat moet snel internet mogelijk maken, dat kan concurreren met glasvezelnetwerken op het land. In eerste instantie moet het satellietnetwerk met 800 satellieten snelle internettoegang naar de VS, Puerto Rico en de Maagdeneilanden brengen. Met 4425 satellieten wil SpaceX wereldwijde dekking mogelijk maken.

Het satellietnetwerk van SpaceX bevindt zich vele malen dichter bij de aarde dan huidige oplossingen voor satellietinternet, met een lagere latency tot gevolg. Het ruimtevaartbedrijf zegt de vertraging te kunnen beperken tot minder dan 35ms, wat vergelijkbaar is met vaste aansluitingen. Bij huidige internetverbindingen via satellieten die veel hoger zijn gepositioneerd, is de latency 600ms of meer.

Klanten van het satellietnetwerken krijgen thuis een kastje 'ter grootte van een laptop' dat direct de signalen ontvangt. Daardoor hoeft er geen infrastructuur aangelegd te worden en dat maakt de aanleg van snel internet in buitengebieden makkelijker volgens SpaceX. Met het netwerk zou een snelheid van 1Gbit/s mogelijk moeten zijn, maar SpaceX is van plan om abonnementen met verschillende snelheden aan te bieden.

SpaceX wil de internetsatellieten met zijn herbruikbare Falcon 9-raket de ruimte in schieten. De satellieten hebben afmetingen van 4x1,8x1,2 meter, exclusief zonnepanelen. Ieder exemplaar weegt 386kg en volgens SpaceX hebben de satellieten een levensduur van vijf tot zeven jaar. Hoeveel exemplaren er per lancering de ruimte in geschoten worden en hoeveel lanceringen er dus nodig zijn, heeft het bedrijf nog niet bekendgemaakt.

Ook heeft SpaceX een voorstel gedaan voor een tweede satellietnetwerk, dat nog dichter bij de aarde opereert en uit 7500 satellieten bestaat. In de toekomst zou dat voor meer capaciteit moeten zorgen en lagere latency in dichtbevolkte gebieden.

Eind 2016 waren er ruim 1400 actieve satellieten in een baan om de aarde. Ook zijn er duizenden inactieve satellieten die niet meer werken. Het netwerk van SpaceX zou het aantal satellieten dat rond de aarde vliegt nog eens verveelvoudigen.


Weergave van alle huidige satellieten via stuffin.space

Door Julian Huijbregts

Nieuwsredacteur

04-05-2017 • 08:38

168 Linkedin Google+

Lees meer

SpaceX wil pas in 2020 naar Mars Nieuws van 18 februari 2017

Reacties (168)

Wijzig sortering
Je vergeet even dat de aarde een bol is en de eigenschap van een bol is dat naar mate je verder verwijderd bent van de center, de ruimte exponentieel groter wordt.
Ik heb het even moeten googlen, maar wist je dat er op elk moment ongeveer 8000 vliegtuigen zich in de lucht bevinden? En dan zit de lucht bij lange na niet vol met vliegtuigen. Op de hoogte waar de satellieten zich bevinden is nog meer ruimte en dus helemaal geen probleem.
Je vergeet even dat de aarde een bol is en de eigenschap van een bol is dat naar mate je verder verwijderd bent van de center, de ruimte exponentieel groter wordt.
Niet exponentieel. Kwadratisch. En erger nog, omdat veel van de banen elkaar kruisen, neemt de effectieve capaciteit maar lineair toe. Vliegtuigen kunnen elkaar zeer effectief ontwijken, een baanwijziging van een satelliet is veel complexer.
Precisely.
Exponentieel is een veel gebruikte holle frase. :O

Het .loterige is alleen dat er ook ruimtedebris in onbekende banen rondtolt, dat dan weer in botsing kan komen met wel bekende objecten.
De resultante daarvan veroorzaakt weer meer puin etc. etc.
Hopelijk komt die zooi spoedig in een lagere baan om vervolgens te verbranden in de dampkring.
Er zijn twee soorten exponentieel:

- Exponentieel voor mensen die iets van wiskunde en techniek weten, wat een wiskundige basis heeft.
- Exponentieel bedacht door managers die dit woord zijn gaan gebruiken om te imponeren, want als "de techneuten" het erover hadden klonk het ingewikkeld.

De volgende holle frase wordt "deep learning". Ik heb al verschillende managers dit woord horen gebruiken in een betekenis die technisch volstrekt onjuist is. Binnenkort betekent "deep learning": Iets dat IT bedrijven voor heel veel geld verkopen en wat onbegrijpelijk is.

Volgende stap: Train een (deep learning) neuraal netwerk met managers-taal, en je kunt alle managers naar huis sturen terwijl de kwaliteit van hun werk 'exponentieel' toeneemt. :+
Het gaat over de inhoud van een bolschil. Je vergelijkt de inhoud van een schil op afstand a met een schil op afstand b. Dat kun je eerlijk doen door schillen met dezelfde dikte te nemen. Voor kleine diktes d is de inhoud ongeveer I= 4*pi*r^2*d

In die situatie is de inhoud alleen nog maar afhankelijk van het kwadraat van de afstand (tot het middelpunt van de aarde).
Dat plaatje is bij lange na niet representatief. De pixels zijn zo groot als de provincie Utrecht. In werkelijkheid is er veel meer leegte. De kans dat je iets raakt bij een lancering is nihil en objecten groter dan een paar cm worden getraceerd.
Nieuwe satilieten moeten kunnen uitwijken om botsingen te voorkomen en zichzelf uit hen baan verwijderen aan het einde van hun leven.

Het probleem met ruimte afval er natuurlijk wel, maar het gaat vooral om oude satilieten die niet kunnen uitwijken en bij een impact exploderen in duizende brokstukken. Het kost jaren voordat deze brokstukken in de dampkring verbranden of ver van de aarde af zijn. In theorie zou dit tot een ketting reactie kunnen lijden van meer en meer botsingen tussen puin en satilieten. De botsingen zijn echter dusdanig zeldzaam en met de nieuwe regels voor satilieten is de kans dat het erger wordt klein.
Volgens mij klinkt het vooral als heel veel. Als ik zo naar de afmetingen kijk zij deze satellieten kleiner dan een compacte auto. Kijk eens hoeveel miljarden auto's er op het aardoppervlak rondrijden en wat een minuscuul percentage van het oppervlak daarmee gevuld wordt (het grootste deel ervan is zelfs water en daar staan helemaal niet veel auto's op). Ga vervolgens nog eens 1200 km omhoog en je hebt een enorm oppervlak.

Nu staan satellieten natuurlijk niet stil, dus de kans op een botsing is er wel, maar het zijn er echt maar heel weinig, bevinden zich op verschillende hoogtes en vallen vanzelf weer naar beneden en zijn daarmee 'zelf opruimend'.

Al met al verwacht ik niet dat we snel een probleem zullen hebben met deze aantallen. (en hey, misschien hebben we anders wel zoveel satellieten dat de zon geblokkeerd wordt en het hele opwarmen niet meer zo'n probleem is ;)
Elke satelliet komt in principe ooit weer terug op aarde. Want zolang de satelliet af en toe tegen verdwaalde luchtmoleculen aanvliegt wordt de satelliet iets afgeremd en komt daardoor in een lagere baan. Daar komt de satelliet vervolgens procentueel net iets meer verdwaalde luchtmoleculen tegen waarmee wrijving wordt ondervonden. Dat gaat net zo lang door tot de satelliet uiteindelijk in de atmosfeer terecht komt en verbrandt.

Dat heeft verder dus niets te maken met geostationair of niet. Geostationair betekent alleen maar de omlooptijd van de satelliet toevallig gelijk is aan de omlooptijd van de aarde en daardoor stil lijkt te staan boven het aardoppervlak. Tot tienduizenden kilometers hoogte komen echter nog luchtmoleculen voor. Wel is het zo dat het echt heel erg lang duurt voordat deze satellieten dan uiteindelijk zijn afgedaald tot zo'n 90km hoogte voordat ze verbranden. Duizenden jaren wellicht. Maar what goes up comes down.
Maar daarbij houd je geen rekening met het feit dat niet alles zich in dezelfde richting en met dezelfde snelheid beweegt. De banen kruisen elkaar en als gevolg daarvan komen inslagen met kleine deeltjes zeer regelmatig voor en ook een klein brokstukje kan al veel schade aanrichten. Een M6 boutje met een snelheid van 7 km/sec (een vrij normale snelheid in de ruimte) heeft evenveel kinetische energie als een auto met 80km/u maar dan wel geconcentreerd op een veel kleiner oppervlak. En een verfschilfertje heeft al eens een kratertje geslagen in een raam van de Space Shuttle...
Denk dat de NSA en consorten er ook blij mee zijn als dit een groot succes wordt. 1 Amerikaans bedrijf is natuurlijk veel makkelijker te controleren dan een massa individuele ISP's die voor het merendeel niet onder Amerikaanse wetgeving vallen. En daarnaast is sattelietcommunicatie sowieso al makkelijker af te tappen dan bekabelde communicatie.
Er wordt op dit moment onderzoek gedaan om inactieve satellieten in Low Earth Orbit te laten verbranden in de dampkring.

Probleem is alleen dat duizenden satellieten heel wat lijkt, maar op die hoogte lijkt het alsof 1000 mensen de totale bevolking van Europa is bij wijze van spreken. Als gevolg kost het veel brandstof om die satellieten een voor een een duwtje terug richting de aarde te geven.
Daar zijn dan ook regels over opgesteld, de space debris policy, waardoor je als satellietbouwer nu wel degelijk moet nadenken over hoe je de end-of-life van je satelliet gaat vormgeven. Voor de meeste satellieten betekent dit een baan om de aarde waar ze vanzelf door de zwaartekracht uitgetrokken worden en dan in de atmosfeer terecht komen, waar ze compleet verbranden. Alternatief kunnen ze actief richting aarde geduwd worden met een laatste beetje brandstof, wat hetzelfde gevolg heeft.

Het probleem is niet zozeer de nieuwe satellieten, maar oude satellieten die niet meer werken, zogenoemde "rogue satellites" en ander ruimteafval dat onstaat bij botsingen. In 2009 ging dit een keer nogal fout, en zijn een russische en een amerikaanse satelliet op elkaar gebotst. Je kan bedenken wat dat voor troep geeft. Elk klein splintertje wat daarbij onstaan is, is een dodelijk projectiel op de snelheid waarmee het om de aarde suist, en objecten die zo klein zijn kunnen ook niet getracked worden. Vorig jaar is zo'n schilfertje tegen een raampje van de ISS geknald bijvoorbeeld, met als gevolg dit: http://www.geek.com/tech/...creates-7mm-chip-1655003/
Steenslag zeg maar, maar dan op een iets hoger niveau. Een iets groter stuk had een flink grotere impact kunnen hebben, waardoor de crew ondertussen al echt moet oppassen en soms voor de zekerheid de reddingscapsule wordt ingestuurd.

Er worden allerlei missies gepland om spacepuin op te ruimen. Denk aan het invangen van rogue satellites met behulp van robotarmen, ruimtenetten en andere ideeen.

Twee weken terug was er in Darmstadt bijvoorbeeld alweer de 7e Europese Space Debris conferentie (Darmstadt), waar verschillende oplossingen, richtlijnen, etc worden gepresenteerd. Een belangrijk onderwerp daarbij zijn precies mega-constellaties / satellieten swarms zoals deze geplande launch van SpaceX, of de constellatie van OneWeb met een vergelijkbaar doel.

Zulke debris removal missies kosten echter klauwen vol geld, en er is niemand echt bereid om het te betalen, omdat ze er a) nog niet genoeg last van hebben, of b) van mening zijn dat de vervuiler betaalt. Voor allebei is natuurlijk wat te zeggen.

[Reactie gewijzigd door Garyu op 4 mei 2017 09:59]

Wat jij hier in eenvoudige termen beschrijft is het Kessler syndroom. M.a.w. op een moment zal het niveau van ruimtepuin zo groot zijn dat als het puin onderling botst, er inderdaad een kettingreactie van botstend puin ontstaat. Hierdoor neemt de hoeveelheid ruimtepuin exponentieel toe met als gevolg dat ruimtevaart gewoonweg niet meer haalbaar is aangezien nieuwe ruimteobjecten zeer snel vernietigd zouden worden.

In 1993 werd een ingovernmentele organisatie opricht die zich bezighoudt met dit onderwerp, het Inter-Agency Space Debris Coordination Committee. Binnen dit IADC zijn de meeste belangrijke ruimtevaartorgnisaties betrokken en samen werken ze voorstellen uit om het ruimtepuinprobleem aan te pakken. Nu, desondanks blijft het aanpakken van ruimtepuin gelimiteerd tot het minimaliseren van de creatie van extra puin. Het is voorlopig namelijk nog heel moeilijk om orbits écht te gaan opruimen. Sure, er staan enkele concrete missies in de steigers om dit ook te doen, maar het is allemaal nog heel conceptueel.

Een van de grote problemen is dat er voorlopig nog geen economische incentive is om ruimtepuin op te ruimen. Er is nog (veel) plaats in vele mogelijke orbits rond de Aarde! Een paar mogenlijkheden om die economische incentive te realiseren is o.a. door satellieten modulair te maken waardoor ze makkelijk te ontmantelen zijn en eventueel herbruikt kunnen worden. Andere projecten zoals de Archinaut van Made In Space en Northrope Grumman spelen hier op in. Deze Archinaut zou een soort 3D-print satelliet met robotarmen moeten worden die bijvoorbeeld andere satellieten kan ontmantelen. In 2018 vertrekt een prototype van dit concept naar het ISS.

Er zijn nog veel obstakels en andere moeilijkheden, maar men is zich zeker bewust van het probleem en men probeert er aan te werken. Ondertussen is het vooral een kwestie van een goede "Space Situational Awerness" uit te bouwen. M.a.w. de ruimtevaartorganisaties en landen die belang hebben bij space access proberen goed uit hun doppen te kijken door ruimtepuin te tracken... maar dit is weer een andere gevoeligheid, want als je goed ruimtepuin kan tracken kan je ook weer een hoop andere dingen zien die je niet hoort te zien. (*kuch* spionagesatellieten *kuch*) En dan beland je gelijk weer in een andere discussie ;) .

[Reactie gewijzigd door 6129(15) op 4 mei 2017 09:50]

Het gaat om de inclinatie. Het pad wat een satelliet beschrijft over de aarde is een sinus-vorm. De hoogste en laagste punten van die sinus moeten overeenkomen met het meest noordelijke en zuidelijke punten (breedtegraad) die gedekt moeten worden. Alle andere landen die binnen datzelfde bereik vallen worden dan ook gedekt.

Die satellieten komen dus ook over ons hoofd heen, maar niet per sé over Canada.
Op dit moment zie je bij sat verbindingen vaak dat de download veel hoger is dan de upload snelheid.
Dit komt omdat er op 'dit' moment nog gewerkt word met een BUC.
Deze BUC zorgt voor het verzenden van data.
Voorbeeld: Met een 8 watt buc heb je een max upload van 1mbps, met een 16 watt buc heb je een max upload van 2mbps.
Dit voorbeeld betreft de KU band (frequencies rond 12ghz)
Als je kijkt naar de KA band ( frequencies tussen 20-40ghz) is het weer een wereld van verschil qua througput.
Echter is verkeer over KA band weer gevoeliger voor slecht weer.
Beide KU en KA hebben een ping van 600ms - 800ms, dit omdat ze 30k km boven de aarde staan.

Maar even terug te komen on-topic.
Ik zie het wel zitten dat er duizenden sats bijkomen en ook nog eens op een relatief korte afstand. Ik ben benieuwd wat de footprints worden van deze sats, zijn ze puur gericht op 'land' of ook op zee ? Op zee is namelijk een flinke behoefte aan hogere data snelheden.

Snelheid is op dit moment nog erg prijzig en ik vermoed dat met deze oplossing de prijzen flink zullen dalen.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Apple iPhone 11 Nintendo Switch Lite LG OLED C9 Google Pixel 4 FIFA 20 Samsung Galaxy S10 Sony PlayStation 5 Cartech

'14 '15 '16 '17 2018

Tweakers vormt samen met Hardware Info, AutoTrack, Gaspedaal.nl, Nationale Vacaturebank, Intermediair en Independer DPG Online Services B.V.
Alle rechten voorbehouden © 1998 - 2019 Hosting door True