Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Foto van 204-megapixel met sluitertijd van 1060 uur toont Grote Magelhaense Wolk

Een groep Franse amateurfotografen heeft met het door haar beheerde El Sauce-observatorium in Chili een indrukwekkende 204-megapixelfoto gemaakt van de Grote Magelhaense Wolk, een satellietsterrenstelsel van de Melkweg. De gecombineerde sluitertijd bedraagt 1060 uur.

De vijf Franse amateurfotografen van de groep Ciel Austral hebben hun foto vorige maand gepubliceerd en daaraan ging het nodige werk vooraf. Met een 160mm-refractor en een speciale astrofotografiecamera van Moravian hebben de fotografen een groot aantal foto's geschoten om deze vervolgens samen te voegen. De verschillende kleuren hebben te maken met het gebruik van speciale filters, waarmee de chemische samenstelling van gaswolken in kaart is te brengen.

Volgens Astrospace-blog namen alle gemaakte ruimtefoto's in totaal 620GB in beslag en waren enkele honderden uren nodig voor het nabewerken en stacken of samenvoegen van alle foto's, waarmee vooral ruis wordt beperkt. Om te komen tot de 204-miljoenpixelfoto, hebben de fotografen zestien kleinere stukjes van de Grote Magelhaense Wolk samengevoegd. Dit sterrenstelsel staat op ongeveer 163.000 lichtjaar van de aarde en is alleen vanaf het zuidelijk halfrond te zien aan de nachtelijke hemel.

Eenmaal samengevoegd had de foto een gecombineerde sluitertijd van maar liefst 1060 uur. Normaal gesproken heeft een foto van sterren bij gebruik van een groothoekobjectief een sluitertijd van maximaal 25 seconden; bij een langere sluitertijd leidt de draaiing van de aarde al snel tot sterrenstrepen, waarbij de sterren geen mooie puntjes meer zijn. Bij objectieven die de objecten dichterbij halen, moet vaak een nog veel kortere sluitertijd worden gebruikt. De gebruikte telescoop had waarschijnlijk een gemotoriseerd systeem om voor de draaiing van de aarde te compenseren.

Een eigen, niet van de Franse fotografen afkomstige foto van de Grote Magelhaense Wolk. Genomen met een Pentax K-70-dslr, in combinatie met een O-GPS1-unit, een 50mm f/1.8-lens, iso 800 en een sluitertijd van 186s.

Door Joris Jansen

Nieuwsredacteur

01-05-2019 • 12:53

94 Linkedin Google+

Reacties (94)

Wijzig sortering
Zeer cool! Thanks voor het delen!
Dank ! Erg mooi om te zien. Netjes gedaan. In de stad of op het platteland genomen ?
Het was niet in Nederland, want je ziet de twee Magelhaense Wolken alleen op het zuidelijk halfrond. Dit was in Nieuw-Zeeland, op het zuideiland in het pikkedonker. Je hebt daar heel veel plekken waar het aardedonker is en dus vrijwel geen lichtvervuiling. Je hebt er zelfs een 'reservaat' waarin lokale bewoners ook meewerken om zo weinig mogelijk licht te laten branden buiten. Ik geloof het Aoraki Mackenzie International Dark Sky Reserve.
Ah mooi, weer wat geleerd. Ben bezig om mij te orienteren op astrofotografie. Woon helaas in een grote stad met veel lichtvervuiling.
Hm, volgens mij kan dit softwarematig. Binnen een seconde de sterren in beeld herkennen en icm locatie en tijdstip de richting van de aardrotatie bepalen en digitaal compenseren door het pixelraster denkbeeldig mee te laten springen moet wel haalbaar zijn.

Wat ik betwijfel is dat een klein apparaat op GPS zijn eigen richtingsvectoren kan vaststellen. I.i.g. moet ik met mijn telefoon minstens een paar meter lopen voordat bekend is welke kant we op gaan. Nu heeft die dan maar 1 GPS ontvanger, maar 2 op 10 cm. afstand van elkaar lijkt me nogal kort om duidelijk verschil te zien.

[Reactie gewijzigd door blorf op 1 mei 2019 15:04]

Klopt, iets als Siril of DeepSkyStacker kan dit uitstekend met je plaatjes, maar alsnog is het best lastig om het echt goed te doen. Zeker voor meerdere uren wil je iets dat meedraait, en het stacken van duizenden plaatjes (met dit soort telescoopjes heb je binnen de seconde al star trails) is een rotklus. Dus...

Betere GPS-en hebben een ingebouwd electronisch kompas voor dit soort functies, en die zijn best nauwkeurig.
Dan denk ik dat er maar 1 oplossing voor je is: probeer het zelf! Misschien heb je een revolutionair idee te pakken, maar op dit moment doen bijna alle astrofotografen het op de bestaande manier, tot grote tevredenheid van ieder. Echter... als we betere fotos kunnen maken, staan er een heleboel mensen te springen om iets nieuws te proberen.
Ik snap je redenering niet. Als je 10 keer zoveel foto's maakt, heb je ook 10 keer zoveel fotonen gevangen. En als je je sluitertijd 10 keer zolang maakt ook. Lijkt mij, als niet-fotograaf. Wat gebeurt er volgens jou met die fotonen in foto's 2 t/m 10?
Dat geldt alleen als je buiten het bereik van de sensor opereert, zodat de sensor in de ene situatie zeg 10% van de binnenkomende fotonen 'vangt', en in het andere geval 0 %. Maar dan ben je appels met peren aan het vergelijken.
Dit soort objecten geeft inderdaad heel weinig licht af, daarom stack je ook. Als je het met 1 foto al helder kreeg was dat niet nodig, dan gooide je de ISO omhoog, en had je met een korte belichtingstijd al een mooie foto
Als ze daadwerkelijk één foto met een sluitertijd van 1060 uur hadden gemaakt zou de foto overbelicht zijn geweest, ook al geven dit soort objecten weinig licht aft ;). Ik vind dan ook dat @Fledder2000 zeker een goed punt aansnijdt.

De foto's zijn gestackt om de ruis te verminderen, de 'brightness' van de foto's wordt hier niet mee verhoogd. Veel amateurfotografen (die hemelobjecten fotograferen) gebruiken meestal ook een vrij hoge iso met veel ruis tot gevolg. Door het stacken kan deze ruis worden verminderd.

Verder zijn er 16 foto's genomen van individuele stukken van de hemel en zijn deze aan elkaar geplakt, voor een hogere resolutie. Als je één foto zou maken met een groothoeklens met dezelfde sluitertijd die hier is gebruikt, zou je hetzelfde resultaat hebben (kwa belichting). Om dan deze sluitertijden bij elkaar op te tellen is niet helemaal eerlijk en heeft (in dit geval) als enig doel de resolutie te verhogen.

Hetzelfde 'trucje' wordt tegenwoordig ook wel gebruik bij landschapsfotografie. Normaliter maak je met een groothoeklens een foto van een landschap, om zoveel mogelijk op de gevoelige plaat te leggen. Je foto is dan bijvoorbeeld 20MP. Hetzelfde landschap kan je ook op de foto zetten met een telelens, maar je zal dan wel meerdere foto's moeten maken en deze aan elkaar moeten plakken. Als je met je telelens bijvoorbeeld 5 foto's nodig bent, is de resolutie (van hetzelfde plaatje) opeens 100MP. De sluitertijd is uiteindelijk wel gelijk, deze ligt niet opeens 5x hoger, al heeft de sluiter wel 5x langer opengestaan.
Dank, dacht al dat ik gek aan het worden was.
maar het komt erop neer dat in totaal de camera 1060 uur opengestaan heeft.
1060 uur verdeeld over meerdere foto's ja. De titel van dit artikel is: 'Foto van 204-megapixel met sluitertijd van 1060 uur'

Een betere titel zou zijn: Foto van 204-megapixel met een gecombineerde sluitertijd van 1060 uur

Wat als ze hadden gewerkt met focus stacking zoals in macro fotografie wordt gebruikt? Als je 5 foto's maakt op F1.6 en je combineert dit zodat de foto een scherptebereik heeft van f7. Dan is de foto toch ook niet opeens op F7 gemaakt? Met 1060 uur tel je instellingen van aparte foto's bij elkaar op alsof het 1 foto is.

2 foto's op iso 2000 combineren heeft ook nabij dezelfde ruis als 1 foto op iso 1000. Maar dit tel je toch ook niet bij elkaar op?
Dat is echt wel iets anders. Is geen 1060 uur hetzelfde deel....dus sluitertijd en exposure tijd is echt wel iets anders.
Zolang die sterren nergens heengaan en je dus het zelfde perspectief continueert, is die gecombineerde sluitertijd wel de sluitertijd.

Als je onder dezelfde omstandigheden 10 x 10 seconde fotonen vangt van het object, heb je net zoveel fotonen gevangen als je dat 1 x 100sec. doet (met compenseren voor aarderotatie). Ik vind dan wel dat je de totale tijd mag delen door 3 voor totale rgb-tijd.

[Reactie gewijzigd door Mushroomician op 2 mei 2019 07:55]

Wat een enorme onkunde hier, dat is toch niet te filmen. Nee, zo werkt dat dus niet. Licht wat je niet vangt kun je niet bij elkaar optellen.
Wat een enorme onkunde hier, dat is toch niet te filmen. Nee, zo werkt dat dus niet. Licht wat je niet vangt kun je niet bij elkaar optellen.
Wat je niet vangt niet inderdaad. Wat er gebeurt is dat de amplitude van de betreffende pixel wordt versterkt zolang het object licht uitstraalt. De layers versterken elkaar.
Dat is dus pixelwaardes optellen, niet sluitertijd verlengen.
En nadat je bovenstaande video hebt gezien, is dit ook erg interessant:
https://www.youtube.com/watch?v=GCTuirkcRwo
Jammer dat we met de aarde in zo'n saai stukje van de melkweg zitten.
Als wij met ons zonnestelsel in zo'n wolk hadden gezeten dan hadden we misschien wel nooit zoveel van het heelal kunnen zien. Stel je voor dat je op een bewolkte nacht de sterrenhemel moet fotograferen. Dan zie je vrijwel niets! Misschien staat de aarde dus wel precies goed zodat we dit van een afstandje scherp kunnen zien.
"Boring is always best" -- Ryan Reynolds in Hitman's Bodyguard.
In (voor ons) zichtbaar licht zijn die waarschijnlijk niet meer dan 'een vage blob' .
Het is het infrarood en x-ray spectrum dat meestal de interessante kleuren geven

De verschillende kleuren hebben te maken met het gebruik van speciale filters, waarmee de chemische samenstelling van gaswolken in kaart is te brengen.
Planeten rondom sterren zijn sowieso niet te zien op zulke afstanden. Zelfs niet met de meest geavanceerde observatories. In een notendop: planeten worden gedetecteerd door een dipje in de helderheid van een ster, en adhv de wobble van een ster.

Om planeten met zichtbaar licht te zien, zijn ze simpelweg te dim, en de sterren waar ze omheen draaien zijn te fel.
Daar hebben we inderdaad ander speelgoed voor, dat veel beter is in het vinden ervan. Dat er voldoende exoplaneten zijn is inmiddels wel aangetoond, maar er leven op ontdekken is een stuk lastiger.
Waar noemt hier iemand planeten?
Maar ....ik kom uit de tijd dat men HOOPTE planeten te vinden rond andere sterren. Nu blijken er rond (bijna) ELKE ster wel een paar te dansen.
Maak zelf de berekening : op de foto waar ik naar refereer staan 10.000 galaxies. In onze Melkweg zijn er 150-250 MILJARD sterren.

[Reactie gewijzigd door OxWax op 1 mei 2019 17:07]

Buiten dat er binnen ons eigen zonnestelsel er buiten de aarde om minstens 3 hemellichamen zijn waar zeer grote kans is op meercellig leven,
Zoals Enceladus, Titan (manen van Saturnus)
En Europa (maan van Jupiter)
Wat vast staat dat Titan naast de aarde de enige is waar op het oppervlakte zeeën en rivieren zijn danwel van vloeibaar methaan.
Enceladus meermalig per maand zijn water geisers de ruimte in spuwt.
Europa erg veel organische bouwstenen bevat en ook geisers zijn waargenomen.
Wat vast staat dat Titan naast de aarde de enige is waar op het oppervlakte zeeën en rivieren zijn danwel van vloeibaar methaan.
Ik hoop met u mee maar op Titan? Op basis van welke theorie of data verwacht u daar leven?
Temperatures close to the freezing point of methane (90.4 Kelvins/-296.95 F)
https://en.wikipedia.org/...geology_on_lake_formation
En welk stipje zijn wij dan ;)?
Kijk eens in de spiegel :+

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


OnePlus 7 Pro (8GB intern) Microsoft Xbox One S All-Digital Edition LG OLED C9 Google Pixel 3a XL FIFA 19 Samsung Galaxy S10 Sony PlayStation 5 Microsoft

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank, Intermediair en Independer de Persgroep Online Services B.V.
Alle rechten voorbehouden © 1998 - 2019 Hosting door True