Nanosatelliet TU Delft op weg naar de maan

Het Delfi-programma van de TU Delft ontwikkelt satellieten die als research- en testplatform dienstdoen voor respectievelijk studenten en de Nederlandse ruimtevaart. De satellieten die als testplatform dienstdoen, zijn zogeheten nanosatellieten, die als 'vulling' met raketten meegestuurd kunnen worden om de lanceerkosten te drukken.

Een andere manier om de kosten laag te houden, is de gebruikte elektronica. De nanosatellieten worden gemaakt met standaard- elektronische componenten in plaats van dure, stralingsharde componenten. Door de lage kosten kunnen verschillende identieke nanosatellieten gelanceerd worden en mag een percentage uitvallen.

De eerste Delfi-satelliet, de Delfi-C3, werd in april 2008 gelanceerd en functioneert nog altijd. Met de Delfi-C3 werden onder meer zonnepanelen en een zender getest. Dit voorjaar moet de Delfi-C3 worden opgevolgd door de Delfi-N3xt. Dit model staat klaar om dit voorjaar met een Russische raket gelanceerd te worden. Delfi-N3xt moet onder meer een aandrijving krijgen. De nanosatelliet heeft een stuwsysteem dat met gas werkt. Daarmee moet gemanoeuvreerd kunnen worden om bijvoorbeeld de baan om de aarde stabiel te houden.

Als de micropropulsie van de Delfi-N3xt zich bewezen heeft, moet de DelFFi-missie volgen. Twee satellieten moeten dan in formatie vliegen en vormen op hun beurt weer een voorbereiding op het project OLFAR, een afkorting voor Orbiting Low Frequency Array. Net als de samenwerkende radiotelescopen van LOFAR bestaat OLFAR uit een verzameling kleinere radiotelescopen. De satellieten die ze dragen, moeten zichzelf naar de achterkant van de maan vervoeren en daar met vijftig stuks een sensor-array vormen. De maan moet de satellieten afschermen van ruis vanaf de aarde. Straling lager dan 30MHz kan alleen zo opgevangen worden. Het project moet op zijn vroegst rond 2020 zijn beslag krijgen.