Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Je kunt ook een cookievrije versie van de website bezoeken met minder functionaliteit. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , reacties: 52, views: 7.354 •

Het Delfi-programma van de TU Delft ontwikkelt satellieten die als research- en testplatform dienstdoen voor respectievelijk studenten en de Nederlandse ruimtevaart. De satellieten die als testplatform dienstdoen, zijn zogeheten nanosatellieten, die als 'vulling' met raketten meegestuurd kunnen worden om de lanceerkosten te drukken.

Een andere manier om de kosten laag te houden, is de gebruikte elektronica. De nanosatellieten worden gemaakt met standaard- elektronische componenten in plaats van dure, stralingsharde componenten. Door de lage kosten kunnen verschillende identieke nanosatellieten gelanceerd worden en mag een percentage uitvallen.

De eerste Delfi-satelliet, de Delfi-C3, werd in april 2008 gelanceerd en functioneert nog altijd. Met de Delfi-C3 werden onder meer zonnepanelen en een zender getest. Dit voorjaar moet de Delfi-C3 worden opgevolgd door de Delfi-N3xt. Dit model staat klaar om dit voorjaar met een Russische raket gelanceerd te worden. Delfi-N3xt moet onder meer een aandrijving krijgen. De nanosatelliet heeft een stuwsysteem dat met gas werkt. Daarmee moet gemanoeuvreerd kunnen worden om bijvoorbeeld de baan om de aarde stabiel te houden.

Als de micropropulsie van de Delfi-N3xt zich bewezen heeft, moet de DelFFi-missie volgen. Twee satellieten moeten dan in formatie vliegen en vormen op hun beurt weer een voorbereiding op het project OLFAR, een afkorting voor Orbiting Low Frequency Array. Net als de samenwerkende radiotelescopen van LOFAR bestaat OLFAR uit een verzameling kleinere radiotelescopen. De satellieten die ze dragen, moeten zichzelf naar de achterkant van de maan vervoeren en daar met vijftig stuks een sensor-array vormen. De maan moet de satellieten afschermen van ruis vanaf de aarde. Straling lager dan 30MHz kan alleen zo opgevangen worden. Het project moet op zijn vroegst rond 2020 zijn beslag krijgen.

Reacties (52)

In dit artikel en in de reacties wordt vooral over de techniek en voordelen van deze nano-satellieten gepraat, maar wat is nou eigenlijk de functie ervan?

Grote satellieten kunnen toch gewoon meer dan deze kleintjes? In het stuk wordt ook over een sensor array gesproken, dit gebeurt dmv interferometrie (zoals in Westerbork)? Hoe gaat dat in zijn werk zonder gerichte schotels, of functioneert de maan als een soort schotel?
Kleine satellieten zijn geen vervanging van grote satellieten, maar een aanvulling daarop met nieuwe toepassingen. Door de snelle ontwikkelingen van micro-elektronica en -mechanica kunnen veel systemen verkleind worden. Het gebruik van commerciele componenten en het lage lanceergewicht drukken de kosten per satelliet significant. Zodra deze nanosatellieten volwassen worden en bijvoorbeeld ook goede camera's aan boord krijgen kun je hiervan grote constellaties op gaan zetten die de tijdsresolutie van Aardobservatie flink kan opkrikken. Dit zou bijvoorbeeld kunnen betekenen dat een applicatie als Google Earth elke dag de hele Aarde ververst van beelden en mogelijk zelfs real time video van gebeurtenissen (rampen, evenementen, etcetera). Uiteraard zijn er wel natuurkundige limieten die er voor zullen zorgen dat deze nanosatellieten niet de allerscherpste beelden kunnen maken zoals de grote satellieten dit kunnen. Met slimme trucs kan dit toch acceptabel worden gemaakt.
Andere toepassingen zijn bijvoorbeeld de QB-50 (www.qb50.eu) missie voor thermosferisch onderzoek, OLFAR voor radio astronomie of het wereldwijd oppikken van signalen van schepen en vliegtuigen. Al deze toepassingen vragen veel satellieten waardoor de productie en lanceerkosten per satelliet een grote rol spelen.
Tijd voor een permabannetje? Probeer je het over een paar jaartjes toch gewoon nog een keer.
Ah kijk een geleerde aan het woord. Als de hele wereld uit mensen zoals jij zou bestaan dan zijn we binnen een decennia klaar met zijn allen.

Hoe krijg je het trouwens voor elkaar om het woord fles verkeerd te spellen?
Geleerden zijn vaak uitzonderlijk goed op de hoogte van de nieuwste Nederlandse spelling is gebleken :)

Het leuke aan deze delfi's is voornamelijk dat zo'n satelliet bouwen in plaats van duizenden en duizenden euro's nu nog maar rond de honderd euro kost. Dus voor de prijs van 1 satelliet kan je er nu tig keer meer de lucht in schieten, plus als ze neer komen blijft er vanwege het kleine formaat niets meer van over in de dampkring.

Dit is een heel mooi doel van het project, en daarom willen ze er ook uiteindelijk 2 met elkaar laten communiceren. Dat is het begin van een netwerk aan kleine delfi satellieten . (ook al zijn ze volgens bepaalde geleerden niet een ruimtelijk juweeltje ;))

[Reactie gewijzigd door Derlux op 30 januari 2013 00:06]

Een satelliet bouwen kost nog steeds wel duizenden euro's, de onderdelen bij elkaar zijn al meer dan honderd euro. Daarnaast zitten er veel kosten in het onderzoek vooraf, de faciliteiten die je nodig hebt, het vooraf testen en niet te vergeten de lancering. Het is zeker waar dat deze kosten per unit drastisch afnemen als je in 'massaproductie' gaat.

Ik heb zelf aan het Advanced Nano Telescope project meegwerkt, daar kwamen we uit op terugkerende kosten (dus voor elke satelliet) van rond de 50k. Nu was dit voor een enigszins aparte nanosatelliet met een optisch systeem erin, maar we zullen het nog steeds over duizenden of tienduizenden euro's hebben. Dat is overigens ook al extreem goedkoop voor een satelliet.
Leuk om te zien dat de TU Delft weer veel in het nieuws is laatste tijd. Voor de geïnteresseerden: hier de site waar de verschillende projecten omtrent het Delfi programma. http://www.lr.tudelft.nl/...ems-engineering/projects/
druk in de ruimte met de projecten van Deep space Industries , planetary resources , spacex , marsone allemaal rond 2020 tot 2024
Interessant ander project gerelateerd aan een formatie is het DARPA F6 project. Concept is hetzelfde, meerdere kleine satellieten ipv 1 grote en ook inbreng vanuit Nederland.

[Reactie gewijzigd door jwillemsen op 29 januari 2013 20:35]

Wat legt die man het allemaal leuk en toch relatief makkelijk uit.
Stel aan Chris één vraag en je krijgt altijd een enthousiast verhaal van minstens 5 minuten terug :)
Hij was onze afstudeerdocent vorig jaar voor ons Bachelor Afstudeer Project en hij was in ieder geval altijd enthousiast.

[Reactie gewijzigd door Dutch Lion op 30 januari 2013 07:45]

Van welke studie is hij als ik vragen mag, ik zie dat deze tentoonstelling op mijn faculteit is, terwijl ik deze sateliet projecten op de open dagen op EWI terug zie. Ik dacht dat dit een project van electro en LR? Al zit op die nieuwe sateliet natuurlijk wel eens stukje mechatronica en meet&regeltechniek.
Het is officieel een project van lucht en ruimten vaart en de afdeling Space Systems Engineering Chris verhoeven is een lid van deze afdeling en hij geeft ook wat elektronica vakken op LR. Maar van oorsprong hoort hij op EWI bij de afdeling Microelectronics waar hij een Associate Professor is vandaar dus dat de sateliet projecten ook op de opendag van EWI te zien zijn.
Beter dan allerlei rocket science jargon dat toch niemand snapt.

Leuk artikel, grappig om te zien dat ze dat meetlint gebruiken. Het was waarschijnlijk dus echt de bedoeling om de prijs zo laag mogelijk te houden. Het zal me dan ook niet verbazen dat die hele eerste satteliet aan onderdelen niet meer heeft gekost als een paar honderd euro.
Prachtig een meetlat als antenne gebruiken!
Wat ik mij wel afvraag hoe goedkoop goedkoop nu is? Beetje jammer dat er niet bijstaat hoeveel een "gewone" satelliet kost en hoeveel dit "goedkoop" exemplaar was.
Een van de voordelen van een meetlat (rolband eigenlijk) als antenne gebruiken is dat hij tijdens de lancering opgevouwen kan zijn, en dus weinig plaats in neemt. Zodra de satelliet vrij is, heb je bovendien vrijwel 100% zekerheid dat hij zich weer uitrolt, om het zo maar te zeggen.
Gewone tientallen tot honderden miljoenen, deze honderduizenden tot miljoenen als je de studenten betaald zou hebben ;) Nu wat goedkoper. Echter dat is voor de '1 stuks' prijs, het grootste deel zijn personeelskosten voor o.a. R&D, productie en testen. Veel satellieten zijn uniek, dus enorm duur per stuk. Zodra je één satelliet hebt die werkt zijn de kosten bijna verwaarloosbaar (tov wat je al besteed hebt) om er meer van te maken. Bij deze kleine units gaat dat dus meespelen in de 'stuksprijs' omdat je er sowieso meer gaat maken.

Doorgaans heb je het ook eerder over de prijs van het project/de missie en minder over de kosten per satelliet: je bouwt die satellieten omdat je iets wil doen, en als je er dan veel nodig hebt maakt een lage stuksprijs minder uit :)
Wel een erg misleidende titel...
Er is niks op weg op dit moment...

Ergens van 2020 zou dat project moeten gaan lopen...
Dit model staat klaar om dit voorjaar met een Russische raket gelanceerd te worden.
Werd ook in het filmpje gezegd. In 2020 wordt er nog een andere satteliet gelanceerd, deze staat al in de nabije toekomst op het lanceerprogramma.
De titel is ook niet letterlijk bedoeld, maar meer in de trant van: the road to :)
De Delfi-n3Xt is een cube sat als basis zijn de cubes 10x10x10 cm groot en de Delfi-n3Xt en C3 zijn 3U versies daarvan ofwel 30x10x10 cm groot.
Dit is een definitie van een nano satelliet.
The term "nanosatellite" or "nanosat" is applied to an artificial satellite with a wet mass between 1 and 10 kg.
bron; wikipedia

[Reactie gewijzigd door zozamis op 29 januari 2013 18:35]

wegmodden op mening is ongewenst ongelovelijk dat tweakers dit niet aanpakt...
In beide reacties licht je niet toe wat je dan wel onder 'nano' verstaat, enkel dat het niet nano vindt. Dat voegt weinig toe, mijns inziens.
Na wat googlefu kom je er achter dat de naam "Nano sateliet" is gerelateerd aan de gewichtsklasse.
Voor satelieten in de ruimte zijn de volgende varianten gehanteerd:

Mini Sateliet: 100 - 500 kg
Micro Sateliet: 10 - 100 kg
Nano Sateliet: 1 - 10 kg
Pico Sateliet: 0.1 - 1 kg
Femto Sateliet: 10 - 100 gr


dit heeft dus niet te maken met of een sateliet bestaat uit nano deeltjes of enkele nanometers groot is.
Als ik van mening ben dat een harddisk van 1000GB echt niet groot genoeg is om 'Tera' genoemd te worden dan slaat dat toch ook nergens op?
iPod nano is ook echt niet op nano schaal. Hetzelfde geldt met nanosatellieten. Deze zijn uiteraard niet op nano schaal, maar ik vergelijking met de afmetingen van een normale satelliet is het wel een pak kleiner en minder zwaar. Natuurlijk is nano hier eerder een marketing term, maar hij past wel...

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.