Iron Man

Waarom moet Sega zo nodig het vooroordeel over op films gebaseerde games nieuw leven inblazen? Waren we net een beetje op de goede weg, met aardige Lord of the Rings-games en The Godfather, krijgen we nu ineens Iron Man op ons bord.

Op papier lijken verhalen uit strips en films soms best geschikt om in een spel te worden gebruikt, maar in de praktijk leidt het zelden tot succes. Te vaak blijkt na de release van een film-gamecombinatie dat de game er als een verplicht nummer bij hangt, en niet eens een tiende van de kwaliteit van de film heeft - als die film om te beginnen al goed was, uiteraard. Of Iron Man een goede film is mag eenieder voor zich uitmaken. Maar laat de game alsjeblieft links liggen.

Ik raad niet snel een game af. Smaken verschillen immers en spellen die ik niet leuk vind hebben vaak iets in zich wat andere mensen wel aanspreekt. Helaas is dit bij Iron Man niet het geval, op alle onderdelen mist het spel kwaliteit. Het spel ziet er redelijk uit, alle acteurs uit de film zijn aanwezig en tijdens de schaarse momenten dat je niet in een gevecht zit speelt het best aardig. Het probleem is alleen dat je geen moment de tijd hebt om om je heen te kijken, je bent constant aan het knokken en de tussenscènes met die acteurs zijn maar heel matig uitgewerkt.