Mario Party 9

Na een lauwwarme jaarsafsluiting, met alleen Skyward Sword als notabele release, is het aardig stil aan het Nintendo-front. IJzig stil kun je zelfs wel zeggen; de meest opmerkelijke release dit jaar, dat toch alweer bijna voor een kwart voorbij is, was tot nu toe Rhythm Heaven Fever, met voor de rest van het jaar alleen Xenoblade Chronicles nog in het vooruitschiet. Niet bepaalde de ‘triple A’s’ waar je nog consoles mee verkoopt. Het is nu zelfs zo erg dat we hier de negende iteratie van Mario Party moeten reviewen om Nintendo toch nog een beetje in de kijker te houden. Kun je nagaan.

Nu is het natuurlijk geen hele kunst om te voorspellen hoe dat komt, met de inzakkende Wii-verkoop in de kwartaalcijfers en de Wii U in het verschiet. Het nieuws heeft de gewone consument bereikt dat Nintendo’s huidige prijs-kwaliteitverhouding stiekem best brak is, vergeleken met die van de concurrentie. Dus is er iets nieuws nodig om de interesse weer te wekken. Vraag een willekeurige zaal mensen of ze meer dan twee huishoudens kennen waar de console het o zo bekende stof staat te verzamelen en het grootste deel zal zijn hand opsteken. En de 3DS is ook niet meer dan een zoethoudertje. Toch?

Partay!

Enfin, Mario Party 9 dus, misschien wel de laatste Wii-game die het kopen waard is. In ieder geval als je het ding hebt aangeschaft met de intentie de ouderwetse gezinsavond weer eens wat leven in te blazen. Een beetje ouder kan natuurlijk niet meer aankomen met Monopoly of Party & Co., want daarbij zit het kroost nog voor de eerste kanskaart gepakt is alweer te Pingen. We hebben gezellige, kleurrijke TV-beelden nodig om de aandacht vast te houden. En dan is er natuurlijk geen betere dan een videogame waarbij je elkaar audiovisueel te kakken zet. ‘Audiovisueel’ dus, daar gaat het hier om. Het is niet voor niets dat Muizenval internationaal zo’n succes was. Daar kan geen kanskaart tegenop.