Op weg naar een duurzaam datacenter

De oude kasten werkten volgens het principe van seriële koeling: lucht werd vanuit de vloer naar boven toe gezogen. Daarbij werd de lucht uiteraard steeds warmer naarmate deze hoger in de kast kwam, en de bovenste systemen werden dus het slechtst gekoeld. Een ander probleem was dat servers ontworpen zijn om koellucht horizontaal te verplaatsen. De behuizing van de servers en de horizontale luchtstromen zaten de koeling van de kast dus behoorlijk in de weg.

Tegenwoordig wordt meestal gewerkt met koude en warme straten. Koude lucht wordt van onderaf aan de voorkant over de systemen verdeeld, en achterin van boven afgezogen. Dit noemen we parallelle koeling. In deze opstelling staan de rijen met kasten afwisselend met de voorkanten en de achterkanten tegenover elkaar. Maak je de kast en de gangen zo veel mogelijk luchtdicht (met afdekplaten, strips en deuren), dan spreek je van een koude of warme corridor. Dat kan enorme winst opleveren. Volgens de datacenter-analisten van The Uptime Institute kan een derde van de energie verloren gaan door bypass, als koele lucht bijvoorbeeld door open slots niet wordt gebruikt, en door recirculation - als warme lucht wordt teruggezogen, bijvoorbeeld als te weinig koude lucht wordt aangevoerd.

Volgepropte rekken

Om een idee te geven van de koelcapaciteit van de verschillende generaties: voor de eeuwwisseling was een paar kW per rek vaak genoeg, maar tegenwoordig is twintig kilowatt per rek al normaal. En die capaciteit heb je ook nodig als je een heleboel drukbezette 1U-servers of vier blade-chassis boven elkaar in een kast zou plaatsen.

"Een vol blade-chassis verbruikt normaliter 3,5 à 4,5kW," vertelt Edwin Veltman, technology consultant van HP's Critical Facility Services, "maar in de praktijk plaatsen klanten nooit vier enclosures in een rek. Vaak zijn het er twee. En zetten ze er drie in een rek, dan creëren ze daar meer vrije ruimte omheen. In een testopstelling zou je meer dan 25 kW kunnen halen."