Peter Molyneux komt (eindelijk) zijn belofte na met Fable II

Hij is de grootste kwebbelkous uit de industrie, maar als je hem een keer ontmoet hebt, kan je eigenlijk geen hekel meer aan hem hebben. Zijn plannen zijn steeds enorm ambitieus, maar de games maken die ambities vaak maar half waar. Bij ieder nieuw spel claimt de man iets revolutionairs te brengen, en in de praktijk blijken die revolutionaire spelelementen niet altijd de gewenste gameplay op te leveren. En toch heb ik de persoon in kwestie hoog zitten... ik heb het over Peter Molyneux.

De Engelsman heeft een behoorlijk indrukwekkende staat van dienst. De afgelopen decennia kwamen games uit zijn koker als Populous, Powermonger, Populous II, Syndicate, Theme Park, Magic Carpet, Dungeon Keeper, Black & White, Fable, Black & White 2 en The Movies. Geen slecht lijstje, dacht ik zo. Toch viel er op een aantal van deze stuk voor stuk zeer innovatieve titels altijd wel wat af te dingen. Zo was The Movies een fris idee, alleen was de manier waarop spelers zelf hun films in elkaar konden sleutelen niet gebruiksvriendelijk genoeg; Black & White 2 was een stap terug ten opzichte van het origineel; en Molyneux beloofde voor Fable gouden bergen maar er blonk uiteindelijk aanzienlijk minder.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb genoten van het originele Fable op de Xbox - en velen met mij want het spel ging meer dan 3 miljoen keer over de toonbank. Toch orakelde Molyneux er in de jaren voor de release er zó op los dat je geneigd was te denken dat de man een nieuw wereldwonder zou afleveren. Dat werd het spel niet. Fable was kort, de wereld was veel minder vrij en open dan verwacht en behoorlijk wat beloofde spelelementen schitterden door afwezigheid.

Fable II is uiteindelijk geworden wat Fable had moeten zijn. Dat vind ik niet alleen, dat heeft Molyneux meerdere malen gezegd. Zo kan je zowel met een man als met een vrouw spelen, kan je trouwen en kinderen krijgen en de manier waarop je personage kwaadaardig of nobel, donker of licht, puur of gecorrumpeerd ontwikkelt is vele malen uitgebreider. Als je duivels blijft spelen verwordt je deze keer echt tot een halve demon en als je alles nobel oppakt, word je bijna letterlijk Jezus op aarde... uiteraard allemaal met die kenmerkende Engelse humor in beeld gebracht. Er is meer vrijheid dan ooit tevoren en voor je het weet ben je vier uur lang enkel in een stadje minigames aan het doen, inwoners aan het imponeren, in de kroeg pubgames aan het spelen of vrouwen (of mannen als je dat wilt) in bed aan het praten. Je zou bijna vergeten dat het spel een flinke hoofdverhaallijn kent met spannende queesten en nog een hele trits subqueesten.

Het knappe van Fable II is echter dat zowel doorgewinterde spelers als beginnende gamers ermee uit de voeten kunnen. Veteranen die de eerste Fable van voor naar achteren gespeeld hebben, zullen met de veelzijdige gameplay nu helemaal uit hun dak gaan. Ook nieuwkomers kunnen echter heel makkelijk met het spel uit de voeten. Een oplichtend broodkruimelspoor laat je subtiel zien waar je heen moet, mocht je vast komen te zitten. En de combat - verdeeld over magie, schieten met kruisbogen of guns, en melee-knokken met zwaard, bijl, hamer of koekenpan - is allemaal met één knop te bedienen. Spelers die meer willen, kunnen zich uitleven met een vernuftig combosysteem, terwijl de casual gamer gewoon simpel kan buttonbashen. Het is echt heel goed uitgedacht.

Molyneux slaagt erin een lang gekoesterde droom van hemzelf waar te maken: een game te creëren die iedereen kan spelen en waar iedereen van kan genieten. Fable II is uiteindelijk een sprookje voor iedereen. Een fabel met humor, avontuur, drama, vrijheid, overtuigende personages en een wereld waarin je als speler gewoon heel graag wilt vertoeven.