Internationale relaties zijn niet eenvoudig nee. Maar dat komt, m.i. onder andere doordat men aan vele kanten 'spelletjes' speelt, geheimen heeft enzovoorts. Dat is geen vanzelfsprekendheid, al zou je dat in de wereld van vandaag haast denken, dat is ergens een keer begonnen. Wellicht (hoogstwaarschijnlijk) zit het in de aard van het beestje; de Romeinen deden het al op deze manier en nog veel oudere beschavingen vast ook wel.
Echter, wat 'ons' als mens kenmerkt, of zou moeten kenmerken, is onze hang naar verandering, of liever: verbetering. De status quo accepteren, met alleen maar als reden dat het nu eenmaal de huidige stand van zaken is lijkt me in geen geval een goed idee. Als 'wij' (bijvoorbeeld als westerse samenleving) een instrument als het internet kunnen gebruiken om meer openheid en transparantie van en bij overheden af te dwingen, denk ik dat we méér in de goede richting zitten dan wanneer we alles wat overheden doen met de mantel der 'liefde' bedekken.
En ja, voortgang betekent soms dat er slachtoffers vallen. De geschiedenis bekijkend kun je niet anders dan dat concluderen. Niemand, op enkele vrijwillige martelaren na, wordt graag geslachtofferd voor het 'hogere doel'. En ook niet iedereen is het eens, of gelooft in dit hogere doel. Dat zou ons echter er niet van moeten weerhouden om het doel wél na te streven. Nooit ten koste van alles, ook al zou dat soms een prettige gedachte zijn (voor sommigen), maar de prijs die we betalen voor een eerlijke, transparante en (vooral?) controleerbare overheid staat vooralsnog in het niet vergeleken met de oncontroleerbare rotzooi die overheden er van maken als er geen enkele vorm van transparantie verwacht (en verkregen) wordt door haar burgers.
Mijn inziens gaan we als wereldbevolking nooit veel verder komen dan waar we nu staan wanneer we het toestaan dat onze (soms democratisch verkozen) overheden machtsspelletjes spelen op de manier die onder andere in de wikileaks documenten wordt omschreven. Op die manier blijft het een kat en muisgebeuren op hoog niveau, met de burgers, onze levens en alle bezittingen als inzet. Want daar gaat het uiteindelijk om natuurlijk. En als het om onze levens, de levens van onze kinderen en dierbaren gaat, waarom hebben wij dan (blijkbaar nu niet) het recht om te weten wat er gebeurt? Wie bepaalt voor ons dat wij geen weet mogen hebben van zaken die ons wel degelijk aangaan? Je zou je überhaupt kunnen afvragen waarom overheden zaken ondernemen die, wanneer ze niet meer geheim zijn, ons eerder in gevaar brengen dan in veiligheid.
Ik denk dat we ons moeten realiseren dat er geen onderscheid aan is te brengen tussen het land, de burgers en haar overheid. Ja, overheden lijken enigszins autonoom van haar burgers te opereren, maar uiteindelijk kan er nooit een overheid bestaan zonder burgers en zou het dus een verlengstuk moeten zijn van ons als samenleving. Het komt op mij vreemd over dat een orgaan wat, in Nederlands' en in de VS' geval, in het leven is geroepen om ons belang te dienen, geheimen heeft voor degenen die ze zouden moeten dienen. Wat mij betreft moet het dan ook afgelopen zijn met overheden en overheidsorganen die een volledig eigen leven leiden, los van de samenleving. We zijn met z'n allen verantwoordelijk voor wat er gebeurt in de wereld, we krijgen er met z'n allen mee te maken als het fout gaat, dus het is niet meer dan normaal dat we ook weten wáárom er iets gebeurt (of fout gaat).
Dat gezegd hebbende, ik neem aan dat ambtenaren (en de overheid) in ieder geval in Nederland over het algemeen ons niet ter kwader trouw is. Ja, ik geloof dat 'zij' uit ons belang handelen en er alles aan zullen doen om te voorkomen dat ons iets overkomt. Echter, die aanname en dat geloof kunnen nooit betekenen dat we de overheden los van ons hun gang laten gaan. Ik vind dat we als burger een belangrijke controlerende en corrigerende taak hebben als het aankomt op de overheid (en dus onszelf). We moeten juist zoveel mogelijk informatie en transparantie willen. Want wat nou als de overheid uit onze naam dingen doet die volgens velen volstrekt onethisch zijn? Wat als de overheid zaken in het geheim doet waarvan wij helemaal niet willen dat ze het doen? Hoe moeten wij als samenleving aangeven dat we op die manier niet naar buiten willen treden via onze overheid als we niet eens weten wat 'wij' doen?
Uiteindelijk geloof ik helemaal niet dat 'wereldvrede' kan worden behaald door geheime afspraken te maken. We hebben namelijk een reden om iets geheim te houden; het is nadelig voor een andere partij. Zolang men probeert zichzelf te bevoordelen louter door anderen te benadelen is het hele diplomatieke gebeuren maar een farce. Een manier om van conflict naar conflict te leven, zonder licht aan het einde van de tunnel. En hoewel ik mij realiseer dat de wereld, en vooral de mens, niet zo in elkaar steekt dat we zonder nare gevolgen deze cirkel kunnen doorbreken, zie ik het vanuit idealistisch oogpunt toch graag wel gebeuren

.