Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Je kunt ook een cookievrije versie van de website bezoeken met minder functionaliteit. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , reacties: 137, views: 26.896 •

Volgens de Amerikaanse rechtbank handelt een start-up die gebruikers muziekbestanden liet doorverkopen, in strijd met de auteurswet. Hoewel doorverkoop van cd's en andere fysieke dragers wettelijk is toegestaan, geldt dat principe niet voor digitale goederen.

De Amerikaanse start-up ReDigi stelt gebruikers in staat om hun via iTunes gekochte muziek door te verkopen. Wordt de muziek verkocht, dan zorgt de software van ReDigi ervoor dat het origineel op de pc van de verkoper wordt gewist. De vraag was of ReDigi daarmee wel in lijn met de wet handelde. Mediaconglomeraat Vivendi vond van niet, en begon een rechtszaak. De rechter is het in grote lijnen eens met Vivendi, zo blijkt uit het vonnis.

Volgens de rechtbank verstuurt ReDigi een illegale kopie van de muziek over het internet; dat het origineel wordt gewist, doet daar niets aan af. De first sale doctrine, een belangrijk artikel van de Amerikaanse copyrightwetgeving, is volgens de rechter niet van toepassing. De doctrine houdt in dat een auteursrechthebbende alleen aanspraak kan maken op het auteursrecht voor de eerste verkoop van een werk. Hij kan doorverkoop van een cd, boek of dvd niet verhinderen.

Die doctrine geldt volgens de rechter niet voor digitale goederen, behalve als ze samen met het apparaat worden verkocht waarop ze zijn gedownload. Wordt een download los verkocht, dan is er geen sprake van doorverkoop maar van het maken van een kopie, oordeelt hij. Dat betekent dat er sprake is van inbreuk op het auteursrecht, waarvoor ReDigi aansprakelijk is.

Het is nog niet bekend of ReDigi een schadevergoeding aan Vivendi moet betalen. Het bedrijf reageert teleurgesteld op de uitspraak, maar stelt ook dat de nieuwe versie van zijn dienst, ReDigi 2.0, niet door de uitspraak is getroffen. Die versie kwam uit nadat de zaak van Vivendi van start ging. Niet duidelijk is echter waarin versie 2.0 verschilt van de eerste variant. Het is daarom goed mogelijk dat de rechter uiteindelijk ook die versie van de dienst zal verbieden.

Reacties (137)

Reactiefilter:-11370137+182+216+30
Nog steeds verrassend dat als je iets koopt en toch niet van jou is en je er verder niets mee mag doen. Wanneer wordt er eens een rechter wakker die inziet dat hier iets mis mee is?
Je kan er van alles mee doen, je mag het alleen niet door verkopen. En dat lijkt me niet meer dan logisch, aangezien zelf een kopie ervan houden wel erg makkelijk (eerlijk is eerlijk, dat heb je met een cd ook, maar dan verlies je in ieder geval zelf nog waarde doordat je de fysieke schijf niet meer hebt) is.
Ja, maar goed, ReDigi is niet verantwoordelijk voor het (illegale) gedrag van de consument. Net zoals de producent van casette/cd/dvd-recorders dat niet was.

ReDigi heeft alles binnen hun macht gedaan om ervoor te zorgen dat de mp3 daadwerkelijk doorgegeven word. Ze zorgen er immers voor dat de mp3 van de oude eigenaar z'n harde schijf word gewist en dat hij ook de rechten verliest om de mp3 opnieuw te downloaden.

Dit vonnis laat gewoon zien dat de VS nog steeds word bestuurd door ouwe grijzaards die al 50 waren in het tijdperk van de 8 inch floppydisk.
Of deze rechters lopen vóór op jullie interpretatie en zien digitale goederen als wezenlijk anders dan fysieke goederen. Je koopt niet "een mp3", maar simpelweg het recht om een stukje digitale muziek af te spelen. Een recht dat dus niet doorverkocht kan worden.
Ja dat kan je wel zo stellen, maar op het moment dat je voor dit digitale product een prijs betaald dat van dezelfde orde van grote is als het fysieke product, is het niet heel raar om te veronderstellen dat je dezelfde rechten hebt. Ze adverteren ook niet met koop een licentie van een album voor eigen gebruik. Maar met met: koop nu het nieuwe album van...
Je betaald alleen helemaal niet dezelfde orde van grote als voor fysieke producten, althhans niet voor de muziek die ik koop.
Singles kostten vroeger volgens mij 5 euro, en dan kreeg je 1 nummer en eventueel een remix die je dan hopelijk ook toevallig wilde hebben.
Nu betaal je voor de versie die je wilt 1 euro.

Compilaties waar ik vroeger 25 euro voor betaalde (20 tot 30 nummers, geknipt om op 2 tot 3 cd's te passen) zijn nu te koop voor 12 euro voor 30 tot 35 full-length versies.
Ik denk ook dat het onmogelijk is om aannemelijk te maken dat de verkopende partij de MP3 zelf niet meer heeft. Wissen van 1 lokatie op een HDD zegt natuurlijk helemaal niets. Aan de andere kant heeft diegene daarmee ook zijn recht verkocht, en dat is wel ergens bij te houden.

Doet me denken aan Bruce Willis die ook bezig was of hij zijn Itunes collectie bij overlijden kon overdragen aan zijn kinderen. Blijft een rare zaak allemaal en voor de gewone man vooral raar, je koopt iets wat niet van jou is.
Je koopt een persoonlijk recht voor jou alleen, dus een tijdelijk recht.
Het is op meerdere manieren op te vatten, maar vaag blijft het wel.
het is ook onmogelijk aan te nemen dat een cd niet is geripped en gekopieerd...

je post dus een drogreden,
ook de berichten bovenjouw zijn dat grotendeels...

prijzen dalen hele cd's zijn ano nu minder waard dan vroeger, en de dvd versies zijn vaak zat ook goedkoper dan de 3d blueray versies... dat heet waardedaling en het is maar de vraag of dat in verband kan worden gebracht met omdat je minder rechten hebt...

bovendien, is het niet ongebruikelijk om voor distributie meer te betalen... stel je eens voor dat ik een computer koop, in een belgische webwinkel, wordt mijn product ineens meer waard omdat 25 euro verzendkosten moet betalen, die ik niet kwijt zou zijn geweest als ik hem zelf in een winkel was gaan halen?

feit is kopen betekend overdragen (dat wil zeggen wat ik had heb jij nu ... basta!) en een ruil daarvan krijg ik van jouw iets terug (geld)...

het zou nog mooi worden als ik je geld geef voor een product (koop)... en tegen je zelf dat je het geld niet verder mag uitgeven omdat het geld dat ik betaal eigenlijk nog steeds van mij is...

de muziek conglomeraten hanteren drogredenen die elk mens normaal zou verwerpen, enkel gestoeld op hebberigheid, en het zal niemand verbazen dat diezelfde hebberigheid (lobby en omkopen) gebruikt zal zijn om tot dit soort resultaten te komen...

ik zal deze rechter niet beschuldigen van omkoping, maar het staat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vast dat hij er in ieder geval ... al dan niet indirect door is beinvloed...
.....de muziek conglomeraten hanteren drogredenen die elk mens normaal zou verwerpen, enkel gestoeld op hebberigheid, en het zal niemand verbazen dat diezelfde hebberigheid (lobby en omkopen) gebruikt zal zijn om tot dit soort resultaten te komen.......

Hier wordt stevige taal gebruikt die met wat meer nuance reëler kan overkomen.
....enkel gestoeld op hebberigheid........ gebaseerd op een verdien model.
... dezelfde heb....(lobby en omkopen).....waarbij getracht wordt de bedrijfscontinuïteit te waarborgen....

Uiteraard probeert "de muziekindustrie" zich te verzetten tegen de dalende inkomsten die ontstaan door de veranderde afluistermogelijkheden.
Maar als iemand mij een jaar of 10 terug had verteld dat ik voor Spotify of andere mogelijkheid 10 euro in de maand zou betalen had ik voor gek verklaart. Maar nu waardeer ik dit soort muziek aanbod ten zeerste en maak er graag gebruik van. Men kan in dit geval de "muziekheren" verwijten dat ze te star hebben getracht vast te houden aan eerdere verdienmodellen.
Tsja en ook rechters hebben moeite om bestaande wetten te interpreteren naar hedendaagse gebruiken en mogelijkheden.
Dat was bij CD's ook al zo, de CD zelf was jouw bezit, de content kreeg je in licentie.

Daarom is het zo vreemd dat dit bij MP3's ineens anders zou zijn. Ook al houd je het originele bestand, zodra je de licentie overdraagt aan een ander wordt jouw versie "illegaal".
kennelijk niet helemaal getuige de inleiding vna het artikel
kennelijk niet helemaal getuige de inleiding vna het artikel
Nou, wel eigenlijk. Je verkoopt de drager samen met de software die er onlosmakelijk bij hoort.

Wel interessant is de uitspraak: "Die doctrine geldt volgens de rechter niet voor digitale goederen, behalve als ze samen met het apparaat worden verkocht waarop ze zijn gedownload.".

Als ik de rechter goed begrijp kun je dus ook je hele PC verkopen met al je gekochte mp3's er nog op. Als je nu voortaan je mp3's bij aankoop download op een USB stick dan kun je daarna die USB stick doorverkopen... Misschien een markt voor WORM USB sticks?
Als ik de rechter goed begrijp kun je dus ook je hele PC verkopen met al je gekochte mp3's er nog op. Als je nu voortaan je mp3's bij aankoop download op een USB stick dan kun je daarna die USB stick doorverkopen... Misschien een markt voor WORM USB sticks?
Of je brandt ze op een CD, zo'n twintigtal op een schijfje, in een formaat waarop het ook in een normale CD-speler past. En dan verkoop je ze bij voorkeur met een mooi doosje, gedrukt label...

... Wacht. :+
Ja, of dat bedrijf gaat MP3s op een CD verkopen tegen een zelfde prijs als bij iTunes. Die CD's houden ze ergens in een grote hal en dan kan het wel worden doorverkocht. De gebruiken download een kopie van zijn CD. Die CDs kunnen als de prijs voldoende laag is met USB sticks worden vervangen.
Hoewel ik de uitspraak van de rechter foutief vind, kan ik zijn motivatie wel begrijpen. Bij de verkoop van een CD verkoop je de gegevensdrager. Bij de verkoop van een mp3 file (m4a in dit geval, maar kom) maakt ReDigi een kopie van jouw bestand, verwijderd jouw bestand (hoewel je zelf nog andere exemplaren kunt hebben op plaatsen waar ReDigi niet kan zoeken) en maakt daarna een nieuwe kopie van dat bestand aan bij de volgende koper van het nummer.

Er zit dus een wezenlijk verschil in de manier waarop de verkoop gebeurd, en daar worden ze nu op afgerekend.
Je kunt als je een cd verkoopt uiteraard ook gewoon een kopietje hebben gemaakt.
Wat dat betreft veranderd er weinig.
Dit klinkt mij meer als iets wat de muziek industrie heel erg goed uit komt, ze kunnen hiermee de 2e hands handel doen verdwijnen wat meer verkoop van nieuw betekend. Maar volgens mij zijn we dat met elkaar eens.
Er is dan ook helemaal geen wet die zegt dat je geen mp3 zou mogen doorverkopen maar de rechter heeft samen met zijn lobby dan toch maar gewoon besloten het te verbieden...

-typo

[Reactie gewijzigd door Skedel op 2 april 2013 15:29]

Diezelfde rechters vinden ook dat een mp3 illegaal downloaden gelijk staat aan diefstal, daar zien ze dan weer geen verschil tussen digitale en fysieke goederen... Diefstal staat nochtans in de meeste wetten omschreven als het ontvreemden van goederen die iemand anders toebehoren. (UK wet: The offence of theft is set out in s.1(1) Theft Act 1968 which provides that a person is guilty of theft if they dishonestly appropriate property belonging to another with the intention to permanently deprive the other of it.)

Mij lijkt het er eerder op dat rechters in de VS gewoon degene volgen met het meeste geld, dat is daar al decennia de normale gang van zaken... Gelukkig is het in Europa zo ver nog niet.
Gelukkig is het in Europa zo ver nog niet.
* freaky hoopt deze week nog bij te komen van het lachen... en hint iets met al die financiele topmannen die ons zwaar genaaid hebben en nog steeds vrij rondlopen, om maar wat te noemen.
Pas maar op met die laatste uitspraak, de veramerikanisering gaat hard. Het gevaar aan het inverse totalitarianism van de VS is dat men het maar normaal vindt, en de machten er alles aan doen om tegenstanders machteloos te doen voelen, wat een noodzakelijke revolutie zeer moeilijk maakt. Ja, een revolutie is nodig..
Laat mij dan eens een uitspraak zien waarin iemand die een mp3 illegaal heeft gedownload veroordeeld is voor DIEFSTAL alsjeblieft.

Oh heb je die niet? Weet je waarom niet? Omdat die mensen veroordeeld zijn voor auteursrechtenschending (of schending van andere wetten die intellectueel eigendom beschermen, maar niet voor het overtreden van het verbod op diefstal).

Deze rechters hebben het prima begrepen. Een MP3 is niet hetzelfde als een CD. Het is onzin om te stellen dat ze hetzelfde behandeld moeten worden.

Net zo goed als iedereen hier altijd meteen klaar staat om te roepen dat een illegale download niet hetzelfde behandeld moet worden als een gemiste verkoop als deze of gene weer eens een onderzoek naar het effect van downloaden heeft gedaan. Het is niet hetzelfde en het is onzin om te stellen dat het hetzelfde behandeld moet worden.
En toch... gevoelsmatig....
Het lastige is dat we decennia lang gewend zijn dat we met de doorverkoop van een plaat/cd tevens de licentie doorverkopen. Schijnbaar vindt de rechter nu dat perse het medium meeverkocht moet worden om de licentie door te kunnen verkopen.
En daar loopt het nou net een beetje stroef; er is namelijk helemaal geen medium verkocht in eerste instantie. Waarom zou dan bij de eerste afgifte van een licentie deze koppeling ineens tot stand komen?
Mijns inziens is de doorverkoop van een licentie op een MP3 niet anders dan de doorverkoop op een licentie op een audio CD bestand. Echter is het bij MP3 niet mogelijk om tevens het fysieke medium te verkopen (niet op een m.i. redelijke wijze), gezien er geen initieel fysiek medium is!
Prima dat het niet het zelfde behandeld hoeft te worden, maar vind jij het terecht dat er geen 2ehands handel van mp3's is toegestaan?
Ik niet.
Doorverkopen is weldegelijk mogelijk, maar dan moet je een andere licentie afspreken. Je kan gewoon met de eigenaar aan tafel zitten, een paar duizend (of een paar ton) Euro betalen, en dan krijg je wel het recht om het door te verkopen - zo vaak je wil.
Voor alles bestaan aparte licenties. Jij betaalt voor een film een paar Euro en mag het alleen in familieverband afspelen, zo vaak je wil. Een TV-zender betaalt tienduizenden (of tonnen) Euro's en mag het éénmaal afspelen, voor een groter publiek.
vind jij het terecht dat de artiest alleen bij een eerstehands verkoop aan zijn creatie kan verdienen? Een fotograaf moet toch ook eerst toestemming geven voor herpublicatie van zijn foto, of zie ik dat verkeerd?
Echter koop ik WEL een MP3. Als ik een MP3 aanschaf, wil ik toegang tot het uiteindelijke bestand. Geen DRM, streaming of dat soort nonsense, gewoon eigen beheer over mijn eigen bestand. Ik heb het gekocht, ik doe ermee wat ik wil. Copyright is pas van invloed zodra ik een kopie (counterfeit, analoog aan nep-shirts van Armada uit Turkije maar dan nu een exacte kopie) verkoop. Geen enkel bedrijf heeft het recht nog invloed uit te oefenen op wat ik met mijn product in mijn eigen omgeving kan doen, buiten de wet om. En binnen de wet is dit ook slechts beperkt tot waar de wet nog kan ingrijpen. Als het verboden is om een kopie te maken bijvoorbeeld, veel geluk dat aan te tonen.
Bedrijven hebben dat recht wel, en jij gaat ermee akkoord. Dat noemt men nu: de algemene gebruiksvoorwaarden. En ja, wanneer je iTunes download moet je voor de installatie hiermee instemmen, en bij elke update zal iTunes je de nieuwe voorwaarden tonen vooraleer je een volgende aankoop kunt doen. En zolang er in die voorwaarden niets in staat dat tegen de wet ingaat hebben zij alle recht om U als eindgebruiker beperkingen op te leggen.
Ook goed dat die algemene gebruiksvoorwaarden eigenlijk geen enkel nut hebben dan het informeren van de gebruiker. In de rechtszaal hebben deze voorwaarden geen enkel nut, gewoon door hoe deze aangeboden worden:
Je moet ze "accepteren" als zijnde een contract, maar zij hebben geen enkel bewijs dat jij effectief de persoon was die akkoord ging met deze voorwaarden OF dat je deze voorwaarden zelfs geaccepteerd hebt (genoeg mogelijkheden om dmv een "glitch" in meeste installatiesoftware deze stap over te slaan)
In een civiele zaak zal de tegenpartij beweren dat jij de licentie hebt geaccepteerd omdat de software op jouw pc staat. Het is nu aan jouw om aannemelijk te maken dat dit gebeurt is door iemand anders of door een glitch die jij niet expres heb laten plaatsvinden. (Als het een strafzaak is de bewijslast voor de tegenpartij (het OM) hoger).
In een civiele zaak zal de tegenpartij beweren dat jij de licentie hebt geaccepteerd omdat de software op jouw pc staat. Het is nu aan jouw om aannemelijk te maken dat dit gebeurt is door iemand anders of door een glitch die jij niet expres heb laten plaatsvinden. (Als het een strafzaak is de bewijslast voor de tegenpartij (het OM) hoger).
In de VS zou dat misschien stand houden, in de EU niet.

In Europa worden namelijk strengere eisen gesteld aan algemene voorwaarden, bijvoorbeeld ook dat je je geld terug moet krijgen als een account vanuit de leverende partij (bijvoorbeeld iTunes) eenzijzig wordt opgezegd, tenzij je redelijkerwijs een schending in de voorwaarden gepleegd hebt. Dat is bijvoorbeeld niet "Random partij X heeft bij ons een DMCA claim ingediend", maar wel als er duidelijk aantoonbaar met je account gefraudeerd is.

In het Europese recht wordt er ook meer waarde gehecht aan die redelijkheid en kun je bijvoorbeeld geen wurg-regel midden in een blok tekst met juridische voodoo neerzetten. Het moet voor de consument duidelijk leesbaar blijven.

In de VS worden die regels veel letterlijker genomen en is het hele aanklaag- en verdedigingsproces vaak ook gericht op kommaneuken van formaliteiten, niet op de gedachte van de voorwaarden en hoe die voor een consument worden ingevuld.

[Reactie gewijzigd door Stoney3K op 2 april 2013 18:41]

Daarom doe ik er ook niet aan mee. Ik ga er niet mee akkoord. En volgens mij gaat het wel degelijk tegen de wet in.
Je koopt niet "een mp3", maar simpelweg het recht om een stukje digitale muziek af te spelen. Een recht dat dus niet doorverkocht kan worden.
Dus in weze is dit gewoon een licentie... In Nederland mogen licenties van software gewoon doorverkocht worden. Dan vraag ik me nu langzamerhand af wat het verschil tussen software en een MP3 is? Het zijn immers beide nullen en enen waar je een licentie voor afgenomen hebt :p
Maar dit "recht", een licentie dus, mag net wel doorverkocht worden, zo hebben een redelijk aantal rechters al geoordeeld.
Je kan het recht hebben om iets af te spelen, maar als je niet over de data beschikt heb je niets aan dat recht. Het is niet omdat het kopieren gemakkelijker is geworden met digitale media, dat je opeens rechten verliest als consument.

Dit is de zoveelste manier om bedrijven meer rechten te geven en plichten door te schuiven naar particulieren.

In plaatst van deze industrie te beschermen via wetgeving, zouden ze dit beter laten omvallen. Dan zouden ze verplicht zijn zichzelf heruit te vinden. Er worden teveel industrieën beschermd, de bankwereld is een ander voorbeeld.
Je slaat de spijker op de kop; het gaat om het recht die licentie door te mogen verkopen, niet om of er wel of geen ' originele' bits achterblijven bij de eerste eigenaar.

DAT is echter niet het wezelijk anders, ook een boek of plaat kun je technisch gewoon huren. ('of zoals jij en de juridische marketing het noemen; ' een licentie kopen'.

Wat wel een verschil is, is dat een tweedehands kopie dezelfde kwaliteit blijft houden, en daarom ook dezelfde waarde, en door internet overal en direct beschikbaar is.
Hierdoor kan de verkoop van tweedehands artikelen de potentiele markt snel verzadigen.
Echter zou dit (volgens mij) niet door de mazen in het legale net moeten worden veranderd, maar door een weloverwogen voorstel in het congress/tweedem kamer/stembureau.

Overigens is dit een wat verbazingwekkende uitspraak, aangezien het Supreme Court laatst weer bevestigd heeft dat de First Sale Doctrine ook op in het buitenland gedrukte boeken van amerikaans copyright toepassing is, onder andere gemotiveerd vanwege Amici Briefs van software bedrijven over de impact van het beperken van de First Sale Doctrine op Software. (van de firmware van wasmchine-chips tot officepakketten)
Je koopt niet "een mp3", maar simpelweg het recht om een stukje digitale muziek af te spelen. Een recht dat dus niet doorverkocht kan worden
Niet helemaal juist, een licentie kan wel degelijk doorverkocht worden, je verkoopt dus niet de Mp3 maar je verkoopt de licentie

Als ik mij goed herinner is er een gerechtelijke uitspraak hierover m.b.t. software, dit was toegestaan volgens de rechter en het was zelfs zo dat een producent dit niet mag tegen werken. (hij hoeft het alleen niet mogelijk te maken).
Dus als software licenties doorverkocht mogen worden, waarom dan voor andere digitale goederen zoals een Mp3 niet... dat is dus onjuist.

Wat je verkoopt is de licentie (je verkoopt het recht)... en dat is hier dus wel degelijk legaal.

De fout die het betreffende bedrijf heeft gemaakt en waar vivendi dus op heeft gewonnen is de illegale kopie. Als het een cut paste actie zou zijn, is het niet copieren maar verplaatsen van de file, het zou best kunnen dat in de nieuwe versie dit zo is opgelost, de verkoper heeft alleen de mogelijkheid met het programma de file te "verplaatsen" en niet meer kopieren an daarna het orgineel verwijderen...... elke geuploade bit wordt tegelijk verwijderd = verplaatst..... semantics..... maar ja daar staat de USA wetgeving bol van en deze wordt ook aan de lopende band misbruikt door alle partijen (althans hun advocaten)..
ReDigi is niet verantwoordelijk voor het (illegale) gedrag van de consument.
In dit geval wel, volgens de rechter is de doorverkoop van mp3's niet legaal, en aangezien dat de enige functie is van ReDigi is daarmee dus de dienst illegaal.
Dit vonnis laat gewoon zien dat de VS nog steeds word bestuurd door ouwe grijzaards die al 50 waren in het tijdperk van de 8 inch floppydisk.
Je begint zelf over casette-recorders en blijft digitale goederen vergelijken met fysieke goederen, imo ben jij het die is blijven steken in het analoge tijdperk :)
Indien digitale media wettelijk gezien zo sterk verschilt van fysieke media ...
- Dan is downloaden van media ook geen diefstal ?
Ah neen, sorry dat blijft diefstal met mega boetes tot gevolg.

- We betalen een tax op lega media. We mogen dan ook kopieren ? Want ja, we betalen al een bijdrage. Oeps neen, dat is ook illegaal.

Waar zit er nog logica in deze copyright wetgevingen ?
In mijn ogen is dit allemaal scheef gegroeit door de legale lobby. Vroeger noemde men dit gewoon corruptie.
Ik vind dit sowieso een lastig onderwerp en de rechterlijke macht heeft alléén de wetten van de voorgaande jaren ter beschikking. Het digitale tijdperk is er nog niet zo lang dus het ligt voor de hand dat er nog talloze wetten of wetsaanpassingen zullen komen.

Wat het doorverkopen van digitale goederen betreft: Wil je een 'waterdicht' systeem hebben voor het doorverkopen van een digitaal goed, dan móet dat goed als 100% authentiek kunnen worden geïdentificeerd. Je komt dan vrijwel automatisch terecht bij een DRM systeem, hetzij volledig encrypted of een watermerk. De vraag is of je dat wilt en wie dan zo'n systeem gaat bij- en onderhouden want zoiets moet dan meteen globaal natuurlijk en alle producenten moeten er bij aangesloten zijn.

Kom je meteen bij het volgende probleem: Marktverzadiging. Je creëert simpelweg een economie die vrij makkelijk verzadigbaar is. Jouw uitgespeelde kopie kan worden verkocht, weer uitgespeeld en weer doorverkocht. Je kan je voorstellen dat zo'n systeem slecht is voor de producenten, want zodra jij het hebt uitgespeeld (met games) verkoop je het door, en als je het een paar maanden later misschien weer een keer wilt spelen koop je het terug... Dat lijkt op het ruilen of wisselen van een games-disc, maar die markt is veel lokaler en kleiner.

Om het doorgeven van de mp3 in het artikel simpelweg als kopieren aan te duiden is niet correct: Je hebt immers zélf al een kopie toen je het kocht, je hebt je eigen kopie wellicht al op een apparaat staan, dus dat is dan ook alweer een kopie, je speelt het wellicht af op een mediadevice die het streamt en cached, dat is óók alweer een kopie... Koop je een nieuwe PC en zet je je collectie over, dan is dat ook weer een kopie enzovoort.
Kom je meteen bij het volgende probleem: Marktverzadiging. Je creëert simpelweg een economie die vrij makkelijk verzadigbaar is. Jouw uitgespeelde kopie kan worden verkocht, weer uitgespeeld en weer doorverkocht. Je kan je voorstellen dat zo'n systeem slecht is voor de producenten, want zodra jij het hebt uitgespeeld (met games) verkoop je het door, en als je het een paar maanden later misschien weer een keer wilt spelen koop je het terug... Dat lijkt op het ruilen of wisselen van een games-disc, maar die markt is veel lokaler en kleiner.
Dat is geen probleem, maar juist de oplossing....

De markt ís namelijk al verzadigd, en er is in verhouding veel te veel aanbod als je het tegenover de vraag stelt. De enige reden waarom de grote platenmaatschappijen nu nog economisch rendabel blijven is omdat ze zelf kunstmatig het aanbod proberen te reduceren en de vraag proberen te vergroten.

Fatsoenlijke indie-artiesten krijgen van de grote labels geen contract, want de labels willen geen risico nemen. Terwijl ze zelf bakken met geld steken in het procederen tegen mogelijke piraterij, wat niet aantoonbaar resultaat oplevert, en ze een hele berg geproduceerde doorsnee-pulp-artiesten naar voren schuiven die amper nog wat maken wat op muziek lijkt.

Wordt die markt aan hun lot over gelaten, dan kan Justin Bieber misschien weer een echte baan gaan zoeken, maar krijgen de Freddie Mercury's en John Lennons weer een eerlijke kans om kwaliteitsmuziek te maken.
Wow dus als de markt aan z'n lot wordt overgelaten zijn we EN van Justin Bieber af EN herrijzen de dode muzikanten van weleer? Doen! :D

Zou het probleem van je Indie artiesten misschien niet ook gewoon marktverzadiging zijn? Zeg maar dat er zoveel zijn dat ze niet meer opvallen omdat ze niet buitengewoon goed zijn ofzo?

Natuurlijk worden de justin biebers van deze wereld met bakken aan geld voor marketing groot gemaakt, maar ik denk dat het probleem gewoon is dat mensen zich laten beïnvloeden door marketing. We hebben geen ander marktmodel nodig, gewoon betere mensen ;) Weinig kans op helaas.

Gelukkig vinden we de Indie artiesten (wat die term ook mag inhouden, miss moeten we gewoon onbekende artiesten zeggen?) die het verdienen gevonden te worden tegenwoordig toch wel via internet. Misschien worden ze niet zo groot als justin bieber, maar misschien is dat ook helemaal niet zo erg. Kunnen ze gewoon muziek blijven maken omdat ze daar plezier in hebben, niet omdat ze er rijk van willen worden. Just a thought.

[Reactie gewijzigd door Vizzie op 2 april 2013 13:26]

Kunnen ze gewoon muziek blijven maken omdat ze daar plezier in hebben, niet omdat ze er rijk van willen worden. Just a thought.
Het gaat er vooral om dat de hele industrie van de mind-set af moet dat je een stèr moet zijn en alleen maar succesvol bent als je van je muziek stinkend rijk wordt.

Uiteindelijk is het niet eens de artiest, maar wel het platenlabel die er met het grote geld vandoor gaat, en de artiest mag er een klein graantje van meepikken als ie het schoothondje wil spelen van de platenmaatschappij.

Die exorbitante jet-set feestjes en hokken van villa's die je bij MTV Cribs ziet zijn ook echt niet van de artiest zelf. Die zijn van de platenmaatschappij, omdat ze een geldput nodig hebben waarin ze hun woekerwinsten weg kunnen sluizen.

Doen ze dat namelijk niet, dan zijn ze aan tekstschrijvers over de winst royalties (auteursrechten!) verschuldigd, en creatieve mensen belonen voor wat ze echt hebben gedaan, daar gaan we natuurlijk niet aan beginnen.

Laat de hele entertainment-industrie maar eens onder zijn eigen gewicht bezwijken, dan kijken we daarna wel wat er overblijft. Ik denk dat er dan een hele rits artiesten door een grote zeef gaan vallen, gewoon omdat ze geen talent hebben, en er uiteindelijk weer ruimte komt op de radio, TV en de grote podia voor goeie muziek, kwaliteits-TV en fatsoenlijke films.
Gelukkig vinden we de Indie artiesten (wat die term ook mag inhouden, miss moeten we gewoon onbekende artiesten zeggen?)
Indie = afkorting van Independent (onafhankelijk)

[Reactie gewijzigd door La muis op 2 april 2013 21:06]

Ik ga akkoord met het feit dat een verzadigde economie al snel zal dichtslibben. Ik heb hier spijtig genoeg geen oplossing voor.

Je gaat er vanuit dat de consumenten zich moeten aanpassen om de markt / economie te dienen. Terwijl het eigenlijk omgekeerd hoort te zijn.

Als we spreken over licenties kopen, dan ben je geen producten meer aan 't kopen, maar aan 't huren. Wanneer je een mp3 verhuurt, mag het niet aan consumenten aangeboden worden als zijnde te koop.

Dan klopt ook de logica, een gehuurd goed mag niet verkocht worden. Ik denk dat we allemaal akkoord zijn over dit standpunt. Als dit toch gebeurd dient de consument bestraft te worden. Maar als een bedrijf een huurovereenkomst adverteert als een verkoops overeenkomst dan dient deze evenzeer bestraft te worden. Van het moment dat je spreekt over verkoop dan verkoop je ook het recht om dit product verder te verkopen.
maar een groot verschil met casettes en recordables is dat ze ook voor werkelijk eigen gebruik (ofwel je zelfgemaakte content) kunt gebruiken, de dienst van redigit is puur om reeds gekochte difirale artikelen door te verkopen(waarbij je alsnog dus een kopie kunt bewaren met een beetje intelligentie)
'ReDigi is niet verantwoordelijk voor het (illegale) gedrag van de consument. '

In feite heeft de rechter daar bepaald dat je MP3's gewoon nooit mag doorverkopen.
Als ReDigi een faciliteit in het leven heeft geroepen om precies dat mogelijk te maken dan werken ze mee met wat de rechter illegaal vindt. Sterker nog, hun hele business model berust of die illegale handel door hun gebruikers.

Het krijgt ongeveer dezelfde legale status als een site opgezet voor het specifieke doel gestolen goederen te heelen.
Dus als je een MP3 niet mag doorverkopen kan ik er al helemaal geen kopen. Want als er niet doorverkocht mag worden mag Itunes ze ook niet verkopen.
Je kan er van alles mee doen, je mag het alleen niet door verkopen.
Je hebt er dus niet de zeggenschap over die je wel hebt over eigendom, maw je betaalt er wel voor maar het is niet je eigendom.
maar de contentbis niet jouw eigendom, de fysieke drager wel.
Tja, en als je een avondje naar de bios gaat dan heb je ook geen recht om een kopie van de film te trekken.
En als je een hamer koopt dan heb je ook geen recht om er iemands kop mee in te slaan, al heb je de hamer helemaal zelf betaald.
Is die hamer dan geen eigendom van jouw als je er niet alles mee kan doen wat je bedenkt?
Je kan evengoed zo denken: je verkoopt je muziek door via ReDigi en download zelf de cd via torrents. Maar Zoals m1mi.dan0s aangeeft, heeft dat niets met ReDiGi te maken dat dat mogelijk is.
Een cd of dvd kan ik ook eerst kopieren en het origineel doorverkopen. Idem met een boek, al is het daar wat lastiger.
maar dan heb je niet meer de originele drager, daar zit toch wel een verschil.
Dat slaat nergens op, want ik kan een CD ook kopiëren en doorverkopen...
Fysiek of niet, deze uitspraak is gewoon raar... en hier moet drastisch naar gekeken worden.
Een rechter toetst wetten en heeft daar niets van te vinden.

Het is de politiek die hier iets mee moet.
Dat is een nogal naïef idee van de taak van rechters. Rechters moeten vaak wetten toepassen op situaties waar ze niet op bedacht zijn. Daarbij komt altijd interpretatie kijken. Er moet een oordeel geveld worden in hoeverre wetgeving die bedacht is voor een oudere situatie, van toepassing is voor een nieuwe situatie. En zo ontstaat jurisprudentie...
Dan nog steeds heeft een rechter niets te vinden. Ik ben het met je eens dat een rechter bestaande wetgeving probeert toe te passen op nieuwe situaties, maar in feite is dat nog steeds door gebrek aan passende wetgeving.
Er is een groot verschil tussen een angelsaskisch rechtssysteem (UK/US) tegenover het continentale (Romeinse) rechtssysteem. In de angelsaksische variant heeft een rechter "veel meer te vinden" (om jouw woorden te gebruiken) dan wat we hier gewoon zijn.

Kort uitgelegd: bij ons wordt alles in wetten gegoten waarna de rechter "enkel" moet afvinken. In de UK/US is er minder wetgeving, maar wordt er meer belang gehecht aan jurisprudentie.
Er is een groot verschil tussen een angelsaskisch rechtssysteem (UK/US) tegenover het continentale (Romeinse) rechtssysteem. In de angelsaksische variant heeft een rechter "veel meer te vinden" (om jouw woorden te gebruiken) dan wat we hier gewoon zijn.

Kort uitgelegd: bij ons wordt alles in wetten gegoten waarna de rechter "enkel" moet afvinken. In de UK/US is er minder wetgeving, maar wordt er meer belang gehecht aan jurisprudentie.
En dus minder belang aan de wet..en m.i. daarmee minder belang aan recht(vaardigheid), dat is best wel zorgelijk.
[...]


En dus minder belang aan de wet..en m.i. daarmee minder belang aan recht(vaardigheid), dat is best wel zorgelijk.
Dat stelt dus alleen maar meer eisen aan de rechterlijke macht. Die heeft dus ook de vrijheid om te beslissen of een wet al dan niet rechtvaardig is, of geïnterpreteerd kan worden.

Als een rechter alleen maar als een starre robot aan de wet zou toetsen dan zou het bijvoorbeeld héél moeilijk zijn om tegen een bepaalde wetgeving in protest te gaan. Burgerlijke ongehoorzaamheid zorgt er dan voor dat je in de cel belandt, terwijl dat op dit moment een (onder strikte voorwaarden) legale vorm van protest is.
Je zou net zo goed kunnen zeggen "en dus met minder belang aan de wet daarmee meer belang aan rechtvaardigheid".

Het is heel gevaarlijk om de wet en rechtvaardigheid op één lijn te stellen. Vraag maar aan een homo of een overspelige vrouw in een land als Iran hoe rechtvaardig de wet is.

Zou jij het rechtvaardig vinden als er morgen een wet wordt aangenomen die stelt dat iedereen met het tweakers-alias Rey Nemaattori moet worden opgesloten?
Wist ik niet. Interessant om te weten :)
Een rechter heeft wel wat te vinden. Hij toetst een geschil binnen het kader van de wet. Deze wetten schetsen zijn 'kader' en daarbinnen heeft hij een zekere eigen bevoegdheid. Kijk naar de bekende onrechtmatige daad (art. 6:162 BW) in ons Burgerlijk Wetboek. Deze geeft een aantal criteria voor wat een onrechtmatige daad is, maar de rechter heeft vervolgens een zekere vrijheid om te bepalen of al dan niet aan deze vereisten is voldaan.

Als je dat ziet als een 'gebrek' in de wetgeving, dan ben ik bang dat wetgeving in jou optiek nooit volledig zal zijn. Het is onmogelijk om elk geschil wettelijk af te dekken; en dat moet je ook niet willen. Neem als voorbeeld een aanrijding met een andere auto; er zijn honderden, zoniet duizenden factoren te bedenken welke de uitkomst van een dergelijk geschil kunnen beinvloeden.
<deighty> zij dank is er niet zoiets als passende wetgeving voor elke denkbare situatie, nu of in de toekomst. Regels hebben eigenlijk atijd, meestal expres, ruimte voor interpretatie. In Nederlandse wetten kom je vaak de termen "redelijk" en "billijk" tegen. Daar zijn geen exacte definities van, en dat is maar goed ook. Dat zou zorgen voor een ongeloofelijke starheid.

Een rechter heeft weldelijk iets te vinden. Hij heeft iets te vinden over de wat een redelijke interpretatie is van de regels, daarbij rekening houdend met de omstandigheden en het tijdsgewricht.
Het maakt wel degelijk uit.
Het Europese gerechtshof heeft afgelopen jaar op basis van (ongeveer) dezelfde wet besloten dat het doorverkopen van (gedownloade) software legaal is.
Het belangrijkste argument was dat de first sale docterine van toepassing was op alle goederen, niet alleen fysieke.

Overigens. In het artikel staat wel "De Amerikaanse rechtbank", maar uit het vonnis blijkt dat het een distric court is. Dit is de laagste federale rechter in de VS.
Een uitspraak hier is in dit soort zaken vrijwel altijd in het voordeel van de aanklager. Omdat het hier internationale bedrijven betreft, kan de aanklager kiezen uit 94 verschillende district courts om de aanklacht in te dienen. De aanklagers kiezen dan ook een rechtbank uit waarvan ze vrijwel zeker weten dat deze aan hun kant staat.
Een rechter toetst niet alleen wetten, hij interpreteerd ze ook. En daar heeft hij wel degelijk wat te vinden.
Dat dat "vinden" niet zijn eigen mening mag zijn is een ander verhaal.

Wetten worden nooit geschreven voor specifieke situaties. Daar zijn ze niet voor bedoelt. Een rechter krijgt echter wel alleen specifieke situaties voorgeschoteld. Dat betekend dus dat hij per definitie niet alleen een wet kan toetsen.
In principe is dat zo, echter onze wetgeving en ook die van de VS is voornamelijk gebasseerd op jurisprudentie, dus de uitleg die er aan wordt gegeven door de rechtelijke macht.

Inderdaad als dat de verkeerde kant op dreigt te gaan of niet het doel bereikt wat de wetgever in eerste instantie voor ogen had, moet de politiek (wetgever) hier wat aan doen.
Precies, maar ook hier zit speling in.

Er zijn voldoende voorbeelden waar rechter A met een andere uitspraak komt als rechter B met hetzelfde bewijs. Er zijn nou eenmaal wetten die niet duidelijk zijn.

Hier moeten ook eens regels voor komen, want soms is het mogelijk wel duidelijk. Maar ik vind dat wanneer een wet niet duidelijk is je deze niet in het nadeel van de burger mag uitleggen. (geld natuurlijk slechts éénmalig, immers na een uitspraak moet je weten hoe het zit).
Je neemt een gebruikslicentie af. Dat is echt compleet wat anders, ook al lijkt het soms alsof je iets daadwerkelijk bezit.
Ja kennelijk heeft deze rechter nog nooit van cut en paste gehoord.

Bij knippen en plakken is er helemaal geen sprake van een copie en handel je dus binnen de wet ;)

EDIT : Typo

[Reactie gewijzigd door Kees de Jong op 2 april 2013 23:41]

In Nederland mag je software (licentie) doorverkopen, zoals je Windows 7. Maar wat wanneer je deze hebt gedownload (als dat kan), heb je dan nog steeds diezelfde doorverkoop rechten. En hoe zit dat in Nederland met muziek?
Software downloaden is niet toegestaan. De rest (muziek, films, series etc.) voor eigen gebruik wel.
De Amerikaanse start-up ReDigi stelt gebruikers in staat om hun via iTunes gekochte muziek door te verkopen. Wordt de muziek verkocht, dan zorgt de software van ReDigi ervoor dat het origineel op de pc van de verkoper wordt gewist.
Wordt een download los verkocht, dan is er geen sprake van doorverkoop maar van het maken van een kopie, oordeelt hij. Dat betekent dat er sprake is van inbreuk op het auteursrecht, waarvoor ReDigi aansprakelijk is.
Dan kopen we het toch niet? |:(

Ik denk dat ik zometeen eens even lekker een paar duizend mp3's ga downloaden, omdat het kan en het me niets kost. :+
Je kunt ook zat software kopen door het enkel te downloaden. Denk aan Steam, Origin, maar ook de verschillende mobiele app stores, of de Microsoft Store, waar je een licentie voor bijvoorbeeld Windows kunt kopen.

Bij de meeste van die shops staat naar mijn mening in de voorwaarden dat je de licenties die je koopt niet mag doorverkopen (en in veel gevallen kan dat ook simpelweg niet).

[Reactie gewijzigd door Korben op 2 april 2013 11:33]

Dat iets in de voorwaarden staat betekend nog niet dat het ook volgens de wet niet zou mogen.
En de wet staat daarin nog altijd boven welke voorwaarden dan ook.
Natuurlijk mag je hier software downloaden er zijn genoeg sites die software legaal aanbieden als een download, Surfspot is er een van jebetaald keurig voor de licentie.
Zelfs de site van Microsoft zelfs heeft de optie voor de windows versies.
Software downloaden is niet toegestaan. De rest (muziek, films, series etc.) voor eigen gebruik wel.
Wat een onzinuitspraak. Software valt niet onder thuisgebruik regels waarmee je in Nederland muziek mag downloaden zonder dat je daarvoor toestemming van de rechthebbende hebt. Maar dat wil niet zeggen dat software downloaden per definitie niet mag. Dat mag als de rechthebbende daar toestemming voor geeft, bijvoorbeeld als het open source is, of als de rechthebbende je zojuist een licentie op de software verkocht heeft.
Software downloaden mag wel uit "illegale bron", mits je maar een eigen originele productcode hebt.
Heb je daar een bron voor? De software is dan nog steeds onrechtmatig verkregen.
Het is onrechtmatig als je niet beschikt over een licentie. Dat maakt het downloaden van beschermde software illegaal. Als je over de licentie beschikt, moet het prima kunnen dat je een compatibele versie van The Pirate Bay (sluikreclame!) graait als bijvoorbeeld je CS5 DVD kapotstuk gegaan is, of je om wat voor reden dan ook even snel een digitale backup nodig hebt.
Software downloaden is niet toegestaan. De rest (muziek, films, series etc.) voor eigen gebruik wel.
Software downloaden mag wel als het een gratis licentie is, of je de licentie hebt gekocht. Ik denk dat Sokolum01 daar op doelt.


Ik koop via een online store een Windows licentie, en mag de iso daarmee downloaden van MS. Deze licentie mag ik dan gewoon doorverkopen, zolang ik deze zelf niet meer in gebruik heb/neem. Zie ook tweedehands games en zo.

Ik verbaas me er wel over dat de VS-rechter daar nogsteeds zo tegenover staat. Het probleem is echter: hoe zorg je dat je eigen kopie niet illegaal wordt na verkoop (zoals de VS dat zonder licentie stelt), maar daar is zo ik las ook een mouw aan te passen met de genoemde software.
Software downloaden is niet toegestaan.
Alleen software waarover je geen gebruiks- of eigendomsrecht hebt is illegaal om te downloaden, als het eigendomsrecht is overgedragen aan een ander dan zou die ander die software moeten kunnen downloaden zonder dat het illegaal is.

Downloaden is digitaal transport. Zeggen dat downloaden illegaal is, is zoiets als zeggen dat transport illegaal is (omdat transport van illegale goederen zoals narcotica illegaal is).
dat is ook zo fraudegevoellig.

ik kan een populair bestand ook toch gewoon 1000x kopieren, en dan voor een lagere prijs verkopen dan itunes...
KASSA!

dit kan niet zo gemakkelijk met orginele cd's, want als je een cd koopt wil je wel het orgineel.
Dan moeten de DRM inschakelen, maar dat willen wij weer niet. Dus waarom zouden wij moeten leiden omdat het fysiek niets meer bestaat. Want het gaat toch om want je kunt tonen en deze draag je over, zoals een aankoop bewijs.
Dat het fraudegevoelig is maakt niet uit.

Je hebt iets gekocht en je wil het niet meer hebben, dus je verkoopt het. Dat hoort gewoon te mogen.


Gewoon weer een teken dat de muziekindustrie weigert met de tijd mee te gaan.
Gewoon weer een teken dat de muziekindustrie weigert met de tijd mee te gaan.
Weigert mee te gaan met de tijd? Het is ReDigi die hier ouderwets is. Wat is het grote verschil tussen fysieke en digitale media? Distributie en reproduceerbaarheid. Een cd kopiëren kan ook, maar dat kost tijd en fysieke middelen (CD-R's, vervoer/transport enz). Een file reproduceren is CTRL+C en klaar. De muziek industrie blijft maar vasthouden aan de gecreëerde schaarste die ze hadden in het fysieke media tijdperk. Maar doordat reproductie bij digitale bestanden geen issue meer is verliezen ze het daarop, en dus ook ReDigi.
Overigens is het technisch wel mogelijk om zo'n systeem op te zetten; zo heeft het Bitcoin systeem een volledig wiskundig bewezen systeem om het probleem van 'double spending' op te lossen. Echter is dat niet werkend te maken met losse binaries zoals mp3's waarbij het wipen volledig afhankelijk is van een third party tool.

[Reactie gewijzigd door Rick2910 op 2 april 2013 11:30]

Nee hoor, het rechtssysteem weigert.

Normaal wordt de autersrechterlijk materiaal met het medium waar het op staat doorverkocht. dit is tevens het bewijs dat het geen kopie is.

Ik snap de industrie wel een beetje, maar hun reactie en de berekeningen die ze er op los laten zijn totaal overtrokken. zo zou de industrie volledig faiiliet moeten en bij de verliezen die ze berekenen per mp3. zoals we weten zijn ze dat niet en zijn er genoeg mensen die er rijkelijk aan verdienen.

Mensen volledig kapotprocederen over 11 mp3'tjes is not done in mijn boekje.
Als je de rechten op het nummer gekocht hebt van de auteurs en de uitvoerenden, dan ben je eigenaar en die rechten mag je doorverkopen.

Als je een licensie op een kopie koopt, dan hangt het af van de licensievoorwaarden of doorverkoop mogelijk is. In dit geval dus niet.
Onjuist. Ook licenties mag je doorverkopen (in Europa) - ongeacht wat er in de voorwaarden staat.

Zie: http://curia.europa.eu/ju...mp;part=1&cid=2558320
Dat artikel gaat specifiel over "Rechtsbescherming van computerprogramma’s" niet over muziek
Niet bepaald een verassende uitspraak gezien het feit dat het een Amerikaanse rechter betreft. Ik ben dan ook nieuwsgierig naar het feit of het gebruik van deze toepassing in Europa wel legaal getoetst zou worden door een rechter, vooral gezien de uitspraak m.b.t. softwarelicenties recentelijk: http://tweakers.net/nieuw...enties-is-toegestaan.html

Ik begrijp overigens dat dit specifiek over softwarelicenties gaat, echter wordt hier wel mee aangegeven (zo interpreteer ik het althans) dat digitale goederen (i.t.t. de amerikaanse uitspraak) onder nagenoeg dezelfde regels vallen als de fysieke goederen.
Met het grote verschil dat software licenties vaak DRM (in de vorm van serial codes) gebruiken.

MP3's maken (gelukkig!!) geen gebruik meer van DRM.

Het grote probleem wordt dan, door de Europese wetgeving, ik een tweedehands MP3 winkel mag openen en deze door mag verkopen. Natuurlijk moet ik hier dan wel belasting e.d. over gaan betalen etc, maar hey, ik kan een CD op iTunes kopen en deze 1000x doorverkopen en ik heb m'n kosten er wel uit.

Kortom. Het is zeker mogelijk dat dit in Europa toegestaan wordt onder de huidige regels, maar reken er dan maar op dat ook DRM z'n terugkeer weer gaat maken. En de vraag is of we dat willen.
MP3's maken (gelukkig!!) geen gebruik meer van DRM.
Inderdaad niet. En zover ik weet heeft MP3 technisch gezien nooit de mogelijkheid gehad om via DRM beschermd te worden.
Maar dan is er iets fout met de titel van dit artikel?
Amerikaanse rechter: doorverkopen mp3 mag niet
De Amerikaanse start-up ReDigi stelt gebruikers in staat om hun via iTunes gekochte muziek door te verkopen

[Reactie gewijzigd door T-CM11 op 2 april 2013 12:03]

Vroeger (ergens rond 2008/2009 dacht ik) waren nummers gekocht uit iTunes DRM beveiligd, wat inhield dat in de code altijd terug was te vinden met welke account het nummer was aangekocht.

Daarnaast was het vroeger (ergens voor 2004 denk ik) zelfs alleen mogelijk om iTunes aangeschafte nummers alleen op iPods af te spelen. Maar dit durf ik niet met zekerheid te zeggen.
Vroeger (ergens rond 2008/2009 dacht ik) waren nummers gekocht uit iTunes DRM beveiligd
Maar dat waren geen MP3's. Apple/iTunes heeft nooit MP3's verkocht.
Dus in principe als je een digitaal iets koopt (ebook / mp3 / whatever) koop je geen goed, maar een licentie om het te gebruiken. Hier door wordt de aankoop (wat in principe ook een kopie is) dus wel legaal.

Copyright wetgeving blijft een vreemde zaak.
Bij het downloaden van een mp3 (the pirate way) ben ik nergens akkoord gegaan met een licentie overeenkomst. Ik ben sowieso geen overeenkomst aangegaan, zowel van mijn kant als van de kant van de rechtmatige auteursrechthouder is geen prestatie geleverd die mij aan een contract bindt (let wel: het maken van die mp3 is geenszins een prestatie waarvoor ik een tegenprestatie zou moeten leveren). Op het moment dat ik die mp3 binnenhengel ben ik (technisch gezien) dus niet in overtreding. Dat is pas als ik die mp3 afspeel (i.e. er gebruik van maak, gebruikerslicentie, ergo ...).

Muziekboeren schermen graag met het feit dat het gekochte goed een gebruikerslicentie is, en dat daarbij een kopie van het digitale bestand in bruikleen wordt gegeven. Maar dan wil ik bovenstaand verhaal wel eens toetsen tegen dat idee van bruikleen.

Om de oeroude analogie met autos maar weer eens te maken, als mijn buurman een Ferrari huurt, mag hij die best bij mij op de carpoort stallen als ik daarom vraag. De verhuurder noch Ferrari Inc. hebben daar wat over te zeggen, zo lang ik maar niet achter het stuur kruip.
Maar zou je dan die licentie niet moeten kunnen doorverkopen? Het is niet alsof dat een exclusief, speciaal tussen jou en de aanbieder opgestelde overeenkomst is. Het is niet zo erg verschillend van een CD. Ook daar koop je een (beperkte) licentie op de muziek, plus het schijfje zelf. Je mag nog steeds niet zomaar de muziek gebruiken waarvoor je wil, ook al heb je de CD gekocht.

[Reactie gewijzigd door ATS op 2 april 2013 11:39]

Maar zou je dan die licentie niet moeten kunnen doorverkopen? Het is niet alsof dat een exclusief, speciaal tussen jou en de aanbieder opgestelde overeenkomst is. Het is niet zo erg verschillend van een CD. Ook daar koop je een (beperkte) licentie op de muziek, plus het schijfje zelf. Je mag nog steeds niet zomaar de muziek gebruiken waarvoor je wil, ook al heb je de CD gekocht.
Zelfst dat valt in twijfel te trekken. Je kan die (beperkte) licentie namelijk niet vooraf doorlezen voordat je de CD uit het schap trekt.

Pas als je het doosje open maakt staat er op de CD (die je pas krijgt nádat je ervoor betaald hebt) vermeld "Je mag dit en dat en zus en zo niet". Net zoals met een EULA die je bij software te lezen krijgt, is de rechtsgeldigheid daarvan (binnen de EU) twijfelachtig.

Als ze willen dat je digitale aankoop een niet-overdraagbare, persoonsgebonden, eenzijdig opzegbare, huurovereenkomst is voor onbepaalde tijd, dan moeten ze dat bij je aankoop (en dus ook bij ELKE aankoop) uitdrukkelijk vermelden. Niet in een blok tekst met lettergrootte 6.
Ja, en in Europa mag dat ook.
met andere woorden kun je beter een cd kopen in de winkel dan itunes gebruiken want bij itunes koop je alleen de licentie voor de mp3.
weer een punt waarvan ik denk dat je beter geen itunes kunt gebruiken.
geen goeie zaak van itunes.
Dit is de eerste keer dat de 'first sale' doctrine wordt losgelaten. Let op voor de glijdende schaal, het kan wel eens zo zijn dat dit voor veel meer producten en items gaat gelden. NL loopt misschien wel achter, maar in NL kijken we vaak naar wat er in de US gebeurt.

En wat gebeurt als ik besluit om deze bestanden te schenken/cadeau doe aan een ander? (ipv te verkopen).
moet je gewoon lekker zelf weten natuurlijk.. net of mickey mouse direct op de stoep staat:P
Ik kan me voorstellen dat het minder legaal is om vervolgens een "kopie" van het origineel door te verkopen, ook al verwijder je het origineel. Zou hetzelfde zijn als een CD kopiëren en verkopen en het origineel door de shredder halen.

Waar ik wel huiverig voor ben, is de beweging die onstaat, waarin fabrikanten de tweedehandsmarkt proberen te verorberen. Bij games zie je dit ook al gebeuren, hoe verkoop je dlc door. Zekers met oog op de nieuwe consoles.

Ik ben van mening dat als ik iets als consument koop en daarmee eigenaar wordt van het product, ik ook het recht moet behouden om het weer te kunnen verkopen met of zonder winst.
Is er bij de download überhaupt sprake van een origineel dan? De download die je in eerste instantie gekocht hebt, is net zo goed een kopie als de download die je doorverkoopt. Voordat hij vanaf de server waar hij vandaan komt op jouw harde schijf staat, is hij talloze malen gekopieerd in het netwerk en in de betrokken computers. Wat is dan nog een origineel? Dat is wel een verschil met een CD.

Waar het m.i. om gaat, is dat je met je aankoop een licentie op de muziek gekocht hebt. Het is deze licentie die je door zou (moeten kunnnen) verkopen, ongeacht de drager van de muziek zelf.
Het is deze licentie die je door zou (moeten kunnnen) verkopen, ongeacht de drager van de muziek zelf.
Vind ik ook.

<advocaat van de duivel modus aan>
Aan de andere kant, als je een ticket voor een pretpark koopt of een jaar-abonnement op de dierentuin, dan mag je die ook niet zomaar doorverkopen als je het park "al wel gezien hebt".
</>
Is er bij de download überhaupt sprake van een origineel dan? De download die je in eerste instantie gekocht hebt, is net zo goed een kopie als de download die je doorverkoopt. Voordat hij vanaf de server waar hij vandaan komt op jouw harde schijf staat, is hij talloze malen gekopieerd in het netwerk en in de betrokken computers. Wat is dan nog een origineel? Dat is wel een verschil met een CD.
Die CD is ook niets anders dan een container voor dezelfde kopie trouwens. Het 'origineel' is eigenlijk het geluid dat door de instrumenten van de band wordt voortgebracht. Vanaf dat punt is ALLES (inclusief de perceptie van de opname-technicus), dus rauwe opnames, tussenversies, werkkopieën, masters, en uiteindelijk de geperste CD's, een kopie van dat geluid.

Lees dus: Platenmaatschappijen verdienen dus alléén maar aan het kopiëren van iets wat uniek is. En ze lopen nu te klagen dat er hulpmiddelen zijn waardoor dat kopiëren sneller kan en gratis wordt, en ze dus zelf niks meer hoeven te doen. Als argument gebruiken ze de persoon die net zo hard last heeft van die platenmaatschappijen: De muzikant.

Als je muzikanten steunt en op zoek wil naar het origineel, dan ga je gewoon naar optredens.
Ik begrijp een dergelijke uitspraak wel, omdat het kopieren van digitaal materiaal inderdaad makkelijker gaat zonder dat er kwaliteitsverlies is, zoals dat wel het geval is bij een fysieke CD of boek. Bij een kopie van de fysieke CD verlies je bijvoorbeeld het boekje, de cover en de opdruk op de CD en bij een boek is het kwaliteitsverlies nog duidelijker.

Wat ik echter niet begrijp is waarom de digitale vorm nog steeds net zo duur of bijna net zo duur is als de fysieke vorm. Als de rechten zijn beperkt zou je verwachten dat je er ook minder voor betaalt. Daar gaat de muziek-/boekindustrie elke keer weer de mist in. Ze willen het verdienmodel van de fysieke dragers 1 op 1 toepassen op de digitale dragers, terwijl ze de klanten veel minder service en rechten geven. Hier klopt gewoon iets niet, waardoor er weerstand en illegaliteit blijft.
Eigelijk is het wel logisch dat dit verboden wordt, aangezien nooit het bestandje volledig verwijderd kan worden. In het geval dat ik het op een externe harde schijf zet. Eigelijk kan het net zo gezien worden als 'illegaal downloaden' maar nu verdient er nog iemand wat aan.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Populair:Apple iPhone 6DestinyAssassin's Creed UnityFIFA 15Nexus 6Call of Duty: Advanced WarfareApple WatchWorld of Warcraft: Warlords of Draenor, PC (Windows)Microsoft Xbox OneTablets

© 1998 - 2014 Tweakers.net B.V. Tweakers is onderdeel van De Persgroep en partner van Computable, Autotrack en Carsom.nl Hosting door True

Beste nieuwssite en prijsvergelijker van het jaar 2013