OCZ introduceert Vertex 3.20 met 20nm-chips

onzin ik heb de vertex 3 nu in verschillende pc's gebouwd en het zijn gewoon retegoede ssd's die gewoon constant hun snelheid vasthouden.

Schrijven wordt fundamenteel trager op het moment dat je alle flash cellen tenminste 1 keer hebt gebruikt, omdat latere schrijfopdrachten eerst de pages moeten wissen.

Dit wordt door Sandforce controllers afgevangen door een overprovisie gedeelte (7% bij OCZ), de firmware probeert deze zo veel mogelijk van te voren te wissen zodat een schrijfopdracht altijd zonder de inherente vertraging gaat, ook al is je 'schijf' vol.

Dit gaat goed zolang de controller de hoeveelheid in 1 keer geschreven data voor kan blijven door vrijgekomen OP blokken in de achtergrond te wissen, wat bij normaal gebruik meestal het geval is. Dit wordt mede geholpen doordat SF controllers compressie toepassen, en de werkelijke hoeveelheid geschreven data daardoor ook nog flink kan dalen, afhankelijk van je gebruikspatroon.

Feit is dat als je b.v. versleuteling toepast (Bitlocker, Truecrypt, of een standaard beveiligde homedir onder Linux e.d.), of veel met grote video bestanden werkt je al snel tegen deze limiet aan zal lopen en je schrijfacties inderdaad significant trager worden. Dit effect was met de eerste generatie SF controllers (Vertex LE/2) nog duidelijker, zo ging het schrijven in de praktijk terug van ~130 MB/s naar 85 MB/s, waar de specs (op basis van compressie) van 200+ MB/s uitgingen.

De juiste manier om dit probleem te omzeilen is natuurlijk om genoeg parallelisme toe te passen zodat ook bij de laagste (write/erase) snelheid het totaal boven de gebruikte bussnelheid (ca. 255 MB/s voor SATA2, 550 voor SATA3) blijft. Dat zal bij lagere capaciteiten moeilijker zijn omdat er minder chips/dies zijn, dat verklaart ook waarom die doorgaans trager zijn.

De OCZ/SF combinatie kreeg de meeste kritiek op dit vlak omdat toen zij nog voorop liepen vanwege de toegepaste compressie helaas ook marketing voor lieten gaan op feiten en bovendien de proces-snelheidsvermindering ontkenden bij de overstap van 34 naar 25nm (brachten o.a. nieuwe modellen uit zonder typenummer verandering), omdat bij doorsnee gebruikspatroon deze door de compressie verhuld werd. Zo moesten zij op een geveven moment toegeven aan forum druk en mensen die een tragere SSD kregen na een RMA alsnog eentje met de snellere 34nm flash op te sturen.

Wat dit nieuwsartikel onvermeld laat is dat met een kleinere procestechnologie ook het aantal P/E cycles achteruitgaat, afhankelijk van de kwaliteit van de gebruikte flash b.v. van 3000 naar 1500, dus de theoretische levensduur van je opslag kan dan gehalveerd worden. Ook hier geldt dat die levensduur voor het meeste gebruik geen probleem zal zijn, maar het is wel interessant om te vermelden voor degenen die dat wel van belang is.

Dan vaag ik me af waarom het dan geen 590MB/s is. Dat zou ik nog wel geloven. Je maakt mij niet wijs dat er 50MB/s feitelijk door je neus geboord wordt, wat bijna 10% is van wat je overhoudt. Dat is veel te veel voor "overhead". Dat soort overhead heb je in een LAN, waar je bits door 10 moet delen om bytes te krijgen. We hebben het hier over een interne interface, en de enige bekabeling die gebruikt wordt, zit binnenin de kast en hoeft niet speciaal "handig" te zijn (en SATA-kabels zijn ook een drama).

Volgens mij moet je op SATA600 makkelijk 590MB/s kunnen halen, maar zijn de controllers (in de computers dus) gewoon niet toereikend. Ditzelfde probleem heeft USB 2.0 ook - de controllers zijn altijd brak geweest, er is er niet één die de beloofde snelheid haalt. Maar als je een USB 2.0 apparaat op 3.0 aansluit, haal je opeens wél de beloofde USB 2.0-snelheid.

Het lijkt wel alsof het normaal wordt om ons te laten denken dat het "nodig" is om een nieuwe techniek te nemen, omdat de oude het niet meer redt, terwijl de oude techniek in werkelijkheid nog prima meekan als ie beter geimplementeerd wordt.