Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Je kunt ook een cookievrije versie van de website bezoeken met minder functionaliteit. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , reacties: 32, views: 12.779 •
Submitter: letatcest

Twee groepen onderzoekers hebben technieken ontwikkeld die de dichtheid van data-opslag zouden verveelvoudigen. De ene groep wil data in moleculair geheugen opslaan, terwijl de andere groep onderzoekers dna wil inzetten voor de opslag van data.

Door geen magnetische domeintjes, die uit relatief veel moleculen bestaan, te gebruiken, maar individuele moleculen als opslageenheden te gebruiken, willen onderzoekers de datadichtheid in opslagmedia vergroten. Onderzoekers van onder meer twee onderzoeksinstituten van het MIT hebben moleculair geheugen ontwikkeld dat rond het vriespunt van water werkt. Voorheen moest de temperatuur van moleculair geheugen op vlak bij het absolute nulpunt, ruim 273 graden onder nul, worden gehouden.

Het MIT-moleculaire geheugen werkt bovendien eenvoudiger dan eerdere experimentele methodes, waarbij een elektrode boven en een elektrode onder het geheugen nodig waren. Bij het nieuwe geheugen is alleen een enkele elektrode onder de bits nodig. Met die elektrodes wordt de spin van de moleculaire bits, die uit grafeen bestaan, uitgelezen. Veranderingen in de spin representeren een 1 of een 0.

Data-opslag in moleculen

Medewerkers van het EMBL-European Bioinformatics Institute ontwikkelden een andere techniek voor langdurige opslag van data. Zij maken gebruik van dna-moleculen. Dat moet de opslag van data voor zeer lange tijd mogelijk maken. Dna is volgens de onderzoekers zeer stabiel en vergt bovendien geen elektriciteit voor de opslag. Het coderen van dna met zinvolle data en zonder fouten is lastig, maar de EMBL-EBI-medewerkers ontwikkelden een algoritme om dat succesvol te doen.

Met de huidige manieren is het alleen mogelijk korte strengen dna te produceren. Daarbij treden gemakkelijk fouten op als twee dezelfde letters na elkaar gebruikt worden. Dna gebruikt de 'letters' a, t, c en g om informatie op te slaan. Het algoritme van de onderzoekers maakt daarom gebruik van korte, elkaar overlappende stukjes dna, waarbij repeterende patronen vermeden worden. De kans op fouten zou zo veel kleiner worden.

In een test werden een mp3-, jpeg-, pdf- en tekstbestand in dna gecodeerd en met succes weer uitgelezen. Volgens de onderzoekers maakt hun methode data-opslag gedurende duizenden jaren mogelijk, zolang de coderingsmethode bekend is en de dna-sequenties uitgelezen kunnen worden.

Reacties (32)

Een biologisch virus werkt door cellen "op te dragen" om virussen te kopiëren, in plaats van hun eigen DNA. Een virus kan daarom niet echt iets infecteren, hooguit hun eigen streng injecteren. Er zal dan wel een stukje data kapot gaan, maar je zou een gecodeerde controle backup kunnen gebruiken om dat te voorkomen. Heb je sowieso nodig op zulk bio-moleculair niveau (zo'n eiwit reactie gaat niet altijd foutloos).

Edit: Hageltje hier beneden haalt ook een stukje BBC-tekst aan dat precies dat idee beschrijft. Men denkt dus na...

[Reactie gewijzigd door jegelie op 24 januari 2013 20:26]

Dat lange termijn opslag is ook precies de bedoeling. De BBC heeft hier toevallig vandaag ook over bericht.
"If you keep it cold, dry and dark - DNA lasts for a very long time. We know that because we routinely sequence woolly mammoth DNA that is kept by chance in those sorts of conditions." Mammoth remains are many thousands of years old.
Interessanter is vooral de manier waarop data wordt opgeslagen in de DNA strengen.
But it is not one long molecule. Rather, it is multiple copies of overlapping fragments, with each fragment also carrying some indexing details that identify where in the overall sequence it should sit.

This builds redundancy into the system, meaning that if some fragments become corrupted, the data will not be lost.
http://www.bbc.co.uk/news/science-environment-21145163

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.