Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Je kunt ook een cookievrije versie van de website bezoeken met minder functionaliteit. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

×

Help jij Tweakers Website van het Jaar te worden?

Tweakers is genomineerd voor beste website 2014 in de categorieŽn Nieuws & Informatie, Community en Vergelijking. Stem nu en maak kans op mooie prijzen!

Door , , reacties: 89, views: 22.400 •

Simpelweg minder gamen is geen oplossing om problematisch gamegedrag tegen te gaan. Dat blijkt uit onderzoek van de Universiteit Twente. Het reguleren van stemmingen en zelfcontrole zouden een belangrijke rol spelen bij gameverslaving.

GameverslaafdePromovenda Maria Haagsma voerde bij het Institute for Innovation and Governance Studies van de Universiteit Twente onderzoek uit naar gameverslaving. Ze onderzocht vooral excessief gamegedrag en de negatieve uitkomsten hiervan op het leven van een persoon, en paste daarbij meerdere bestaande gedragstheorieën toe. Op deze manier zou gameverslaving nog maar weinig onderzocht zijn.

"Het wordt door de meeste onderzoekers algemeen geaccepteerd dat sommige gamers het risico lopen om problematische speelpatronen te gaan ontwikkelen", zegt Haagsma, "Hierbij wordt aangenomen dat het vertonen van problematische gamepatronen vergelijkbaar is met een gedragsverslaving zoals pathologisch gokken."

Haagsma onderzocht onder andere de rol van verwachtingen die gamers hebben over de uitkomst van gamen, de mate waarin het een gewoonte is geworden en de hoeveelheid zelfcontrole. "De bevindingen in mijn proefschrift suggereren dat de hoeveelheid tijd die besteed wordt aan gamen wellicht niet een onafhankelijke voorspeller is van problematisch gamegedrag, in tegenstelling tot andere factoren zoals zelfcontrole en stemmingsregulatie", aldus de promovenda, "Dit geeft aan dat het simpel verminderen van de hoeveelheid speeltijd waarschijnlijk geen effectieve oplossing is om problematisch gamegedrag te voorkomen of te behandelen." 

In Nederland zouden steeds meer gamers zich met gamegerelateerde problemen bij de verslavingszorg melden, maar harde cijfers ontbreken aangezien er geen richtlijnen voor registratie zijn. Het instituut voor verslavingszorg sprak vorig jaar over ongeveer 12.000 gameverslaafden in Nederland.

Reacties (89)

Reactiefilter:-189086+170+211+31
Helemaal mee eens. Ik speelde vroeger 16 uur per dag shooters. Tegenwoordig speel ik gemiddeld 1 uur per dag. Ik kan behoorlijk opgaan in gamen. en zou het voor geen goud willen laten. Ben ik verslaafd? Misschien wel... maar als ik 2 weken op vakantie ga kan ik makkelijk zonder. Daarnaast ondanks dat ik behoorlijk agressief kan worden van gamen. Ga ik geen pistool kopen en op de markt om me heen schieten... als je dat gaat doen dan is er toch serieus iets anders met je aan de hand....

Ik zie gewoon niet het nut in van ieder weekend in de kroeg hangen praten over de meest uiteenlopende onzin met elkaar en dan ieder weekend 50 euro op te zuipen omdat het zogenaamd gezellig is... ik nodig een paar vrienden uit bij mij thuis. Ik koop voor een tientje een krat bier die we delen en gamen de hele avond gezellig. Sommige mensen snappen niet wat ik in gamen zie. Maar het is voor mij een uitlaat klep. Ik weet niet wat een ergere verslaving is... gamen of drank/drugs...

Kinderen die veel gamen schorten in mijn idee behoorlijk aan opvoeding. Ouders dumpen tegenwoordig voor iedere scheet hun kinderen bij de opvang. En dan klagen dat steeds meer kinderen problemen krijgen thuis... gek he! Kinderen kunnen tegenwoordig niet meer met hun ouders praten en zoeken een uitweg voor hun uitlaat klep.
Zelf zou ik iemand verslaafd noemen die eigenlijk wel graag mee zou willen stappen, maar een te sterke drang heeft om toch die avond te gamen. Iemand die de dag erna misschien spijt krijgt dat hij niet is meegegaan, en niet helemaal snapt waarom hij heeft gekozen om te gamen.
De definitie van gameverslaving is dezelfde als die van andere verslavingen:
Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten.
Hoe lang je gamed is niet zo relevant
Het gaat meer om wat een geaccepteerde vorm van "verslaving" is. Je kan wel zeggen dat het
Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten.
is maar in hoeverre wordt mee genomen of iets gewoon een interesse is van een persoon zoals een hobby.
Bij drugs is het een duidelijke patroon van je lichaam mollen ongeacht wat de drugs voor je doet dus op een vrij destructief wijze is het gevolg ernstig.
Tevens met gokken is het eind resultaat dat je helemaal geen geld overhoudt en niet kan stoppen en dus in de schulden komt wat weer tegenstrijdig is met gezond leven.

Maar bij gamen is de vraag wat zijn de nare gevolgen ten opzichte van andere "hobbys/verslavingen"
Als men elke avond zich voor de TV plant, Booken leest, aan je auto sleutelt, muziek luistert, gaat darten of wat je ook kan verzinnen. Hoe is dit anders dan gamen?
Is gamen een verslaving en geen hobby omdat men gamen in het algemeen een slechte vorm van bezigheid vindt?
Tot iemand komt met wat de slechte eigenschappen van gamen zijn en hoe dat iemand sloopt lijkt het meer op een reactie van
"Oudere mensen die niet begrijpen waarom mensen gamen en het dus automatisch als iets slecht bestempelt want ja elke avond 4-5 uur lang een boek lezen is normaal en gewoon goed voor je"

Elke mens gaat iets zoeken wat hem/haar stimuleert buiten het gewoon overleven en dat heet een hobby. Het wordt gauw een verslaving genoemd als andere mensen jouw hobby afkeurt.
Dit soort gedrag zien we ook op andere manieren verschijnen in de maatschappij met name met religie. Hier in nederland zouden we toch echt wel beter moeten weten omdat iedereen vrij moet zijn om te doen wat zij willen binnen de grenzen van de wet.
Totdat men aankomt met een algemene onderzoek wat dus niet 1 onderwerp heeft zoals gamen maar het "verslaafd zijn" aan een hobby heeft als doel is dit soort onzin niks anders als je religie opdringen aan een ander omdat je zijn vorm van bezigheid niet goedkeurt.
Als ex-WoW verslaafde (niet officieel, maar geloof mij het was erg genoeg).

Het was bij mij andersom. Ik begon met het spel en voor lange tijd gaat alles heel goed. Real life alles in orde, ingame gaat alles goed vooruit. Iedereen blij. Maar op een bepaald punt begint het spel belangrijker te worden. Bij WoW is dat als je begint serieus te raiden, maar kan evengoed in CoD gewoon de 10de prestige willen halen met alles unlocked... Er is altijd wel een reden om te blijven spelen. Op dat moment is er dus een duidelijk doel achter het gamen, en elke keer geraak je merkbaar dichter bij je doel wat je nog meer motiveert. Het echte leven werkt zo niet. Daar werkt je naar een doel en pas na een langere tijd begin je de vruchten te plukken ipv dezelfde avond nog. Daarom kan het verleidelijk zijn om je ingame doelen meer prioriteit te geven aangezien het gewoon beter gaat en dus makkelijker is om gemotiveerd te blijven.

Pas na een tijd worden de echte problemen zo groot dat je begint weg te lopen naar je game. Eenmaal je daar bent is het echt enorm moeilijk om er terug uit te geraken. Het is ook raar hoe leuk een spel wordt op die momenten. Mijn beste game herinneringen zijn nog altijd momenten van in WoW, terwijl ik in 2008 gestopt ben met WoW maar zeker niet met gamen. Ik besef hoe erg ik verslaafd was maar nog altijd koester ik bijna elke herinnering aan dat spel. Ben ook een paar keer opnieuw begonnen voor een paar maand maar kon het oude gevoel niet meer terug krijgen dus het hoefde voor mij niet meer.

Hoe ben ik de eerste keer gestopt? Het was nog tijdens The Burning Crusade toen mijn guild steeds dieper in Black Temple geraakte (1 van de moeilijkste raids in het spel op dat moment, en zeker de meest prestigieuze). Het probleem was dat we in de zomervakantie enorm veel vooruitgang hadden geboekt. Was via een vriend in de guild geraakt terwijl mijn gear eigenlijk niet goed genoeg was, maar na weken van raids farmen was mijn gear quasi volledig op punt en paste ik volledig in de guild. Tegen het einde van de zomervakantie speelde ik op zo een hoog niveau mee dat enkel nog de beste guilds van de server mij een voordeel zouden kunnen geven met mijn huidige gear. Hoe dan ook: Ik moest weer vroeg opstaan vanaf september dus raiden tot in het putje van de nacht ging niet meer. Ik heb dit gezegd maar blijkbaar geloofden ze niet in mensen die wat minder konden raiden... Heb uiteindelijk moeten leaven nadat ik eens vroeger weg moest uit een raid. Op de moment zelf was ik echt kapot. Het voelde alsof ik gewoon alles had verloren waarvoor ik gewerkt had. Mijn gear had ik nog, maar mijn gear was veel te goed. Met de tijd dat ik kon spelen zou ik quasi nooit meer een upgrade kunnen vinden... Ik had geen doel meer en een week later ben ik gestopt. Bij de nieuwe expansion nog eens 2 maand gekocht maar dat verhaal duurde ook niet lang.


Het komt er dus op neer: Er moet een belangrijker en haalbaar doel zijn buiten het spel, want je kan niet verwachten dat iedereen zoveel pech (geluk eigenlijk, als ik er op terug kijk) heeft als mij. Geef een gameverslaafde iets anders waar hij zijn tijd in kan steken. Ik heb een hobby gevonden in programmeren wat nu zijn vruchten begint af te werpen met een project waar een hele hoop mensen bij betrokken zijn. Maar het kan eender wat zijn... Het belangrijkste is dat je ze geen kans geeft om zich zo veel te vervelen dat ze opnieuw beginnen.

Dit kan trouwens allemaal fout zijn. Puur persoonlijke ervaring en mening. Moest er iemand zijn die het beter weet voel je vrij om mij te verbeteren.
Er is wel voldoening aan te halen. Namelijk het gevoel dat je geen 'loser' bent, maar iets bereikt hebt als je een spel hebt uitgespeeld. Of een achievement hebt gehaald, of een potje hebt gewonnen bij een shooter.

Er is voor die verslaafden geen ontspanning bij het spelen van games zoals wij dat voelen. Zij voelen alleen maar voldoening, dat ze iets bereikt hebben, wat in het leven niet lukt.
Maar het is toch al zo lang bekend een verslaving niet vast ligt met het aantal uren dat je je bezig houd met je verslaving? Dus ik vind dit geen sterk onderzoek.

Verslavingen kenmerken toch meer niet vrijwillig kunnen stoppen, je vervelend voelen als je niet aan met je verslaving bezig te kunnen zijn en je beter/goed voelen als je wel weer met je verslaving bezig bent.

Wat dus betekent dat je 2 uur per dag kan gamen en toch verslaafd kan zijn om dat je de rest van de dag je naar voelt als je bijvoorbeeld op school/werk zit. Of andersom, 18 uur per dag kunnen gamen (LAN-party) en toch vrijwillig een dag eerder kunnen stoppen omdat jij wel eerder moet werken?

Ook deze zin geeft mij niet het gevoel dat het een sterk onderzoek was:
"Het wordt door de meeste onderzoekers algemeen geaccepteerd dat sommige gamers het risico lopen om problematische speelpatronen te gaan ontwikkelen", zegt Haagsma.

Geldt dit niet voor iedereen, voor elke verslaving? :P Iedereen die games speelt loopt toch dat risico net zoals iedereen die een sigaret probeerd het risico loopt problematisch rook patroon te ontwikkelen?

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Populair:Apple iPhone 6DestinyAssassin's Creed UnityFIFA 15Nexus 6Call of Duty: Advanced WarfareApple WatchWorld of Warcraft: Warlords of Draenor, PC (Windows)Microsoft Xbox OneAsus

© 1998 - 2014 Tweakers.net B.V. Tweakers is onderdeel van De Persgroep en partner van Computable, Autotrack en Carsom.nl Hosting door True

Beste nieuwssite en prijsvergelijker van het jaar 2013