Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Je kunt ook een cookievrije versie van de website bezoeken met minder functionaliteit. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , reacties: 89, views: 22.372 •

Simpelweg minder gamen is geen oplossing om problematisch gamegedrag tegen te gaan. Dat blijkt uit onderzoek van de Universiteit Twente. Het reguleren van stemmingen en zelfcontrole zouden een belangrijke rol spelen bij gameverslaving.

GameverslaafdePromovenda Maria Haagsma voerde bij het Institute for Innovation and Governance Studies van de Universiteit Twente onderzoek uit naar gameverslaving. Ze onderzocht vooral excessief gamegedrag en de negatieve uitkomsten hiervan op het leven van een persoon, en paste daarbij meerdere bestaande gedragstheorieën toe. Op deze manier zou gameverslaving nog maar weinig onderzocht zijn.

"Het wordt door de meeste onderzoekers algemeen geaccepteerd dat sommige gamers het risico lopen om problematische speelpatronen te gaan ontwikkelen", zegt Haagsma, "Hierbij wordt aangenomen dat het vertonen van problematische gamepatronen vergelijkbaar is met een gedragsverslaving zoals pathologisch gokken."

Haagsma onderzocht onder andere de rol van verwachtingen die gamers hebben over de uitkomst van gamen, de mate waarin het een gewoonte is geworden en de hoeveelheid zelfcontrole. "De bevindingen in mijn proefschrift suggereren dat de hoeveelheid tijd die besteed wordt aan gamen wellicht niet een onafhankelijke voorspeller is van problematisch gamegedrag, in tegenstelling tot andere factoren zoals zelfcontrole en stemmingsregulatie", aldus de promovenda, "Dit geeft aan dat het simpel verminderen van de hoeveelheid speeltijd waarschijnlijk geen effectieve oplossing is om problematisch gamegedrag te voorkomen of te behandelen." 

In Nederland zouden steeds meer gamers zich met gamegerelateerde problemen bij de verslavingszorg melden, maar harde cijfers ontbreken aangezien er geen richtlijnen voor registratie zijn. Het instituut voor verslavingszorg sprak vorig jaar over ongeveer 12.000 gameverslaafden in Nederland.

Reacties (89)

Reactiefilter:-189086+170+211+31
Ik persoonlijk ben van mening dat wanneer je meer dan 10 uur per week gamed, er een meer of mindere mate van verslaving is opgetreden. Probeer maar eens voor de lol om een week niet te gamen. Kijk dan wat voor verschijnselen er optreden. Weet je van gekkigheid niet wat je moet doen tijdens die non gaming uren, weet je genoeg. Elke verslaving trekt en maakt dat je ernaar verlangd.
En TV-kijken kan ook een verslaving zijn
Maar dan heb je dus ook niets te doen in die tijd. Het wordt juist eerder een verslaving, naar mijn idee, wanneer je je entertainmnt gaat inplannen terwijl er belangrijkere dingen te doen zijn.
Een gepensioneerde die wel 12 uur per week een beetje zit te schaken en pruimensap te drinken hoeft er niet verslaafd aan te zijn. Wanneer iemand van 40 met 2 kinderen wegglipt uit zijn werk om te gaan schaken, of stiekem pruimensap drinkt tijdens zijn werk, dan begint het meer op een verslaving te lijken.
Dan is het niet gezegd dat het ook echt een verslaving is, misschien heeft hij wel een vitamine pruim tekort, maar het is een betere kijk op verslavingsverschijnselen dan kijken hoeveel uur iemand met zijn hobby bezig is.
Ik game regelmatig 10 uur of meer per week. Dan weer maanden niet. Beetje een bullshit statement, slaat nergens op.

Ik heb een slaapverslaving, want ik slaap meer dan 10 uur per week.
Ik heb een eet verslaving, want ik eet meer dan 10 uur per week.
Ik heb een autorij verslaving, want ik rij meer dan 10 uur per week.
Zo kan ik nog wel even doorgaan, slaat net zo veel op een tang als een varken als jouw vermeende game'verslaving'.
Ik persoonlijk ben van mening dat wanneer je meer dan 10 uur per week gamed, er een meer of mindere mate van verslaving is opgetreden. Probeer maar eens voor de lol om een week niet te gamen. Kijk dan wat voor verschijnselen er optreden. Weet je van gekkigheid niet wat je moet doen tijdens die non gaming uren, weet je genoeg. Elke verslaving trekt en maakt dat je ernaar verlangd.
En TV-kijken kan ook een verslaving zijn
Dat klinkt meer als gewoon vervelen dan verslaafd zijn.

Het wordt pas verslaving als je met je (half gefrustreerde) vriendin thuis zit, achter de PC geplakt zit en ineens in paniek raakt als de stroom uitvalt midden in een potje.
Ik heb echt wel momenten dat ik zeker aan die 10 uur per week kom, onder andere afgelopen zomervakantie, waarbij ik dagelijks bij een vriend kwam omdat hij een koel huis heeft en het in de 35 graden niet te harden was, waar we voornamelijk zaten te gamen, verscheidene uren per dag. Misschien zaten we wel aan tien uur per twee dagen. Hij volgt nu 6 vakken (van de gebruikelijke drie die al voor 40 uur horen te zorgen en zit nu ver onder die tien), en ook ik gamede vorige periode veel minder. Toch hebben wij volgens je bewering een verslaving, aangezien we wel 10 uur per dag hebben gegamed.
Ik denk dat je net als bij andere verslavingen, en dus ook bij gamen, het een verslaving kunt noemen als er door veelvuldig gebruik negatieve externe effecten optreden.

Als je er bijvoorbeeld minder sociale contacten aan overhoud, of je werk/jezelf verwaarloost.
Dit is op zich een weinig verrassende bevinding.

(Gedragsmatige) verslavingen worden gekenmerkt door de machteloosheid van de verslaafde om het voor hem bevredigende gedrag te reguleren/controleren zodat het niet interfereert met andere belangrijke dingen in zijn leven.

Alleen 'at random' minder gamen zal er natuurlijk niet direct voor zorgen dat die andere belangrijke dingen wel plaats kunnen vinden (of je nog van problematisch gamegedrag kan spreken als geheel niet meer wordt gegamed (maar gamen wel in de gedachten is) is natuurlijk op verschillende manieren te zien).

Om ervoor te zorgen dat het 'leven naast het gamen' wel op een adequate manier verloopt zijn de genoemde zelfcontrole en stemmingsregulatie op het eerste gezicht veel voor de hand liggendere factoren.

@hieronder, bepaalde spelletjes zijn inderdaad ongetwijfeld niet even verslavend voor iedereen.

@Origin84
Dan klopt er iets niet met de bestickering, normaalgesproken kan een gedragsmatige verslaving alleen bestaan als degene om wie het gaat er last van heeft.

[Reactie gewijzigd door begintmeta op 24 november 2012 12:48]

Ik denk dat het type spel wat je speelt veel meer uitmaakt. Sommige spellen hebben echt een enorm hoge 'suck in' factor, en een goede uitgebreide multiplayer maakt de variatie aan tegenstand dan oneindig divers, door de volledig menselijke factor. Hierin kunnen spelers voor honderden uren in blijven hangen.

Ik denk aan games zoals Bad Company 2, CoD of een spel zoals WoW, SC2 of LoL.
Ik zou voor geen goud ter wereld een moderne gamer in mijn kennissenkring toelaten. Het zijn gewoon zombies in spe, als je ziet met welke amorele en ronduit schadelijke troep ze bijna dagelijks hun geest vervuilen. Alleen al het feit dat ze - al was het maar een halfuurtje - genot kunnen ontlenen aan moord- en martelscenario's maakt al dat er flink was los zit in hun bovenkamer. Je kunt het draaien of keren zoals je wilt, maar de vunzige troep die op jonge geesten losgelaten wordt heeft hoe dan ook invloed op hun hele denken en reageren. Dat hele verhaal van "stoom afblazen" en "ontstressen" lijkt natuurlijk nergens op. Je kunt beter kijken waar die stoom of die stress vandaan komt en daar dan wat aan doen in plaats van ze nog meer in hun zieke wereldje te laten wentelen.
Zo he lekker kortzichtig hiero, en dat van meneer de "vrijdenker". Volgens mij valt een bepaalde groep mensen over een kam scheren niet echt bij vrijdenken.....
Jij klinkt als een opa die in de jaren '70 zijn kleinkind geen stripboeken wil geven. Wat een vrijdenken.
Hierbij wordt aangenomen dat het vertonen van problematische gamepatronen vergelijkbaar is met een gedragsverslaving zoals pathologisch gokken.
Een wezenlijk probleem in die analogie lijkt me dat gokverslaafden ook daadwerkelijk last hebben van hun verslaving, terwijl de meeste mensen die als gameverslaafd zouden worden bestickerd prima functioneren. Op de middelbare school kun je gewoon makkelijk 8 uur per dag cod spelen.
Ik kan best een verband zien in een gok-verslaving en game-verslaving.
Anderzijds kan ik me ook indenken dat onderzoeken ook best onderzocht mogen worden. Reden is dat mensen niet erg te trappelen staan om met zulk onderzoeken mee te werken.

En er staat hier niet bij hoeveel mensen er onderzocht zijn, welk persoonlijkheid ze hebben of in welk omgeving ze leven;
Zijn ze alleen?
Hebben ze contacten in het buitenwereld?
Hebben ze vrienden, kennisen of familie online, dat hij/zij mee samen speelt?
Verslaving, is dat 1 uur per dag of meer, 2x per week een uur?

In dit onderzoek is er teveel onduidelijkheid of psychische tekort aan informatie van deze mens(en) of onderzoek :)

Doe een onderzoek naar "soap" of TV addicts. Ik ken geen verschil.
Tegenwoordig is het zo dat op zo'n beetje elk verschijnsel wat volgens de 'normale burgerij' abnormaal is, een stempel wordt geplakt. Kijk maar naar het aantal aandoeningen bij kinderen. Het lijkt langzamerhand wel een wedstrijd onder ouders om te kijken hoeveel aandoeningen een kind heeft. 'Oh? Heeft jouw kind Asperger? Mijn kind heeft ADHD en loopt rond bij de logopedie. Och de hete aardappel!' Alles om maar interessant en apart te doen op het schoolplein.

Misschien een beetje off-topic maar het is wel een link naar de huidige maatschappij: Op elk soort afwijking of abnormaliteit wordt maar een stempel gedrukt, des te meer aandacht en des te meer sensatie het krijgt. Vroeger had je dit veel minder. Toen waren er ook al mensen die bijvoorbeeld dagen en dagen besteedde aan het werkend krijgen van een stukje hardware of naar het kijken van TV. Toen werden dit soort dingen gezien als een 'hobby'.

Daarnaast moet men wat betreft Gameverslaving heel erg uitkijken met betrekking tot de berichtgeving en het doel wat achter een mogelijke behandeling zit. Zeker nadat er een bepaalde 'Bakker' aan het werk is geweest en hij de gehele Nederlandse media zo gek kreeg om hem te volgen in de waanzin.

Meestal helpt goed kijken naar symptomen beter om te zien of iemand daadwerkelijk verslaafd is of niet. Als je een student tijdens een hoorcollege constant ziet gamen in plaats van het fatsoen op te brengen om te luisteren, dan heb je in de meeste gevallen te maken een verslaafde.

Of het is een 'kind' wat nooit heeft geleerd om fatsoen op te brengen omdat het kind tijdens zijn/haar gehele jeugd bij de Buitenschoolse Opvang is gedumpt en waar de begeleider geen tijd had om manieren bij de kinderen aan te leren. Uiteraard is het kind gedumpt door ouders die veel te druk waren met carrière maken, totaal onvoorbereid een kind hebben genomen (ze hadden immers alleen gedacht voor het feit dat je met een baby veel aandacht krijgt, aandacht is tegenwoordig immers een slagingsfactor in het leven, zie Twitter en Facebook) en, last but not least, men allebei moet overwerken omdat de Hypotheek van het huis bij nader inzien hoger was dan men had verwacht!

Heerlijk hé, de huidige maatschappij. De echte problemen afwentelen naar kaderproblemen die geen hout snijden. Beetje een rant maar toch een blik dat naar mijn idee de laatste tijd een beetje onderbelicht blijft.

[Reactie gewijzigd door Harsh Critic op 24 november 2012 13:41]

Tegenwoordig is het zo dat op zo'n beetje elk verschijnsel wat volgens de 'normale burgerij' abnormaal is, een stempel wordt geplakt. Kijk maar naar het aantal aandoeningen bij kinderen. Het lijkt langzamerhand wel een wedstrijd onder ouders om te kijken hoeveel aandoeningen een kind heeft. 'Oh? Heeft jouw kind Asperger? Mijn kind heeft ADHD en loopt rond bij de logopedie.
De belangrijkste publicaties van (Hans) Asperger stammen uit de jaren veertig van de twintigste eeuw. ADHD stond vroeger bekend onder de naam MBD, een term die in ieder geval in de jaren zestig van de vorige eeuw al volop in gebruik was. Eerdere onderzoeken op dat gebied gaan zelfs terug tot eind negentiende eeuw.

Wat je tegenwoordig wel ziet is dat er onwaarschijnlijk hoge percentages kinderen met een diagnose als ADHD zijn. Waar een percentage van 5 procent eigenlijk al aan de hoge kant is kom je in de praktijk soms doodleuk percentages van 20 procent tegen.

Dat die percentages vroeger veel lager waren betekent niet dat alles beter was. Er zijn kinderen die jarenlang hebben moeten horen dat ze dom, lui of onhandelbaar waren en daar zelfs vaak voor gestrafd werden. Dat lost natuurlijk niets op en met de kennis van tegenwoordig is het mogelijk om iets als dyslexie tijdig te herkennen en er passende begeleiding voor te geven. Je hoort ook vandaag de dag nog wel eens verhalen van mensen die vele jaren lang te horen hebben gekregen dat ze te dom waren om te lezen en pas op latere leeftijd te horen hebben gekregen dat ze aan dyslexie lijden.
Op elk soort afwijking of abnormaliteit wordt maar een stempel gedrukt, des te meer aandacht en des te meer sensatie het krijgt. Vroeger had je dit veel minder.
Vanuit de kant van de psychiatrie is dat in ieder geval niet zo. Vroeger werden veel dingen die maatschappelijk niet geaccepteerd waren in de hoek van de psychiatrie gedrukt. Tegenwoordig heerst meer de opvatting dat het geen aandacht nodig heeft als je er niet zelf last van hebt of problemen van ondervindt.

Desondanks zijn er altijd wel hulpverlenende instanties die op zoek zijn naar nieuwe markten om hun omzetten wat op te krikken en onderzoekers en journalisten die graag hun naam in het nieuws zien. Daar staat tegenover dat de politiek en zorgverzekeringen het zo langzaam aan wel gehad hebben met de groei van de geestelijke gezondheidszorg. De tendens is dat er niet behandeld wordt tenzij er sprake is van ernstig lijden.
Ok hier komt het:P. Ik ben naar mijn zeggen gameverslaaft geweest, toen ik 9 was had ik veel problemen thuis werd geslagen door mijn vader mijn moeder hadt veel stress aan haar hoofd. Daarom was gamen een escape voor mij, maar met de jaren werd ik steeds verslaafder wat zie ik als verslaafder nou daar bedoel ik mee dat ik elke keer aan gamen dacht wanneer ik op school zat wanneer ik met vrienden zat te spelen rende ik altijd terug om naar mij computer te gaan, toen ik 17 was probeerde ik van mijn verslaving af te komen op eigen beentjuh zonder iemands hulp, ik ben toen gaan fitnessen, wat nu bodybuilding is geworden dit doe ik nu bijna 4 jaar en ben nu hier heel erg aan verslaaft geworden, ik train 5 dagen 2 keer op een dag in totaal 10 keer , ik heb van mijn trainer een eetschema gekregen en die volg ik tot in perfectie. omdat ik 2013 in november mijn eerste wedstrijd hebt. Een lang verhaal kort te maken , ten eerste ben ik trots op mijn zelf dat ik niet meer lui ben maar juist heel hard werkt, en ten tweede voor de mensen die zeggen gamen kan geen kwaad die zitten zich zelf voor te liegen.

Hoe kan je zien of je ergens verslaaft aan bent.
- Lijdt je normale leven er onder ( bijvoorbeeld ) Vrienden, Familie.
- Ben je er 24/7 mee bezig. Naast je normale baan.
- En kost het je een berg geld. In meeste gevallen tenminste

Nu zit er een verschil in tussen een goede en slechte verslaving, Nu denk je zeker ja maar hoe kan je nu weten wat een goede verslaving is en wat een slechte verslaving is, dat is een goede vraag die moeilijk te beantwoorden is omdat iedereen ze eigen goed en slecht ziet in bepaalde omstandigheden.Dit is hoe ik het tenminste van mijn standspunt bekijk.

Goede verslaving.
- Als je niemand er mee pijn doet in je omgevingskring.
- je later in de toekomst er van kan profiteren, geldverdienen etc. Natuurlijk er zijn risico's aan verbonden mischien word je verslaving wel niet je baan, maar ik zeg maar zo je leeft 1 keer in het leven. Leef het dan ook goed en doe waar je plezier in hebt.

Slechte verslaving.
- Je iemand ermee pijn doet in je omgevingskring, bijvoorbeeld je familie of vrienden, stel je hebt een vriendin en je game de hele dag, dan lijdt je familie er onder dat is een slechte verslaving.
- Bang voor het buitenwereld,oftwel realiteit. Daardoor heb je een uitlaatsklep nodig waardoor je een verslaving gaat vinden zodat je heel even niet meer aan de realiteit hoeft te denken, Waarom denk je dat zoveel mensen verslaaft zijn, bijvoorbeeld gamers en dan zeg ik niet alle gamers maar de meeste doen het omdat ze dan in die paar uur heel even niet meer hoeven te denken aan gezeur van hun ouders of oudere gamers bijvoorbeeld niet meer hoeven te denken aan financiele problemen.

Me hart is weer opgelucht:P heb mijn zegje kunnen doen.

En succes voor iedereen die verslaaft is en wilt afkicken je kan het als je maar in je zelf gelooft.!
dus kort gezegd je bent van de ene verslaving in de andere gerold. Lekker gezond :)
Soms is het geen verslaving. Soms gamen mensen om te ontsnappen aan de realiteit. Veelal hebben ze in die realiteit vervelende ervaringen meegemaakt en hebben ze niet door dat ze geholpen kunnen worden.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Populair:Apple iPhone 6DestinyAssassin's Creed UnityFIFA 15Nexus 6Call of Duty: Advanced WarfareApple WatchWorld of Warcraft: Warlords of Draenor, PC (Windows)Microsoft Xbox OneApple iOS 8

© 1998 - 2014 Tweakers.net B.V. Tweakers is onderdeel van De Persgroep en partner van Computable, Autotrack en Carsom.nl Hosting door True

Beste nieuwssite en prijsvergelijker van het jaar 2013