Mastercard voorziet creditcard van keyboard en display

En hoe breed schat je dat die hash zou zijn? Je sleutelruimte is 10000 elementen groot (als je even uitgaat van 4 cijfers en dat "1234" e.d. gewoon toegelaten zijn).

Je hash-ruimte moet kleiner zijn dan dat, want anders heb je niet echt een hash-functie vast. Lees: als je hash-ruimte groter is, dan gebruik je van die grotere ruimte maar een klein gedeelte. Vermits je sleutelruimte al makkelijk af te scannen is, is de gebruikte deelruimte van je hash-ruimte dat ook (in de veronderstelling dat het algoritme gekend is, wat normaal wel zo zou moeten zijn). Conclusie is: je hashruimte is kleiner.

Als we er dan nog even van uitgaan dat je hashfunctie ideaal is en de hash van je sleutels uniform verdeelt over de hash-ruimte, dan kan je ook de kans op een goede gok berekenen: dat is 1/ het aantal elementen in je hashruimte. Dus als je hash 5000 verschillende waarden kan aannemen, is de kans dat je door te gokken, kan authenticeren, 1/5000. In je oorspronkelijke sleutelruimte is die kans 1/10 000. Kortom: een hash zal je in dit geval helemaal niets helpen. Sterker nog: het maakt de beveiliging enkel minder sterk.

Bij wachtwoorden zit het verhaal anders in elkaar: je sleutelruimte is veel groter , die kan je al minder gemakkelijk afscannen. Bv. als je aanneemt dat een wachtwoord 32 alfanumerieke tekens kan bevatten, heb je een sleutelruimte van 190 bits, bv. de sha-1 hash gebruikt 160 bits). Je kan daar dus noch de sleutelruimte, noch de hash-ruimte efficient afscannen.

Ik verwacht dus eerder dat er wel ergens de pincode gewoon op je chipje staat. Eventueel met nog een codering over heen (maar dat zou ik geen encryptie durven noemen omdat de sleutelruimte cryptografisch gezien zo belachelijk klein is). De meest belangrijke beveiliging in die chips is volgens mij nog steeds dat het te duur is en te veel specialistische kennis vereist om die chip op andere manieren uit te lezen dan wat de standaardinterface toelaat.

Er worden hier een aantal dingen door elkaar gehaald. Op een oude kaart met louter magneetstrip staat geen enkele pincode, maar wel een unieke code voor de kaart. Dit in combinatie met de ingevoerde pincode wordt gehashed en naar de bank gestuurd, die het vervolgens controleert. Omdat iedereen zomaar de magneetstrip kan uitlezen en kan dupliceren, is dit vrij fraudegevoelig - ze hoeven alleen nog je pincode te achterhalen en ze kunnen met een duplicaat vrolijk geld opnemen, terwijl jij je pas nog in je portemonnee hebt zitten en er dus geen ergen in hebt dat je bestolen wordt.

Op een kaart met een chip staat weldegelijk je pincode, maar die staat "ingegraveerd" in de chip zelf en is niet uit te lezen. Het is niet de random reader die je pincode controleert en je kaart blokkeert, het is de chip in de pas zelf die dat doet. Het zou anders ook wel suf zijn, dan kun je gewoon een reader wat modificeren om achter de pincode van een pas te komen. Het werkt volgens exact hetzelfde principe als een SIMkaart in je telefoon. Als het apparaat 3x aan de chip vraagt "is code X juist" en het is alle drie de keren fout, dan blokkeert de chip zichzelf.

[Reactie gewijzigd door .oisyn op 9 november 2012 00:39]