Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Je kunt ook een cookievrije versie van de website bezoeken met minder functionaliteit. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , reacties: 83, views: 27.950 •
Submitter: kaaas

Twintig ruimtevaartorganisaties, waaronder de ESA en de NASA, overleggen deze week over interplanetaire internetverbindingen. Dergelijke verbindingen zouden nodig zijn om bijvoorbeeld onbemande ruimtevaartuigen te kunnen besturen.

De Europese ruimtevaartorganisatie ESA verwacht dat het versturen van gegevens door de ruimte complexer gaat worden, bijvoorbeeld doordat Marsrovers en bemande maanbases moeten kunnen communiceren met satellieten. Die netwerken moeten aan elkaar kunnen worden geknoopt. Van 16 tot 19 april overleggen in Duitsland twintig ruimtevaartorganisaties, waaronder naast de ESA onder meer ook de Amerikaanse NASA, in een speciaal comité over de kwestie.

Volgens de ESA wordt onderzocht hoe huidige standaarden die worden gebruikt voor bijvoorbeeld mobiele telefoons en laptops kunnen worden gebruikt bij interplanetaire communicatie. Standaarden zijn nodig om ruimtevaartuigen en grondstations van verschillende ruimtevaartorganisaties te laten samenwerken.

Het probleem met communicatie over grote afstanden is dat de huidige standaarden daar niet op berekend zijn. Zo is het protocol dat voor het leeuwendeel van het internetverkeer wordt gebruikt, tcp/ip, niet geschikt voor interplanetaire communicatie. Een berichtje van de aarde naar Mars zou tussen de 3,5 en 20 minuten onderweg zijn; een simpele ping zou dus al twee keer zo lang duren.

In 2008 testte de NASA daarom een eigen protocol, disruption tolerant networking, waarbij rekening wordt gehouden met de uitval van verbindingen. In hetzelfde jaar fungeerde de Mars Express van de ESA al als relay voor een Marslander van de NASA. De Nederlandse astronaut André Kuipers zal vanuit het International Space Station bij wijze van proef een robot op aarde besturen.

Reacties (83)

Oktober? Dan is André Kuipers al lang weer terug op aarde..

Edit:

Jup, dan is hij al lang thuis:

http://en.wikipedia.org/wiki/Expedition_31

Mei 2012 keert hij terug.

[Reactie gewijzigd door wildewouter op 16 april 2012 09:29]

Heb het gemeld aan de redactie:
Kuipers in oktober nog in ISS??

En hij komt juli terug overigens:
http://www.nu.nl/binnenla...jft-langer-in-ruimte.html

[Reactie gewijzigd door GENETX op 16 april 2012 09:32]

Hmm, dan heeft wikipedia het ook niet goed. Gelijk even editen ;-)

Edit: done, nu heeft wikipedia het ook goed :-)

[Reactie gewijzigd door wildewouter op 16 april 2012 09:38]

Kuipers heeft al internet via een sateliet. Met interplanetair internet bedoelen ze onder andere ook internet voorbij de maan (bijv. mars). Ze gaan waarschijnlijk een soortgelijke verbinding opzetten bij expeditie 31 om zo een robot op aarde te besturen.
Huh, Kuipers is toch al lang terug uit de ruimte in oktober?
Dergelijke verbindingen zouden nodig zijn om bijvoorbeeld onbemande ruimtevaartuigen te kunnen besturen.
Nu ben ik hier niet zo in thuis, maar hoe besturen ze nu dan een wagentje op mars ?
In oktober zal de Nederlandse astronaut André Kuipers vanuit het International Space Station bij wijze van proef een robot op aarde besturen.
Maakt hij hier nu gebruik van het NASA disruption tolerant networking protocol of ? Dat is mij nu niet duidelijk als het ik artikel zo lees.
met een input lag van een kwartier lijkt me dat er nog een hele hoop mars rovers gaan sneuvelen :P
Want? Het is niet zo dat die dingen met 120km/u rond racen. Die dingen rijden tergend langzaam, dus de meeste obstakels zie je lang van tevoren aankomen.
@Perkouw: Nu ben ik hier niet zo in thuis, maar hoe besturen ze nu dan een wagentje op mars ?

Wat ik heb begrepen van een documentaire op discovery channel is dat ze die besturen door in een keer een hele hoop commands te sturen, en dat de rover deze dan in de loop van de volgende dag deze uitvoerd. ipv dat er 'real-time' bestuuring op zit. Op deze manier maakt het ook niet uit dat het signaal er misschien 30min over doet om de rover te bereiken.

[Reactie gewijzigd door Rexel op 16 april 2012 09:41]

Fouttolerante protocollen bestaan al langer. Ik vermoed echter wel dat de latency van de verbinding een probleem wordt. Het duurt simpelweg even voordat een signaal, zelfs op lichtsnelheid, interplanetaire afstanden overbrugt waardoor eventuele fouten en hertransmissies enorme vertragingen op gaan leveren (in de orde van enkele seconden).

Een wagentje op Mars besturen gaat volgens mij nu door het wagentje een opdracht te geven: "Ga naar deze plek". Het wagentje zoekt vervolgens autonoom een route daarvoor uit, omdat het niet realtime bestuurd kan worden. Het terugzenden van plaatjes en andere data kan eventueel best over een low-latency verbinding.
Fouttolerante protocollen bestaan al langer. Ik vermoed echter wel dat de latency van de verbinding een probleem wordt. Het duurt simpelweg even voordat een signaal, zelfs op lichtsnelheid, interplanetaire afstanden overbrugt waardoor eventuele fouten en hertransmissies enorme vertragingen op gaan leveren (in de orde van enkele seconden).
Seconden? Denk eerder aan vele minuten voor een planeet dichtbij in ons eigen zonnestelsel (Mars) tot aan uren voor een planeet wat verder weg. Daarvoorbij praten we over tientallen jaren.
Seconden? Denk eerder aan vele minuten voor een planeet dichtbij in ons eigen zonnestelsel (Mars) tot aan uren voor een planeet wat verder weg.
Aarde - Jupiter (gemiddelde afstand) 85 minuten. Zon-Neptunus ongeveer 8 uur. ;)
Aarde - Zon 8minuten

Als mars en aarde max van elkaar afstaan is het volgens mij een minuut of 20 voor dat het licht bij ons is...

En volgens mijn weten gaan radio golven ook met de speed of light.

Dus als je boven Mars hangt te wachten op een bericht van Aarde, en je wilt je tijd doden om een spelletje te spelen dat een DRM heeft van must be online to start, als je pech hebt moet je 40minuten wachten voor je kan spelen.
Daarvoorbij praten we over tientallen jaren.
Zolang we nog geen sondes op die afstand van de Aarde hebben is dat niet heel relevant.
Hoe je het ook went of keert, tenzij iemand een truc bedenkt om om "Einstein" heen te werken (hyperspace), gaat het in theorie minstens vier jaar duren voor we een sonde bij een andere ster kunnen hebben en in de praktijk zal dat al snel een eeuw kosten (zelfs als we nu meteen beginnen met ontwikkelen van de hardware). Het ontwerp van een interstellair protocol heeft dus nog even geen haast.
Dus we moeten eerst sondes gaan bouwen en hen jarenlang naar een andere ster laten vliegen voor we gaan nadenken over hoe we met deze sondes gaan communiceren? :)
Sorry, bij het herschrijven van mijn post heb ik zo te zien een detailtje teveel weggegooid.

Het punt is dat het ontwerpen van een sonde (zeker eentje die binnen een werkbare tijd bij een andere ster kan zijn) ontzettend lang gaat duren. Het ontwerpen van een protocol (zeker als het, voorlopig, maar één keer gebruikt gaat worden en nergens mee compatible hoeft te zijn) is relatief gezien eenvoudig. Dus, totdat er concrete plannen zijn om zo'n zonde te sturen en er concreet aan de hardware gewerkt wordt, denk ik dat het weinig zin heeft om het communicatie-protocol al uit te gaan werken.
Dat is niet het enige probleem. Hier wordt met name over latency gesproken, maar ook bandbreedte speelt je parte over langere afstanden. Om de communicatie robuust te krijgen over lange afstanden wordt de bandbreedte vaak teruggeschoefd. De real-time besturen is feitelijk onmogelijk door enerzijds de latency van de ping, anderzijds doordat de bandbreedte zo laag is dat real-time video er niet over verstuurd kan worden.
Leuk weetje: met de Voyager is nog elke dag (eenzijdig) contact met 160bps tot 1.4kbps, en dat met de satelliet die het verst van de aarde is verwijderd (en door 'onze zelf' is gelanceerd).
Low latency over interplanetaire afstanden :?
Over zulke afstanden (lees: tijden) is het niet mogelijk om een connection oriented protocol te gebruiken. Acknowledgements hebben immers ook tussen de 3,5 en 20 minuten nodig om de zender te bereiken. Het is dus uitermate belangrijk om de integriteit van de data te waarborgen. Door eenvoudigweg zoals met UDP duplicate packets uit te braken is ook geen oplossing, omdat de bandbreedte schaars is.

Ik ben erg benieuwd naar dat protocol van NASA.
Zit nu op het werk, dus even geen tijd, maar vanavond even de RFC doorkijken.
Voor de geïnteresseerde network engineers is die hier te vinden: http://www.ietf.org/rfc/rfc4838.txt
De Mars Rovers Spirit en Opportunity zijn te programeren op coardinaten, maar ze zijn heel erg afhangkelijk van hun omgeving, dus voeren ze dit zelf uit, en gaan bij laden, schuilen enzo waneer ze het zelf nodig hebben.

Er bestaat een Documentaire op History Channel, waarbij de 2 teams aan het werk zijn, daar laten ze zien hoe ze de Rovers programeren, en hoe de Rovers die taken uitvoeren.
Het wagentje zoekt niet autonoom een route uit! De reactie van Rexel is inderdaad correct: er is een team bij de Nasa die over de besturing gaan. Ze analyseren de sensor-input en geven een reeks commando's (oa. waypoints) die aan de rover worden doorgegeven. De rover voert deze vervolgens braaf uit. Er is wel een autonome component aanwezig: om de zoveel tijd controleert de rover of hij onverwacht obstakels tegenkomt.
Een mooi voorbeeld is dat ze meermalen naar een kleine verhoging\helling hebben gezocht, zodat ze de rover daar met een een aantal wielen op konden laten rijden. Doel: de rover zodanig kantelen dat de zonnecellen maximaal zonlicht pakken. Acties als deze zijn 1 van de redenen dat de laatste rovers zoveel langer meegingen dan verwacht.
Zou het niet makkelijker zijn geweest om het ding uit te rusten met kantelbare zonnecellen? Lijkt me oneindig veel makkelijker dan heuveltjes zoeken om daar overheen te rijden. Plus je hebt dan altijd maximale opbrengst, niet alleen als je over een heuveltje rijdt. Zal wel weer een gevalletje balpen/potlood zijn :P
Dan kun je wel vanaf Mars een pizza bestellen, maar tegen de tijd dat de bezorger komt is die mooi koud.
Ik denk dat ze tegen die tijd dan ook wel een Domino's pizza op Mars hebben zodat je de bestelling op tijd binnen hebt :P
http://www.telegraph.co.u...ns-pizza-on-the-Moon.html ;)

OT: twintig organisaties? Hebben we er al zoveel?
Ik dacht trouwens dat ze al verder waren hiermee. Dat ze al in ieder geval delen van netwerken hadden "staan" met gemoduleerd laserlicht.
Ik weet in ieder geval wel dat ze dataoverdrachten hebben, zelfs op die grote afstanden, die veel hoger liggen dan mijn 6Mbit lijntje.
TCP/IP niet geschikt voor pings van 3,5 tot 20 minuten? Er is een RFC voor TCP over Avian Carriers, lijkt me dat postduiven toch net een wat langere ping hebben dan 3,5 tot 20 minuten, dus dan zou dit ook wel moeten werken lijkt me :+

Even zonder gekheid: waarom ze het over 'internet' is mij niet helemaal duidelijk. Het zou leuk zijn om internet uit te breiden over meerdere planeten, maar als ik het zo zie is hier compleet andere apparatuur en een compleet ander protocol bij betrokken, dus het is niet alsof dit lekker gaat integreren met het bestaande internet. Dan kunnen ze er beter een andere naam voor verzinnen, een IAN ofzo, Interplanetary Access Network.
Dan kunnen ze er beter een andere naam voor verzinnen, een IAN ofzo, Interplanetary Access Network.
En laat het in godsnaam niet onder Amerikaanse authorisatie vallen.
Dat denk ik niet. Amerika is flink aan het snijden in het budget van de NASA. Ik denk eerder dat ruimtevaartorganisaties hun eigen relay-probes de ruimte in schieten, die kunnen communiceren met de probes van andere organisaties. Zo heeft iedereen een eigen werkende "inter- extranet" in beheer en worden de kosten verdeeld.
Inderdaad vreemd als er over internet wordt gesproken terwijl het een nieuw op te zetten netwerk betreft.

Hoewel het natuurlijk mogelijk is om de marsrover voorzien van een IP aan het internet te hangen, maar dat lijkt me niet nodig en niet handig wanneer de NASA deze wil besturen.
De huidige internet standaarden zijn grotendeels ontworpen voor een bekabeld netwerk met een continue verbinding(van goede kwaliteit). Ik denk dat dit onmogelijk gaat worden om dit te implementeren in de ruimte, er zal een compleet anders netwerk moeten worden geïmplementeerd.
Daarnaast om een goede en snelle verbinding op te zetten moeten er veel grotere antennes en krachtigere stroomvoorziening gebruikt worden in de ruimtevaartuigen, beide niet handig aangezien stroom en gewicht niet echt een luxe is in de ruimte.
Radiogolven zijn ouderwets, lasers zijn de manier om een netwerk als dit op te zetten. Ergens op een satelliet in een lagrangepunt rond de aarde hangen, idem rond mars en tussen deze twee satellieten een lasertje met hoge bandbreedte heen en weer sturen. Dan de satelliet weer als node in het planetaire netwerk hangen, en klaar is je interplanetaire netwerk. Herhaal voor de maan, Venus, Jupiter of *insert random hemellichaam*.

Het stroomprobleem is trouwens prima op te lossen met een nucleaire reactor. De Voyagers hadden die ook, en die doen het nog steeds prima na meer dan 30 jaar. En ondertussen kunnen we vast voor hetzelfde gewicht een betere reactor maken, technologie heeft niet stil gestaan.

[Reactie gewijzigd door jpiwf op 16 april 2012 09:46]

Radiogolven zijn ouderwets, lasers zijn de manier om een netwerk als dit op te zetten.
Dan nog zit je met de beperkte snelheid van ongeveer 300.000 km/s. (waar denk je dat die pingtijden van 3,5-20 minuten vandaan komt?)

[Reactie gewijzigd door LooneyTunes op 16 april 2012 09:51]

Radiogolven zijn ouderwets, lasers zijn de manier om een netwerk als dit op te zetten.
Wat is het verschil tussen radiogolven en lasers?
radio: elektromagnetische straling
lasers: lichtbron

[Reactie gewijzigd door Bardotje op 16 april 2012 10:06]

En wat is het verschil tussen licht en EM straling? ;)
Radio: electromagnetische straling
Licht: Electromagnetische straling.
[...]


Wat is het verschil tussen radiogolven en lasers?
De frequentie van de fotonen? :+

Een laserbundel kun je wel veel nauwkeuriger richten dan een grote radiotelescoop, maar dat vereist nogal wat wat aan apparatuur..zeker op een gekantelde draaiende planeet zul je meerdere zenders/ontvangers moeten bouwen om altijd dezelfde kant op te kunnen zenden...

De vertraging is natuurlijk gewoon hetzelfde
Jep maar dat kost weer enorm veel stroom!!!!!!!! En dat is vaak het probleem die dingen zijn low energy want werken met de zon!

Ik zou zeggen pak een aangepaste hubble telescoop sataliet die zich automatisch op een punt richt en lichtsignalen decodeerd! (soort van morsecode met licht)

Dan kost het grondsstation miosschien veel energie maar het tussenstration al stukken minder. Daarbij zijn wolken wel een probleem!

Uiteindelijk denk ik niet dat licht communicatie in de vorm van Lasers enz. en ook dit idee tot een oplossing leiden omdat licht in de ruimte volgens Einsteins theorien op den duur gebogen wordt door conflecterende straling en expansie van de ruimte! ;)
Wat is het verschil tussen radiogolven en lasers?
Radiogolven zijn em golven met een lange golflengte, van micrometer to kilometer zeg maar,
licht zit in het nanometer gebied.
bovendien is een laser monochromatisch (1 golflengte grofweg gezegd), coherent (alle golven lopen in fase) en de divergentie is vrij gering (de bundel waaiert bijna niet uit)
radiogolven iha niet, maar de voorloper van de laser was: de maser, wat dus microgolven zijn die zich als een laser gedragen. :)
Radio signalen worden als een (halve) bol uitgezonden, gaat een hoop energie verloren, Bij lasers wordt het licht als straal verzonden wat de sterkte en afstand ten goede komt, alleen het blijft best lastig om zender en antenne fixed the houden.

Daarnaast mocht het voor besturing zijn heb je een continue verbinding nodig, wat zeer lastig is met lasers(tevens met radiosignalen) er moet dus een andere manier worden gevonden om te communiceren.

Nucleaire reactor is een handige stroomvoorziening alleen krijg je hier nogal veel milieu problemen mee tegenwoordig, stel dat de raket ontploft tijdens lancering en er straling zou vrijkomen. In werkelijkheid zal dit meevallen maar zulke zinnen krijgen activisten ook te lezen..
Bardotje,

even ter verduidelijking.
Radio signalen worden als een (halve) bol uitgezonden
Simpel gezegd hebben we het hier over het afstraal gedrag van een antenne. Verschillende type antennes hebben een verschillend afstraal gedrag. je kunt dus niet zeggen dat een radio signaal in bollen worden uitgezonden. Net zoals licht niet altijd in een bol wordt uitgezonden (denk aan lasers die niet in een bol licht uitzend).

Schotel antennes zijn een van de meest efficiënte antennes doordat ze een kleine openingshoek hebben. Door deze kleine openingshoek heb je dus maximale 'antenne gain'. Vandaar dat je deze dus altijd ziet gebruiken op lange afstand communicatie.

Zie ook deze links als je geïnteresseerd bent : http://nl.wikipedia.org/wiki/Antenne_(straling)
Herhaal voor de maan, Venus, Jupiter of *insert random hemellichaam*.
Niet echt. Voor het binnendeel van het zonnestelsel kan dat best werken, maar na Mars krijg je ook nog te maken met de Kuijperbelt. Die kunnen de laser prima blokkeren. Radiogolven komen daar gewoon langs.
Het stroomprobleem is trouwens prima op te lossen met een nucleaire reactor. De Voyagers hadden die ook, en die doen het nog steeds prima na meer dan 30 jaar. En ondertussen kunnen we vast voor hetzelfde gewicht een betere reactor maken, technologie heeft niet stil gestaan.
Het is een beetje kort door de bocht om te stellen dat de Voyagers een nucleaire reactor aan boord hebben. Hun stroomvoorziening werkt op basis van nucleair verval. Echte kern (fissie) reactoren zijn in de ruimte heel zeldzaam. De Amerikanen hebben er in 1969 1 gehad, en de Russen hebben er een kleine vloot van gehad voor hun RORSAT programma.

Wat je aan boord van Voyager vind genereert zo'n 437 watt energie. Dat is denk ik onvoldoende om een complex laser communicatie platform van online te houden. De SPOT-4 satelliet bijvoorbeeld consumeert gemiddeld zo'n 1kW. En dat zonder de supercomplexe telemetrie apparatuur benodigd voor het onderhouden van een laser verbinding over miljoenen kilometers. ( want de boel kan geen afwijking hebben van meer dan 1 mm over die afstand, dan ben je gelijk je carrier kwijt )
De Kuipergordel ligt in de buurt van Pluto hoor, die andere is de gewone planetoidengordel, waar prima doorheen valt te communiceren. Zelfs een ruimtesonde komt er ongeschonden door! 8)7

Er zijn trouwens nog wat dingen niet genoemd in de respons tot nu toe, zoals de noodzaak om gegevens te bufferen wanneer de geplande volgende node net even schuil gaat achter een planeet/maan. Vergeet ook de relatieve onderlinge snelheden niet, waardoor je ook rekening moet houden met dopplerverschuiving.
Lasers voor datacom zijn weliswaar bruikbaar in de ruimte (in de aardse atmosfeer zijn ze niet echt bruikbaar), maar er is geen beduidend voordeel te halen met een laser of maser ten opzichte van een microgolf verbinding m.b.v. paraboolantennes.

Antennegain en beschibaar radio-energie budget is niet de issue hier. Het (automatisch) op de juiste richting houden is de complexiteit.
Het probleem met laser is de ruis en technieken om deze te filteren.

Het heelal zit vol met lichtbronnen (denk aan onze eigen zon) en deze kunnen je ontvanger dan ook heel gemakkelijk storen. Het probleem met een licht detector is dat deze licht in een elektrisch signaal omzet die niet gelijk is aan het binnenkomende signaal . Je krijgt dus geen frequentie van het licht binnen dat je later nog eens kan filteren maar meer een soort digitaal signaal.

Als je het via radio signalen doet dan kun je het binnenkomende signaal veel gemakkelijker filteren omdat het antenne signaal gelijk is aan het signaal wat uitgezonden wordt.

Daarbij kun je met radio golven ook gemakkelijker de frequentie aanpassen (binnen bepaalde maten) heb je dus een storing op een bepaalde frequentie, dan kun je deze dus later aanpassen. Met laser licht is dat veel moeilijker.
Dat is gewoon een zaak van een UTP-stekkertje boven op de eerste ruimtelift zetten :+
De afkorting www slaat dan ook nergens meer op. Laten we voortaan overgaan op uws (Universal Web Site)
Maar www is veel makkelijker typen. Maak er dan ww van (Wide Web). Of w (Web).
Maar wie gebruikt er nog WWW? Tweakers haalt die prefix weg, en de meeste andere sites ook. Er zijn nog maar enkele sites (meestal van overheidsinstanties of scholen ofzo, want die hebben slechte IT'ers) die nog www nodig hebben.

Vraag me af hoe ze dit willen gaan doen trouwens. Een satelliet om Mars laten draaien?
Ik ben een DNS purist, die vind dat er www. voor moet. Zonder heeft allerlei nadelen en gevoeligheden die je niet hebt als je gewoon 'www' gebruikt. Geen probleem voor de site van de groentenboer, soms wel voor grotere omgevingen.
Www is gewoon een subdomein. Het kan net zo goed kaas zijn en heeft daarmee geen enkele toegevoegde waarde. Iets als gathering.tweakers.net heeft wél toegevoegde waarde omdat het naar een subpagina verwijst die met tweakers.net is verbonden. Ik snap daarom niet waarom jij als zelfverklaarde purist voor een onnodig subdomein bent.
Wel een voordeel is dat als je het advies van Yahoo's best practices for speeding up your webpage opvolgt is dat je geen tweede domein hoeft te registreren. De tip die daarin wordt gegeven is op basis van onderzoek naar het maximaliseren van het aantal paralelle browser downloads. Voor de beste resultaten is het blijkbaar verstandig om de content van je site over 2 tot 4 domeinen te verdelen, doordat tweakers.net geen www gebruikt hebben ze nu tweakimg.net inplaats van img.tweakers.net lijkt me.
UWW, universal wide web ;)
gewoon lekker de termen van scifi games overnemen zoals ME enzo
Heb je het artikel wel gelezen? Het gaat helemaal niet om internet voor consumenten. Dat zou niet nuttig zijn voordat er al miljoenen mensen op Mars wonen.
Het gaat om de Marsrovers besturen via internet, dus domeinen hebben er helemaal niets mee te maken.
Superluminal communication is het opzoeken waard. De wiki hier. Wat je eigenlijk wilt is een manier om sneller dan het licht te communiceren. Je hoeft (nog) niet aan hele ruimteschepen die warp 9 gaan te denken. Maar als je door quantum entanglement ongeacht de afstand kan waarnemen wat er aan de andere kant wordt veranderd, zou je in theorie dus sneller dan het licht kunnen communiceren. Het is echt de moeite waard om daar het een en ander over te lezen. Ook de gedachte expirimenten van o.a. Einstein die daarbij horen. Wie weet komt er ooit een interstellar-LAN lijn naar Mars en verder ipv een traag lijntje maar wel met standaarden. :)
Alhoewel dit zeer interessant is, is het allemaal nog theoretisch en zeer ver weg om een werkelijk uitvoerbaar communicatie systeem van op te zetten. Ik verwacht wel dat dit de toekomst gaat worden, zeker in de gaten houden dus!
Superluminal communication is het opzoeken waard. De wiki hier. Wat je eigenlijk wilt is een manier om sneller dan het licht te communiceren. Je hoeft (nog) niet aan hele ruimteschepen die warp 9 gaan te denken. Maar als je door quantum entanglement ongeacht de afstand kan waarnemen wat er aan de andere kant wordt veranderd, zou je in theorie dus sneller dan het licht kunnen communiceren. Het is echt de moeite waard om daar het een en ander over te lezen. Ook de gedachte expirimenten van o.a. Einstein die daarbij horen. Wie weet komt er ooit een interstellar-LAN lijn naar Mars en verder ipv een traag lijntje maar wel met standaarden. :)
Áls een dergelijke manier van communicatie al ontwikkeld wordt, zal er heel rap behoefte zijn aan meer bandbreedte, al was het maar om apparaten aan de ene en de andere kant van de aarde te synchroniseren. Net als met alle tehcnologieën begint het onbetaalbaar, maar geef het x jaar en praktisch elke random mobiele telefoon kan direct naar mars bellen...
Quantum entanglement kan zelfs in theorie niet gebruikt worden om informatie over te dragen. In de praktijk is het nog veel moeilijker.
Wat ik me afvraag is hoe ze knooppunten gaan inzetten. Alle andere planeten maken een ronde van 360 graden. Die beweging gaat het heel moeilijk maken om knooppunten te maken.

Zelf zou ik beginnen met 4 satellieten, deste verder je van de zon af bent deste meer satellieten er in de 360 grade cirkel gezet moeten worden. Natuurlijk moet je je afvragen wat de radius is van zo'n knooppunt en daar de aantal op baseren.

De nieuwste evolutie, Galaxy Internet.

FF verder dromen, via het internet kun je de drones/robots die de ruimte ingestuurd zijn besturen. Straks worden hele planeten geterraformeerd vanuit je Ipad.

[Reactie gewijzigd door Amir0ff op 16 april 2012 09:48]

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Populair:Apple iPhone 6Samsung Galaxy Note 4Apple iPad Air 2FIFA 15Motorola Nexus 6Call of Duty: Advanced WarfareApple WatchWorld of Warcraft: Warlords of Draenor, PC (Windows)Microsoft Xbox One 500GBTablets

© 1998 - 2014 Tweakers.net B.V. Tweakers is onderdeel van De Persgroep en partner van Computable, Autotrack en Carsom.nl Hosting door True

Beste nieuwssite en prijsvergelijker van het jaar 2013