Een team van wetenschappers, waaronder onderzoekers van de TU Delft, heeft voor het eerst een quantum-algoritme met spin-quantumbits op een diamanten-chip uitgevoerd. Ze weten berekeningen ongevoelig voor omgevingsfactoren te maken.
De spin, of het magnetisch moment, van een elektron wordt al jaren als potentiële kandidaat gezien om te dienen als basis voor een quantumcomputer. De spin is echter uiterst gevoelig voor verstorende omgevingsfactoren, wat afbreuk doet aan de daadwerkelijke bruikbaarheid van de qubits. Twee jaar geleden lieten wetenschappers uit Delft al zien dat het mogelijk is de spin van een enkel elektron te beschermen tegen invloeden van buitenaf. Door de spinrichting van het elektron met hele korte pulsen steeds 'om te klappen', wordt de spin namelijk als het ware losgekoppeld van zijn omgeving.
Die methode is echter moeilijk toe te passen als je ook wilt kunnen rekenen met qubits: daarvoor moeten meerdere qubits verstrengeld zijn, maar het omklappen van de spin zorgt er juist voor dat deze verstrengeling verloren gaat. Het wetenschapsteam is nu met een nieuwe oplossing gekomen, beschrijft de TU Delft, door een elektronspin te synchroniseren met de spin van een atoomkern, die daarmee als tweede qubit fungeert. Zo wisten ze een twee-quantumbit-processor in diamant te maken, waarmee berekeningen uit te voeren zijn, zonder dat omgevingsfactoren verstorend werken.
De onderzoekers slaagden erin een variant van een van de weinige algoritmes die er zijn voor quantumberekeningen uit te voeren: het zoekalgoritme van Lov Grover. Een quantumcomputer kan dit algoritme gebruiken om aanzienlijk sneller een element in een ongesorteerde database op te zoeken. Als de database bijvoorbeeld vier items bevat, kan de quantumcomputer het gezochte altijd in één poging vinden, waar een traditionele computer er gemiddeld twee nodig heeft.
De wetenschappers van het Ames Laboratory, de Iowa State University, de University of California Santa Barbara, de University of Southern California en de TU Delft publiceren hun bevindingen deze week in het wetenschappelijk tijdschrift Nature.

[Reactie gewijzigd door ChevyVan79 op zaterdag 7 april 2012 14:20]
is niet wat er staat."Hij heeft de quote wel gezegd maar ontkent dat hij dit heeft gezegd."
Oftewel: Hij heeft toegegeven uitspraken gedaan te hebben die incorrect bleken, maar beweert de geciteerde uitspraak nooit gedaan te hebben.Gates admits that he has indeed made statements that have turned out to be false, but he reports that he never said this commonly attributed line.
Ik vraag me af hoe ze dit doen, lijkt mij namelijk onmogelijk om in een keer "toevallig?" het goede element uit 4 elementen te vinden. Kan iemand hier dit uitleggen?Als de database bijvoorbeeld vier items bevat, kan de quantumcomputer het gezochte altijd in één poging vinden, waar een traditionele computer er gemiddeld twee nodig heeft.
[Reactie gewijzigd door jw_moonshine op zaterdag 7 april 2012 20:10]
Klopt. Maar bij mijn weten begrijpt niemand dat. Daar zijn de meningen over verdeeld. Er bestaan theorieën, maar vooralsnog geen aantoonbare.Net zoals als jij (en ik) je niet kan voorstellen dat 1 enkel foton met zichzelf kan interfereren als je het door 1 van 2 spleten laat gaan.
[Reactie gewijzigd door Grrmbl op zaterdag 7 april 2012 18:12]
[Reactie gewijzigd door Seb1990 op zaterdag 7 april 2012 17:29]
[Reactie gewijzigd door Amanoo op zaterdag 7 april 2012 16:43]
[Reactie gewijzigd door einstein op zaterdag 7 april 2012 16:52]
Het is prima te begrijpen aan de hand van een golf... (een golf zal altijd door beide spleten tegelijkertijd gaan en daarna met zichzelf interfereren).[...]
Klopt. Maar bij mijn weten begrijpt niemand dat. Daar zijn de meningen over verdeeld. Er bestaan theorieën, maar vooralsnog geen aantoonbare.
Niet helemaal, maar close. Ik denk wel dat als je de golf-deeltjes dualiteit niet volgen kan, dat quantumcomputing idd een brug te ver is...Ik denk dat je dat niet moet willen begrijpen zoals je de nomale wereld wilt begrijpen. Dit is alleen met pure wiskunde te begrijpen.
Net zoals als jij (en ik) je niet kan voorstellen dat 1 enkel foton met zichzelf kan interfereren als je het door 1 van 2 spleten laat gaan.
[Reactie gewijzigd door vosovich op zaterdag 7 april 2012 16:45]
Bij een normale computer snap ik hoe het werkt. Je hebt een constructie van logische poorten die dmv invoer/programmering een berekening uitvoert, wat in dit geval betekent dat de computer telkens een item moet vergelijken met de te vinden waarde en zolang die niet overeenkomt is het volgende item proberen. Als je een computer bouwt die alleen deze berekening kan uitvoeren heb je toch wel een aanzienlijk aantal AND/OR/XOR etc. -poorten (transistors) nodig.Als de database bijvoorbeeld vier items bevat, kan de quantumcomputer het gezochte altijd in één poging vinden, waar een traditionele computer er gemiddeld twee nodig heeft.
[Reactie gewijzigd door blorf op zondag 8 april 2012 01:09]
In quantum computing heb je deze poorten ook en heeten de Pauli-X gate (NOT), Pauli-Y gate en Pauli-Z gate en zijn unitary matrices.Als je een computer bouwt die alleen deze berekening kan uitvoeren heb je toch wel een aanzienlijk aantal AND/OR/XOR etc. -poorten (transistors) nodig.
[Reactie gewijzigd door kajdijkstra op zondag 8 april 2012 04:40]
Dit zijn dan wel pijlen voortbewegen in een n dimentioneel complexe vector ruimte relatief tot het aantal qubits, ivm Unitaire operaties met nxn complexe Unitaire complexe Hermitische matrices die operaties uitvoeren met n dimensionale complexe Vectors in een complexe vector ruimte.Het klinkt misschien belachelijk, een beetje met rondraaiende pijlen spelen
[Reactie gewijzigd door kajdijkstra op zondag 8 april 2012 03:20]
Op dit item kan niet meer gereageerd worden.
Populair: Tablets Samsung Websites en communities Mobiele telefoons Google Sony Microsoft Games Politiek en recht Consoles
© 1998 - 2013 Tweakers.net B.V. Contact Over Tweakers Jouw privacy Algemene voorwaarden Cookies
Tweakers wordt uitgegeven door De Persgroep en wordt gehost door True