dit is allemaal wel heel tof enzo, maar zal niet voor consumenten gebruikt worden, ik bedoel, hoe lang gaat een moederbord nu mee? 10 jaar? en hoelang doet men met een computer? inderdaad ja
edit:
Er is anders recent weer groot onderhoud aan de Hubble telescoop geweest
Je moet juist kijken naar markten waar geld geen rol speelt als het om betrouwbaarheid gaat. Dus ruimtetechnologie of medische implantaten.
dat bedoel ik dus met "niet voor consumenten", kon idd niet op andere voorbeelden komen, maar voor die ruimtetoestellen is dit uitermate geschikt !
[Reactie gewijzigd door flamingworm op zaterdag 12 september 2009 16:55]
Ik denk dat je dit niet direct in moederborden moet zoeken, maar bijvoorbeeld in aansluitingen als USB, HDMI, UTP en je poweradapter van je laptop. Dingen die je wel vaker eruit trekt.
er staat in het artikel dat de technologie printsporen op elektronica kan repareren

niet dat er draden of kabels mee kunnen gefixt worden

nou de koptelefoon aansluiting van je mp3speler is afgebroken, spuit er wat van dat zut in en voila

Flexprint kabels: ik heb er zo al een aantal opnieuw moeten bestellen. O.a. flexkabels van openklapbare videoschermpjes... Veel mechanische stress, en toch koperbanen.
Ik denk eerder dat deze techniek in laboratoriums gebruikt zou worden, waar peperdure elektronica staat. Want deze oplossing van organische membranen gevuld met nanobuisjes lijken mij nou niet echt goedkoop en zou het voor de consument eerder goedkoper te zijn om een nieuw moederbord te kopen, in tegenstelling tot hele kostbare dure onderzoekselektronica.
Er is anders recent weer groot onderhoud aan de Hubble telescoop geweest, die toch al een hele tijd meegaat nu, wie weet zou een deel van dat onderhoud niet nodig zijn met dit soort technieken.
Het onderhoud zou natuurlijk net zo hard nodig zijn... Alleen hadden ze nu dan geen nieuwe printplaten, maar injectie spuiten moeten meenemen.
Hmmm... Ik weet wel wat de makkelijkste en goedkoopste reparatie is....
Ik bedoelde eigenlijk meer dat het als een soort failsafe mechanisme reeds aan boord is. Dus dat je een klein robotje met de reeds aanwezige injectiespuit naar het beschadigde deel manouvreert
Een druppel van die rommel op een printplaat mikken lijkt me makkelijker dan een ruimtemissie op te starten om een printplaatje te vervangen...
Die kleine robotjes kunnen dus ook weer zelf kapot gaan en het zou de schaal van alle apparatuur wel ernstig vergroten. Daarnaast is het niet mogelijk de apparatuur in te bouwen voor detectie (hier worden er electron microscopen gebruikt, dat zijn geen kleine machines).
Ook wil je in microzwaartekracht geen rondzwevende druppels van electrisch geleidend materiaal hebben.
En de Hubble reparaties zin voornamelijk uitgevoerde in de optische elementen, die gewoon in het geheel worden vervangen en zo gelijkertijd worden geupgrade naar de modernste technologie.
Dat wil niet zeggen dat er in de toekomst geen ruimtenanoreparatierobots zullen komen, maar voorlopig is het nog wel erg science-fiction.
klopt: als je wat de ruimte instuurt kan je er maar best voor zorgen dat het niét kapot gaat. En dat kan je doen mbhv redundantie, maar nog veel beter door geen overbodige zooi mee te sturen.
Du hubble bijvoorbeeld is technisch écht niet zo veel meer dan een hoopje zonnepanelen, wat optica en wat tranmissietechnologie om de beelden op aarde te krijgen in elkaar gelast zoals grootvaders schrijnwerk maken: beter te sterk dan te zwak. Geen fancy monitoringsystemen, geen onboard beeldbewerking, geen nano-robots of andere zelfreparerende systemen en geen "nieuwe" technologie overall... simpelweg omdat wat er niet is, niet stuk kan gaan!
Ik weet het niet. Het is commercieel niet echt interessant. Als iets kapot gaat, koop je nu een nieuwe. Daar verdienen ze weer aan.
De consumentenmarkt wordt gedreven door vernieuwing, doordat mensen steeds nieuwere dingen aankopen. Als iets kapot gaat, dan koop je een nieuwere versie. En daardoor blijft de prijs ook relatief laag.
In de ruimte is dat allemaal wat moeilijker...
