Sharp toont lcd met vijf kleuren per pixel

Ik denk niet dat deze techniek een verschil gaat maken in het zwart.

Bij een lcd heb je een witte backlight, en daarvoor de verschillende kleuren pixels die het licht in die kleur kunnen doorlaten of tegenhouden.
De mate waarin elke sub-pixel het licht kan tegenhouden is dus bepalend voor hoe zwart het beeld kan zijn.
Dat je nu per pixel 3 of 5 sub-pixels hebt maakt hier denk ik vrij weinig uit, vermits de techniek van het tegenhouden of doorlaten nog steeds dezelfde is.

De race op monitorvlak is al jaren: resolutie. Grote pixels = minder resolutie. Als je twee extra subpixels introduceert dan halveer je dus bijna de resolutie. Die subpixels moeten kleiner of je neemt genoegen met lagere resolutie voor betere kleurweergave.

Als een subpixel stuk is dan bestaat de kans dat dat gedeeltelijk op te vangen is met een andere subpixel. Ik verwacht dus een hogere productie echter waarbij sommige pixels niet over alle subpixels beschikken, waarschijnlijk ook een reden voor deze techniek want vele RGB panelen eindigen op de schroothoop vanwege pixel fouten.

De paneeldriver moet dan ook geheel herzien worden door de extra subpixels, een standaarddriver gebruiken is niet mogelijk en daarmee zijn de ontwikkelkosten hoger. Ook is die driver niet eenvoudig gezien de subpixels nu opeens een overlappend spectrum hebben inclusief hun afwijkingen in kleurechtheid (zie ook opmerking Kiang) en moet de driver ook evt kappotte subpixels corrigeren.

Er zijn al eerder in deze richting dingen gedaan. Fuji heeft een kleurenfilm (chemisch) gehad met 4 kleurlagen ipv 3 (4* was huidtinten).

Maar in de beeldbuis en TV was compatabilteit met ZW een eis. En door heel elegant de bandbreedte van het ZW signaal een de ene kant te mengen met bv, rood en aan de andere kant met groen kon je op een ZW TV gewoon blijven kijken, terwijl een kleuren TV het ontbrenkende blauw kon halen uit ZW-rood_groen. Hierdoor is een hele industrie ontstaan op het 3 kleuren gebied.

In theorie kun je met een 3 kleuren driehoek alles doen, mits de punten volledig overeenkomen met onze receptoren in het oog. Dat lukt niet helemaal, en dan wordt het moeilijk sommige zaken weer te geven.

Nu, en dat kon vroeger niet door ontbreken van cpu power etc, kan je de driehoek, zoals kiang als zei uitrekken. Dus ipv een theoretische gamut met 3 perfecte kleuren (die er niet zijn) gebruik je er nu meer.

Het 3 kleuren systeem uitgaat van 3 kleurrectoren in het oog, maar in werkelijkheid is het lastiger, dmv van meer kleuren kunnen we dat sowieso beter benaderen.
Een voorbeeld om aan te geven waarop dingen fout kunnen gaan (hopelijk begrijpelijk).
aanname:
1. je hebt receptoren voor Rood, Groen en Blauw.
2. Geel is als groen en blauw even sterk zijn.

Nu kun je een lichtbron maken met een frequentie waarbij een geel licht de groen en blauw receptor even sterk prikkelt -> geel
Idem 2 lichtbronnen met 1 frequentie blauw en de ander frequentie groen. Op één plek je ziet als geel. Maar het is wel iets heel anders.

Een papiertje dat bij wit licht precies de frequentie geel kaatst. --> je ziet geel
Idem een papiertje dat bij wit licht de frequentie voor blauw en groen kaatst. --> je ziet geel.
Nu schijn je niet met wit licht op het papiertje maar met blauw licht.
Het tweede papiertje is nu allen blauw,
en het eerste? Zwart of geel.

--- Bovenstaande was wat theoretisch ---
Natuurlijk gaat het meer kosten, maar schoonheid heeft z'n prijs.

Fullcolor kwaliteitsdrukwerk op een printer is ook geen 3 kleurendruk, een beetje fotoprinter heeft al 6/7 kleuren.

Dus er is niets nieuws onder de zon