@Niosus:
Dat deed ik dus ook, om op de lange busrit altijd rustig te kunnen zitten. Een hoofdtelefoon gekocht, waarmee ik ook af en toe 's ochtends wat naar ochtendradio kon luisteren. Niemand stoorde mij, ik stoorde niemand anders.
Maar ik vind het bijna verkeerd dat mensen niets meer durven zeggen op bus, trein, vliegtuig, als mensen of kinderen (waar de ouders dan bij zullen zijn) zich misdragen. Niet elke ouder zal zijn kind proberen te kalmeren; sommige blijven gewoon lustig met hun gesprekspartner naast hen doorroepen, boven het geluid uit van hun eigen kind. Misschien is het iets cultuur-relevant, maar ik merk dat ik niet de enige ben die het er moeilijk mee heeft om het zomaar te accepteren. Verdraagzaamheid kent zo zijn grenzen.
Heel wat ouderen zijn vrij rustig, hebben kleinkinderen en daar zie je dan twee reacties van, OF ze proberen te helpen om het kind te kalmeren. De ouders hebben er geen oren naar en de ouderen blijven verward kijken. Of, ze ervaren het ook als té druk.
En om DJ Terabyte nu zielig te noemen. Goh, weet je, zo'n mensen waar ik er ook van ken, missen niets in hun leven. Anderen denken dat maar al te vaak, ook als ze geen uitbundig leven hebben, kinderen nemen of binnen de lijntjes lopen van wat een modaal gezin doet. En wat nou na hun pensioen. Is het enkel of voor het gros, (klein)kinderen dat hen moet bezighouden? Een man van 63 die ik ken, is zijn zoon tientallen jaren geleden verloren. Wat nu met hem hé; we gaan toch niet zeggen van:"Wat nu na je pensioen, dan heb je niets meer." In tegenstelling, deze man heeft rust gevonden en is gaan lesgeven over waar hij zijn hele leven mee bezig was, en nu doet hij dat voor een groep jongeren van 19~22-jarigen.
En dat de introvertheid binnen de bevolking vaak dan nog voor de gruwel zou zorgen... Kom nou... Op wat is dit gebasseerd? En is dat altijd zuiver en enkel en alleen aan introvertheid toe te schrijven? Ik denk dat hadden ze Fritzl, Fourniret, Dutroux en de anderen wel helemaal anders kunnen veroordelen hoor.
Probeer je toch eens in te leven, empathie te hebben, in deze anderen. Zonder daar vooroordelen aan te koppelen. En je schrijven maakt wél wat uit hoor. Het geeft een beeld, voor jezelf en anderen, net zoals de vele reacties, welke meningen er zijn. We kunnen hier zeker wat uit leren.
on-topic:
Ik verplaats mij wel in de trein als er geluid of gejoel mij stoort, daar lig ik niet wakker van. Enthousiaste jongeren van de scouts, kinderen die naar de dierentuin gaan, ach... We waren zelf ook jong en de ene dag is het leuk die vrolijkheid te zien, de andere dag heb ik gewoon wat meer behoefte aan een rustige rit.
GSM'rs: Volgens mij is de oplossing dat het volume van die toestellen voor het luisteren verdriedubbelen. (Niet het On-Speaker gedeelte hé!) Dan zouden mensen al minder roepen denk ik.