Een aandeelhouder is een (deel)eigenaar... dat is gewoon de definitie. En iemand die eigenaar is wil iets te zeggen hebben, dat is gewoon logisch. Trouwens, er zijn waarschijnlijk maar weinig bedrijven zonder eigenaar.
Dat de verhoudingen vaak enigszin zoek zijn, daar geef ik je helemaal gelijk in. Er zijn heel wat mensen die duidelijk hun macht misbruiken, maar er gewoon mee weg komen omdat ze binnen de wettelijke kaders blijven. Ook platenmaatschappijen misbruiken hun macht door een heel groot deel van de opbrengst op te eisen. Ze bieden echter ook ondersteuning wat betreft opname/productie, publiciteit en management en niet onbelangrijk, ze financieren dat allemaal. Met een aardig risico op mislukking. Die paar die dan wel succes hebben compenseren de mislukkingen.
Wat dat betreft zie ik meer in de constructie die SellaBand gebruikt. Van de site sellaband.com:
Anyone can invest in a SellaBand artist or band and once they have achieved the required amount of investment, investors receive a limited edition copy of the album. On top of that, the artists and their fans share equally in the revenues of the album.
Als eigendom afgeschaft gaat worden, betekent ook dat er niets door te verkopen valt. Je hebt dan immers niets. De beurs wordt niet minder aantrekkelijk, het heeft gewoon geen bestaansrecht meer. Alles draait daar om het wisselen van eigenaar van aandelen, obligaties en 'derivaten' (opties, futures, warrants etc). Zonder aanbod valt er weinig te verhandelen. Vraag zal er dan ook niet meer zijn, er is immers geen eigendomsrecht meer voor dit soort dingen.
Overigens: de inspraak die aandeelhouders hebben is zo slecht nog niet. Niet de aandeelhouders maken het beleid, maar het bestuur (CEO, CTO, CFO etc). Soms dezelfde personen, vaak ook niet. De aandeelhouders kiezen alleen maar een globale richting. Eigenlijk een beetje zoals de Tweede Kamer de Regering controleert.
Wat wenselijk is, is dat er strengere wettelijke kaders komen om te voorkomen dat er ooit nog zo'n enorme financiële crisis ontstaat doordat te grote bedrijven te grote hoeveelheden beleggingen hebben in erg risicovolle zaken. Een van de belangrijkste oorzaken van de crisis het op grote schaal spelen met derivaten, waardoor menig grote bank op het randje van de afgrond gekomen is. Dit onverantwoorde gespeel met geld zorgt ervoor dat bedrijven omvallen (ook gezonde bedrijven die nu geen financiering meer rondkrijgen), mensen op straat komen te staan of zelfs landen op de rand van faillissement brengen.
Het zou ook goed zijn als er een maximum belang is dat iemand in een bedrijf mag hebben (boven een bepaalde aanzienlijke marktkapitalisatie, dus niet voor de groenteboer op de hoek ofzo). Hoe meer het bedrijf waard is, hoe minder men percentueel zou mogen bezitten. Uiteraard wel met een overgangstermijn van zeg 10-15 jaar. Dit beperkt de mogelijkheden van machtsmisbruik.
Verder ben ik het niet eens met je stelling dat iemand die werkt belangrijker is dan iemand die geld heeft. Waarschijnlijk heb jij werk doordat iemand anders geld heeft. En dat komt bijvoorbeeld omdat iedereen anders met zijn geld omgaat. De een geeft alles uit, de ander zelfs meer dan dat, maar weer een ander is heel zuinig en houdt veel over, waardoor deze persoon geld kan investeren. Is dat erg? Nee, mits je excessen beperkt. En dat geldt eigenlijk voor alles...