Zou de RIAA soms bang zijn dat haar perfide methoden wereldkundig gemaakt worden, alsmede de eventuele onwelgevallige uitspraak van de jury/rechter?
Het is kennelijk wél een goede zaak dat de RIAA wereldkundig mag maken dat iemand,
met name genoemd, een dief is en gestraft moet worden (lees: zal moeten boeten, en hard!), maar niet als er eventueel iemand een terechte tegenwerping heeft, waarvan de jury dan 'toevallig' op de hoogte zal zijn? Dus tunnelvisie is goed, mits in je voordeel?
Kansloos. En ik hoop dat de rechter én de jury inzien dat hier manipulatie van de 'waarheid' in het spel is.
Ik snap niet zo goed waarom die rechter nu in dit geval vindt dat het gewenst is om het uit te laten zenden, terwijl dat in het algemeen juist niet toegestaan wordt.
Lijkt me dat deze rechter inziet dat er erg éénzijdig 'bewijs' wordt vergaard en dit wordt enigszins teniet gedaan als het bewijs kan worden weggewuifd aan de hand van zich bijv. vrijwillig aanmeldende experts, die het tegendeel kunnen aantonen?
De jury en rechter moeten een evenwichtig oordeel vellen, en dat kan ten enen male niet als je eenzijdige informatie hebt ('bewijs') dat discutabel is, zowel inhoudelijk als de wijze van verkrijgen ervan.
[Reactie gewijzigd door Ramzzz op maandag 19 januari 2009 14:29]
Ik snap niet zo goed waarom die rechter nu in dit geval vindt dat het gewenst is om het uit te laten zenden, terwijl dat in het algemeen juist niet toegestaan wordt.
Omdat de rechter (in mijn ogen terecht) oordeelde dat het een belangrijk onderdeel van de tactiek van RIAA is om zo veel mogelijk publiciteit op te zoeken. Als de tegenpartij (de beschuldigde) dit dan ook graag wil, waarom zou de rechter het dan weigeren?
Het is nu waarschijnlijk aan de RIAA om te verklaren waarom ze juist in dit specifieke geval niet méér publiciteit voor deze rechtzaak willen dan de publiciteit die ze zélf in het verleden opzettelijk hebben gegenereerd.
En wat is dan "de waarheid"? Als Tenenbaum al van in den beginne akkoord ging met een schikking zegt voor mij al genoeg. Als je niet aan filesharing doet betaal je gewoon niks en kom je niet tot een schikking. Dat hij niet tot een schikking is gekomen over de schadevergoeding doet er niet toe. Momenteel heeft RIAA een punt. De verdediging kan blijkbaar niet winnen op basis feiten en probeert dan maar mits manipulatie de jury te beïnvloeden.
De verdediging kan blijkbaar niet winnen op basis feiten en probeert dan maar mits manipulatie de jury te beïnvloeden.
Deze manier van handelen komt me bekend voor.......hé wacht eens even, dat zijn de methodes die RIAA hanteerd. Sorry maar ik heb geen medelijden voor deze organisatie, je oogst wat je hebt gezaaid.
Een rechtszaak is al snel veel duurder dan een schikking, dat is al een heel goede reden om toch een schikking te accepteren, ook al heb je niets verkeerd gedaan.
En hij ging ook niet vanaf het begin akkoord met een schikking, dat is juist de reden dat er een rechtszaak is.
dat is toch echt niet de enige reden hoor, als jij een schikking treft dan beken je schuld (misschien niet voor de wet maar dan kom je bij je werkgever en die zegt dan: "ja als je onschuldig zou zijn dan had je niet die schikking hoeven doen. En wij willen hier geen mensen die zich schuldig hebben gemaakt aan dat soort zaken." want zo gaat dat dus wel in Amerika.
Dat je op een schikkingsvoorstel ingaat is geen schuldbekentenis. Als je weet wat een rechtszaak kost, terecht of onterecht, dan is het zeer verstandig om de boel af te kopen. Net als losgeld.
Jij verkeert in de valse veronderstelling dat als je geen schuld hebt dat je niet veroordeeld kunt worden. Zeker iemand met een joodse achtergrond, zoals Tenenbaum (neem ik aan) zal hier minder makkelijk van uitgaan en zal dus eerder bereid zijn tot een schikking ook al is hij onschuldig.
Ik ben het helemaal met je eens op het eerste punt: soms (vaak?) wordt geschikt om er maar vanaf te zijn, of je nu gelijk hebt of niet. Maar dat van die joodse achtergrond vind ik nogal vergezocht. Er zijn ook zat mensen die het tegendeel zouden beargumenteren, namelijk dat joodse mensen juist vaker dan anderen het voordeel van de twijfel krijgen in pro-Israël landen zoals de VS en bijvoorbeeld ook Nederland.