Het netwerk was niet als publiek aangemerkt en is daarom als privé te beschouwen.
Dit lijkt me onredelijk. Zoals ik in mijn eerste schrijven al om een definitie vroeg; hoe moet een publiek accesspoint worden aangemerkt als volgende de bovenstaande redenering niet uitgegaan kan worden van het publiek zijn op basis van de technologische aanduiding hiervoor.
Gedaagde heeft niet aan zijn bewijsplicht voldaan.
De gedaagde is te goedertrouw geweest en heeft niet in gebroken, analoog aan lawaai maken of over een eigen weg lopen waar geen absolute melding van is gemaakt zou met dat oogpunt ook strafbaar zijn, terwijl er niets wordt ontnomen.
Los daarvan is een interactief protocol wezenlijk anders dan het ontvangen van vrije signalen uit de ether, hetgeen een eenvoudig en passief karakter kent. Het enkele opvangen van een SSID mag dan wellicht onder artikel 10 EVRM vallen, dat geeft nog geen recht tot het initiëren van een interactief protocol, laat staan van het ophalen van HTTP verkeer via het systeem van een ander.
De (E)SSID stelt in zijn adverteren dat het netwerk publiek toegangelijk is. Het is
dus aan de aanbieder hier wat aan te doen. Net zoals hij een bordje eigenweg zou neerzetten. Hij maakt gebruik van een vrije licentie band, dus de vraag is of hij uberhaubt rechten kan ontlenen aan het feit dat technologie interactieve communicatie aangaat.
De klacht over laster is onbegrijpelijk. Het slachtoffer heeft immers nergens onwaarheden over gedaagde verkondigd.
(Ja, rechters praten altijd zo raar)
Het slachtoffer, of aanbieder, heeft aangifte moeten doen tegen gedaagde. De aanbieder stelt dat het een privé netwerk betrof, maar de aanbieder, al dan niet onwetend, een publiek netwerk geïnstalleerd. Als het slachtoffer aangifte tegen de Pool heeft gedaan voor het 'inbreken' of gebruik maken van een prive netwerk zal de aanbieder moeten aantonen dat het op dat moment een privé netwerk betrof.
reactie op toevoeging:
Je analogie vind ik moeilijk te volgen. Dingen opvangen uit de ether mag, maar interactie aangaan via de ether vind ik toch echt wat anders.
Is interacteren met muziek iets cruciaals anders dan informatie overdracht? Ik dacht het niet.
Maar inderdaad, het cruciale punt is: wat is het uitgangspunt bij een onbeveiligd netwerk, vrij toegankelijk of privéterrein? Daarbij vind ik het laatste de beste keuze. Er zijn heel veel mensen die wifi gebruiken met weinig tot geen kennis van de technische beveiliging daarvan. Zo'n groep uitsluiten met een beroep op "ga WPA2 maar eens googelen en zet een whitelist met MAC-adressen op" gaat mij te ver. Internet is zowat een basisbehoefte tegenwoordig, en de toegang daartoe hoort laagdrempelig te zijn. De wetgeving dient dat te ondersteunen en ook de mensen te beschermen die weinig verstand van techniek hebben.
Omdat alle kastjes wellicht in het verleden werden uitgegeven als zijnde makkelijk te gebruiken, makkelijk voor iedereen. En als mensen gaan zeuren dat het te makkelijk is voor anderen om er gebruik van te maken, en dat ze hier schade door ondervinden, dan moeten ze daar eerst wat aan doen, voordat ze dat als proef ballonnetje naar justitie brengen.
En vergeet niet dat het gewone eigendomsrecht ook geldt op grond waar geen hekje omheen staat. Waarom zou er dan wel een hekje rond mijn wifi moeten staan?
Het gaat hier niet over grond, aan grond heb je niets. We hebben het hier over iets wat interessant in gebruik is. Dus (zoals wij hier in de buurt hebben) een aantal 'Eigen Wegen' die een vreselijk makkelijke sluiproute zijn, maar geen publieke grond zijn. Als dat niet is aangegeven ziet de straat er
exact hetzelfde uit als het gemeentelijke wegennet, detail is hier 'Eigen Weg'. Diegene die jij slachtoffer noemt heeft niets gedaan om het probleem te voorkomen, sterker nog ik snap absoluut niet waarom ze het probleem niet bij de oorzaak aanpakken!
Dit lijkt me onredelijk. Zoals ik in mijn eerste schrijven al om een definitie vroeg; hoe moet een publiek accesspoint worden aangemerkt als volgende de bovenstaande redenering niet uitgegaan kan worden van het publiek zijn op basis van de technologische aanduiding hiervoor.
De technische aanduiding is niet maatgevend. Een stuk grond zonder hek is privéeigendom waar je vanaf moet blijven. Idem voor een fiets op straat zonder slot. Waarom zou dat voor draadloze netwerken anders moeten zijn?
De gedaagde is te goedertrouw geweest en heeft niet in gebroken, analoog aan lawaai maken of over een eigen weg lopen waar geen absolute melding van is gemaakt zou met dat oogpunt ook strafbaar zijn, terwijl er niets wordt ontnomen.
Gedaagde heeft opzettelijk grote hoeveelheden verkeer gegenereerd, dat is wel even wat anders dan een ommetje maken over een eigen weg. Slachtoffer heeft hierdoor schade.
Van die goede trouw geloof ik geen biet: als je in de auto zit met je laptop en je gaat een hele berg downloaden via een willekeurig netwerk, dan weet je heel goed dat je daarmee iemand anders hindert. Dit was geen Windows dat even automatisch aanlogde op een sterker netwerk, maar iemand die dat netwerk koos en toen gezellig pr0n ging binnenhalen. Dat is asociaal en daarmee te kwader trouw. Wat verder niets te maken heeft met het wederrechtelijk zijn, want daarvoor is niet relevant of iemand te goeder dan wel te kwader trouw was.
De (E)SSID stelt in zijn adverteren dat het netwerk publiek toegangelijk is.
Dat blijkt niet uit het verhaal. De SSID is een aanduiding, een identifier van het netwerk. Zonder kennis van de specifieke naam kun je daaruit neit afleiden dat het netwerk publiek toegankelijk [i]bedoeldp/i] was. Of zie jij "de deur stond open" als gelijk aan "het huis was publiek toegankelijk"?
de aanbieder, al dan niet onwetend, een publiek netwerk geïnstalleerd.
Dat heeft hij niet; hij heeft een privé netwerk geïnstalleerd dat per abuis toegankelijk was voor derden. Uit niets blijkt zijn intentie om een openbaar toegankelijk netwerk te willen aanbieden. Slordigheid of nalatigheid bij het slachtoffer kan hooguit een rol spelen bij de hoogte van de schadevergoeding.
Verder gaat het hier om strafrecht, dus moet het OM bewijzen dat aan de delictsomschrijving is voldaan. Niet het slachtoffer. En ik blijf erbij dat de meeste mensen met een open netwerk dat niet opzettelijk doen maar uit onkunde of slordigheid, waardoor de stelling "open = publiek" niet in overeenstemming is met wat de meeste mensen zullen vinden. Misschien tijd voor een enquete op Hart van Nederland?
De technische aanduiding is niet maatgevend. Een stuk grond zonder hek is privéeigendom waar je vanaf moet blijven. Idem voor een fiets op straat zonder slot. Waarom zou dat voor draadloze netwerken anders moeten zijn?
Omdat een fiets 'stelen' diefstal heet, er gaat materieel goed weg. Wellicht is dit in Belgie met de data limieten ook het geval, maar zeker niet analoog aan NL.
Dat blijkt niet uit het verhaal. De SSID is een aanduiding, een identifier van het netwerk.
Ik had het met plezier beacon willen noemen

Daar zit een mooi bitje in.
Dat heeft hij niet; hij heeft een privé netwerk geïnstalleerd dat per abuis toegankelijk was voor derden. Uit niets blijkt zijn intentie om een openbaar toegankelijk netwerk te willen aanbieden.
Ik bepleid dat de gedaagde ook niet kon weten dat de intentie van het 'slachtoffer' wel of geen netwerk wilde delen. Het enige wat de technologie zegt is dat het netwerk waarmee is verbonden publiek is

En ik blijf erbij dat de meeste mensen met een open netwerk dat niet opzettelijk doen maar uit onkunde of slordigheid, waardoor de stelling "open = publiek" niet in overeenstemming is met wat de meeste mensen zullen vinden.
Gezien ik nu zelf wifi software doosjes bakker ben geworden (verbeter de wereld begin bij jezelf) is de enige manier om concumenten speelgoed per definitie te beveiligen en bij eerste keer verbinden de vraag te geven; moet er een wachtwoord op ja/nee. Mogen derden gebruik maken van de verbinding ja/nee.