Je haalt in je reactie wat dingen door elkaar. Ten eerste je vergelijking van vroeger met nu. Je moet niet vergeten dat het aantal soorten specialismen, en daarmee dus het aantal specialisten, een gevolg is van de groeiende medische kennis. Ten tijden van de gasthuizen (de voorlopers van de ziekenhuizen) waren er simpelweg nog geen specialismen, omdat er haast geen medische kennis was. Concreet betekent dit dan dus ook dat we met de huidige medische kennis het huidige aantal specialismen hebben gecreëerd.
Dan je stelling over dat ieder ziekenhuis alle typen specialisten moet hebben. Dit is zeker niet wenselijk en wel om de volgende redenen: ten eerste hebben we het systeem van academische ziekenhuizen. Deze voeren onderzoek uit naar nieuwe diagnose- en behandelmethoden en beschikken daarom over meer medische kennis (en daarmee dus ook specialismen) dan de periferie (de niet-academische ziekenhuizen). Specifieke ziektegevallen die weinig voorkomen, zijn vaak duur in behandeling en deze wil je daarom zo veel mogelijk centraliseren op een plek. Daarnaast heeft het behandeld team (van de desbetreffende specialisme) de meeste ervaring en is de kans op slagen het grootst en de kans op fouten het kleinst. Ga je de patiënt door een specialist op afstand laten opereren, dan staat er in het ziekenhuis alsnog een operatieteam om de patiënt heen die geen ervaring heeft met dit ziektebeeld. Bij fouten kan er dus niet ingegrepen worden en de nazorg van de patiënt zal tevens minder optimaal zijn. De voorkeur gaat dus uit naar het verplaatsen van de patiënt naar het ziekenhuis met de meeste kennis van zijn ziektebeeld.
Een kanttekening plaats ik hier wel even bij: bovenstaande beweringen van mij gelden voor Nederland. Uiteraard is het een ander verhaal voor een minder dichtbevolkt land, waarbij het verplaatsen van de patiënt naar een ziekenhuis met meer kennis niet tot de mogelijkheden behoort.
Waar kan deze techniek dan wel voor worden toegepast in Nederland? Mijn mening is dat deze technieken nuttig zijn voor de niet super-specialistische aandoeningen en dan zowel voor het diagnosticeren alsmede behandelen. Hierbij zou je kunnen denken aan teledermatologie, waarbij de huisarts een dermatoloog raadpleegt alvorens deze door te sturen. Hierdoor kan een onnodige verwijzing worden voorkomen, doordat de dermatoloog een behandeling kan voorschrijven die door de huisarts kan worden uitgevoerd.
Dit sluit mooi aan op je bewering over de wachtlijsten in de gezondheidszorg. Wachtlijsten zijn niet slechts het gevolg van een te grote vraag naar een bepaald specialisme. Vaak valt er al winst te behalen met het optimaliseren van het gehele proces op een bepaalde afdeling. Daarnaast heb je voor het consulteren van een specialist op afstand alsnog een specialist nodig die tijd vrij heeft. Je behaalt alleen voordeel in het niet onnodig doorverwijzen naar een specialist, terwijl een verpleegster ter plaatsen (bijvoorbeeld in een verzorgingstehuis) de nodige verrichtingen ook zou kunnen uitvoeren.
Dan nog je punt over het consulteren van specialisten in het buitenland. Ik denk dat outsourcen zeker geschikt is voor taken als klanten telefonisch te woord staan of het laten ontwikkelen van applicaties, maar niet voor het consulteren van specialisten. Ik kan je hiervoor een hele simpele reden geven: wie is er bij fouten aansprakelijk? De specialist bevindt zich in een geheel ander land met een andere gezondheidszorgstelsel en wetten. Je zou het dan zo moeten regelen dat de desbetreffende specialist valt onder de Nederlandse wetgeving. Daarnaast "haal" je de kennis uit het buitenland, terwijl diezelfde kennis ook gebruikt had kunnen worden in het land zelf. Dit verschijnsel zie je nu al in derde wereld landen, waar plaatselijk opgeleide artsen soms toch echt kiezen voor werken tegen een veel hoger salaris in het buitenland.
Wat je bewering betreft over het psychologische aspect, geef ik je gelijk. Een leuk voorbeeld hiervan is de befaamde doktersjas. Onderzoek (kan helaas niet meer het artikel terugvinden) heeft uitgewezen dat de witte doktersjas van invloed is op de patiënt - arts relatie. Hetzelfde geldt voor de uitstraling van de kamer, de manier waarop de arts de patiënt kan aankijkt (en andersom de patiënt de arts kan zien), etc. Ik ben dan ook zeer benieuwd wat de ideeën en oplossingen zijn van Cisco om hiermee om te gaan.
En om mijn betoog mee af te sluiten: Cisco ontwikkelt dit natuurlijk niet voor niets als netwerkspecialist zijnde
![[RSS]](http://tweakimg.net/g/if/v2/icons/rss_small.png){kind=icon}
![[quick]](http://tweakimg.net/g/if/icons/world_link_cropped.png){kind=icon}
10:19
14:19
![[show]](http://tweakimg.net/g/if/comments/button_down.png "Reactie uitklappen")
Door 
. Vind het apparaat er overigens wel een beetje overdreven chique eruit zien, zo mooi afgewerkt, en zelfs een beeld aan de voorkant, en niet eens alleen IN de cabine. Maar ja; medische dingen kosten wat hè...
)
