Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Je kunt ook een cookievrije versie van de website bezoeken met minder functionaliteit. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 84 reacties, 13.721 views •

Een Amerikaanse rechter heeft geoordeeld dat het beschikbaar stellen van bestanden neerkomt op het verspreiden ervan. Dit betekent dat het via filesharing aanbieden van auteursrechtelijk beschermde bestanden strafbaar is.

Rechter Kenneth Karas deed zijn uitspraak in een zaak die de Riaa in 2005 had aangespannen tegen Denise Barker. De Riaa was erachter gekomen dat er vanaf haar ip-adres 611 muzieknummers werden aangeboden. Een aanzienlijk deel daarvan viel onder het auteursrecht van bij de Riaa aangesloten platenmaatschappijen en de organisatie beschuldigde haar dan ook van het schenden van auteursrecht.

Barker vond dat hier geen sprake van was. Ze had de muziek aangeboden, maar de wet verbiedt alleen het verspreiden ervan. Aangezien de Riaa zoals gewoonlijk geen bewijs had overlegd dat de muziek ook daadwerkelijk gedownload was, vond ze dat de organisatie helemaal geen geldige aanklacht had. Ze vroeg de rechter dan ook om de zaak niet-ontvankelijk te verklaren.

Dit verzoek heeft rechter Karas echter naast zich neergelegd. In een gisteren openbaar gemaakte beschikking oordeelt hij dat het aanbieden van muziek op zich al een schending van de wet is. In de motivatie gaat Karas uitgebreid in op de jurisprudentie en de wettekst en concludeert hieruit dat het aanbieden van bestanden via filesharing neerkomt op het publiceren ervan, en dat dat weer neerkomt op verspreiding. Hij oordeelde dan ook dat de Riaa de rechtszaak mag voortzetten.

Hamer van rechterMet deze uitspraak is Denise Barker nog niet veroordeeld, maar haar positie is wel verzwakt. Het vonnis is ook van belang voor aangeklaagden in andere filesharingzaken: de Riaa dient zijn aanklachten altijd in op basis van aangeboden muziek, omdat het bewijs dat derden deze ook daadwerkelijk gedownload hebben, niet makkelijk te leveren is. De zaak tegen Denise Barker is de eerste waarbij de rechter uitgebreid op dit aspect ingaat, en de Riaa is begrijpelijkerwijs zeer tevreden met de uitspraak.

De Electronic Frontier Foundation had in een steunverklaring nog naar voren gebracht dat de Copyright Act alleen van toepassing zou zijn op materiële zaken, zoals boeken en grammofoonplaten, en niet op digitale muziek. Aangezien de gedaagde dit punt niet in haar verzoek had genoemd, ging de rechter hier echter verder niet op in. Tenzij Denise Barker alsnog schikt met de Riaa, zal de rechtszaak worden voortgezet, waarbij wellicht later nog aandacht aan dit aspect zal worden geschonken.

Reacties (84)

Reactiefilter:-184083+131+220+30
Moderatie-faq Wijzig weergave
Het is wel lastig natuurlijk.

Aan de éne kant mag je geen muziek waar rechten op rusten ter beschikking stellen (delen) maar aan de andere kant ben ik van mening dat er geen strafbaar feit wordt gepleegd zo lang de beschikbare muziek niet is gedownload.

Waarom denk ik dat? Nou, als je muziek ter beschikking stelt en het wordt niet gedownload door anderen dan is er geen sprake van schade. Er is pas sprake van schade wanneer iemand de muziek heeft gedownload en het om deze reden niet koopt in een winkel (dat is trouwens een andere discussie waar ik verder niet op in wil gaan).

Als de RIAA één muzieknummer zou downloaden van deze dame dan is het wel een strafbaar feit want de ter beschikking gestelde muziek is dan tenminste 1x gedownload.

Blijft een lastige materie.
Maar downloaden, dat mag in Amerikavolgens mij niet (i.t.t. Nederland) en dan zou men zich dus schuldig maken aan een strafbaar feit en zijn eigen positie verzwakken.

Ik vind de uitspraak niet zo vreemd, omdat het wel een beetje in de lijn van helen ligt en het aanbieden van gestolen waren is ook verboden. Punt is dat de goederen tot het moment van downloaden nog niet echt gestolen zijn, bendenk ik me nu, ter plekke.

Blijft een heel lastig juridisch gebied, zoals hierboven ook al gesteld.
Om maar even advocaat van de duivel te spelen:

Als we nu de vergelijking maken met drugs. Is het publiekelijk aanbieden van illegale drugs ook al niet strafbaar zonder dat er aangetoond is dat je ze daadwerkelijk verkocht hebt?
Dit is geen relevante vergelijking. Het in bezit hebben van 'illegale drugs' is illegaal. Daarom ben je al strafbaar. Het in bezit hebben van (je eigen!) CDs is niet strafbaar...
OK, laat ons het dan relevant maken. Het weggeven van kopies van je CDs, is dat toegestaan? Neen. Niemand hoeft de CD aan te nemen, je probeerd ze wel te verspreiden zonder daar het recht op te hebben.
Maar als je het origineel uitleent, degene aan wie je deze uitleent maakt een kopie en geeft hem jou weer terug is weer niet strafbaar.
Weggeven van kopieen is strafbaar, iemand in de gelegenheid stellen een kopie te maken van jouw origineel is dat weer niet.
Als ik dus het origineel online zet dan geef ik mensen de kans om hier een kopie van te maken. Dit is weer toegestaan door de thuiskopiewet. Daarom is downloaden wettelijk toegestaan. Helaas zou je dan de analogie kunnen volgen en zeggen dat uploaden niet meer is dan het origineel uitlenen waardoor dit ook niet strafbaar zou moeten zijn.
Dat laatste is helaas dus niet het geval.
Geen goed argument: het hebben van illegale drugs is op zichzelf al strafbaar. :)
Volledig met je eens. Je kan dan wel een nummer zichtbaar maken aan de buitenwereld, maar je ken het downloaden van dat nummer blokkeren door jouw upload te annuleren. Iemand die wat kan programmeren kan dit zelfs automatisch laten gebeuren zodat er zeker niets gekopieerd wordt, en als het uploaden en bekijken van gegevens over verschillende poorten gaan, dan kan je via je firewall dat ook al blokkeren.
Beetje verkeerde vertaling, het is niet "openbaar maken" (want het is al openbaar) maar meer verspreiden. Verspreiden is wat er onder de copyright wetgeving valt.

Met deze uitspraak kan je dus schade claimen zonder dat er schade geleden is. Stel ik maak een bepaald nummer beschikbaar, maar absoluut niemand is er in geintreseerd. In 1 jaar is het nummer 0 keer gedownload. De autersrecht hebbenende kan mij dan nog steeds aanklagen voor geleden schade (in de VS iig) (--> statutory damages omdat de echte schade niet te berekenen is).
De Nederlandse wet gebruikt toch echt het woord "openbaar maken" als een van de voorbehouden handelingen. Het betekent dan ook "aan anderen beschikbaar stellen" en niet zozeer "voor de eerste keer publiceren" of zo. Elke keer dat een liedje op de radio afgespeeld wordt, is sprake van een openbaarmaking.

En ja je hebt gelijk over schade claimen. In Nederland zou dat niet lukken, want zonder schade geen proces.
Het hele download verhaal is een beetje dubbelzinnig. Ieder heeft (zoals ik het hier lees) zijn eigen mening. Ik denk dat rechters ook voor dat conflict staan. Natuurlijk gebruiken hun de wetboeken maar verschillende rechters trekken er verschillende oordelen uit.

Het uploaden is strafbaar.. het downloaden niet dan? ik zie nog niet dat ik veroordeelt word voor de hoeveelheid muziek dat ik al gedownload heb.

Laten we het is anders bekijken. Moet je is kijken wat tegenwoordig een cdtje met muziek kost (heb ik het even over normale winkel). Laatst wou ik nog een singletje halen.. 5 euro ! ! ik schrok me kapot.. Thuis gedownload.. kostte me 2 minuten tijd... nog niet eens..
Een gewone cd ben je ook zo 20 euro kwijt terwijl er misschien 3 nummers opstaan die je graag wil hebben (als ze niet meer op singletje zijn). Het ligt denk ik ook wel bij de muziekindustrie om muziek te kopen aantrekkelijker te maken. En het downloaden ligt in deze tijd natuurlijk erg voor de hand. Dit is het tijdperk van het internet en dan krijg je dat.

Webwinkels: gemiddeld 1 euro per liedje. dat is nog een beetje rendabel. Vraag me alleen af hoe het zit als je die download.. hoe kun je dan aantonen dat je die gekocht hebt? Ik heb verder weinig ervaring met webwinkels dus. Ik heb het 1 keer gebruikt. Via telefoon betalen. Krijg ik geen aankoopbewijs van omdat ik thuis niet de welbekende telefoonrekening meer krijg maar een vast bedrag per maand betaal. Toon het dan maar is aan.

Het stelen verhaal net zo.. als je het download steel je het dan? Als iemand 5 euro op straat legt en jij neemt het mee en weet niet van wie het is is het toch ook geen stelen? dan laat je het toch ook niet liggen?

nu vertaald in de muziek: Iemand upload 1 liedje (kwa prijs hetzelfde) en jij download hem omdat je dat liedje erg mooi vind terwijl je niet weet wie het upload....

lang verhaal maar hoop dat ik het een beetje duidelijk gemaakt heb
De argumentatie van rechter Karas is, wat mij betreft, zeer dubieus, aangezien het 'aangeboden' materiaal op mevrouw Barker's PC staat. Die PC is privé eigendom. Aldus kan het onmogelijk als 'openbaar maken' worden beschouwd.

Het p2p platform dat door Barker wordt gebruikt, behelst een folder in een p2p programma, dat door alle, of alleen door Barker aangestipte gebruikers van datzelfde programma, kan worden ingekeken. Zit er iets in die folder dat de 'snuffelaar' kan gebruiken, dan kan dat worden gedownloadt, mits Barker daarin toestemt. Die toestemming gebeurt ofwel automatisch (wanneer Barker heur programmaatje heeft openstaan), of gespecifiëerd (wanneer Barker heur programaatje heeft openstaan, maar wanneer de opgeëiste bandbreedte ongelegen komt en de downloader 'in queue' wordt geplaatst).

In feite komt zulke uitwisseling van data neer op toegestane inbraak. Want het is tenslotte niet Barker die met haar mp3-tjes gaat leuren bij eventuele geïnteresseerden, maar de geïnteresseerden die het materiaal van Barker's PC 'stelen'...

Indien rechter Karas de RIAA slechts een beetje terwille was, kon hij niet anders dan oordelen dat het 'aanbieden' van materiaal ook strafbaar is, omdat bij zulke p2p uitwisselingen het materiaal nooit wordt verspreidt, zoals bij bittorrents wél het geval is.

De content blijft namelijk onveranderd op de PC van de eigenaar zitten, terwijl derden de PC van de eigenaar 'leegroven'.

De uitspraak van rechter Kenneth Karas wijst er voor mij alleen op dat hij de RIAA meer genegen is dan mevrouw Barker... en dat is dan weer een bijverschijnsel van onze manier van rechtspraak: dat we afhankelijk zijn van de luim en/of algemene visie van de zittend rechter...
En gezien jouw uitspraken ben jij mevrouw Barker meer genegen dan de RIAA... Alhoewel ik je beredenatie kan volgen, ga ik er niet in mee. In ieder geval niet m.b.t. het aanbieden vs het roven. Als mevrouw Baker namelijk willens en wetens een p2p programma gebruikt en daarbij ook nog eens bewust enkele (611) nummers heeft gedeeld via datzelfde programmma, dan zou ik als rechter zijnde ook kunnen concluderen dat mevrouw Baker deze nummers ter download aanbood aan de andere gebruikers van het betreffende p2p programma. Zij heeft dus anderen expliciet toestemming gegeven haar gegevens (of eigenlijk haar kopie van andermans gegevens ;-)) te downloaden.

Om iets aan te bieden is er geen huis-aan-huis actie of een reclamecampagne nodig. De gemiddelde webwinkel doet ook niet (veel) aan zulke reclame. Toch heeft een webwinkel wel degelijk een aanbod. Verder is een winkel, al dan niet op het internet, een goed voorbeeld. De winkel is geenzins verplicht reclame te voeren, maar toch heeft zij, zonder uitzondering, een aanbod van artikelen (of diensten). Een winkelier krijgt ook 'snuffelaars' die, zodra ze wat nuttigs vinden, dit afnemen. De winkelier kan zelfs ook besluiten een persoon niets te verkopen, of zelfs geen toestemming geven om de winkel binnen te gaan (binnen de grenzen van de wet uiteraard).

Waar je in dit voorbeeld nog mee zit, is het 'stelen', het onrechtmatig verkrijgen van auteursrechtelijk beschermd materiaal. Dan kom je in de winkel al snel op heling, kopen van gestolen goed. De webwinkel (eBay?) heeft dus een een aantal gloednieuwe horloges te koop staan die voor een tientje per stuk weg gaan. Van jou als burger en consument wordt dan verwacht dat er bij jou een lampje gaat branden. Waarbij om het even analoog aan het downloaden te trekken; de downloader de heler is en de aanbieder de steler.

Vreemd punt is alleen dat de heler(downloader) door RIAA en consorten ook altijd als steler wordt aangeduid, terwijl de rechter hier dus mevrouw Barker ziet als een de 'steler'. Dus; aanbieden is stelen, en volgens de veronderstelling van de RIAA is afnemen ook stelen... Wat ik mij dan afvraag; wat is eigenlijk de grootste 'fout' die men dan kan maken? En hoe zit dat nu precies in de filesharing wereld? De echte 'steler' zit helemaal bovenaan in de ketting, bij de releasegroups. Dus wat voor een zin heeft het om iemand die zijn/haar collectie (die niet zozeer actief wordt uitgebreid met alles wat uitkomt) deelt met de rest van de wereld dusdanig aan te pakken, wanneer de bron van dit alles vrolijk verder-ript?
Het blijft er bij mij om gaan dat bij muziek (en de meeste software), door allerhande gewiekste paragrafen in de wetgeving, de koper nooit de bezitter wordt van hergeen hij koopt.

Mensen bestraffen die voor iets de volle prijs hebben betaald (in dit geval CDs) en die gratis willen aanbieden, wat er zou kunnen op neer komen, indien men deze taktiek doortrekt naar bijvoorbeeld wasmachines, de buurvrouw bij mij haar was niet langer mag komen doen omdat ik door het gratis aanbieden mijner wasmachine op die wijze verhinder dat mijn buurvrouw geld uitgeeft aan een eigen wasmachine... te gek om los te lopen, zal je zeggen, maar dat is dus wat er constant gebeurt bij dit soort gehakketak over copyrighted content.

De reden waarom auteursrechten laag worden gehouden is omdat de industrie niet de indruk will wekken méér te willen verdienen dan de zéér lage royalties die de artiest zelf krijgt.

Beide (royalties en auteursrechten) zouden éénmalig moeten worden geïnd, en daarmee uit. Niet omdat ik een vrije markt wil voor p2p, maar voor de simpele reden dat ik graag heb dat wat ik gekocht heb, ook van mij is. Als de industrie dan zonodig wil dat wat op een CD staat van hén blijft, wel dat ze dan een bibliotheek beginnen waar de mensen voor een prikje de CDs kunnen huren...

Dat is de enige reden waarom ik meer sympathie heb voor de 'slechterikken' (downloaders/verspreiders van gratis muziek) dan voor de industrie en hun bloedhonden die maar blijven zagen over hun producten die onrecht worden aangedaan, terwijl de artiesten langs de zijlijn staan te wachten op een aalmoes.

Want dat ergert mij nog het meest aan de hele discussie, en dat is dat het steeds maar weer gaat tussen de industrie en hun clienteel, terwijl degenen die eigenlijk als enige voordeel zouden moeten halen uit al deze rechtspraken, nu nét diegenen zijn die niks vangen.

De industrie blijft zich verbergen achter de kromme wetgeving dat een artiest bij hen onder contract, door dat contract de rechten verliest op het eigen werk. Dààr wringt hem het schoentje. Dàt moet veranderen.

Maar inplaats van de industrie heur handel en wandel en heur manier van zakendoen eens door te lichten, blijft men zich, door toedoen van diezelfde industrie, steeds weer vastpinnen op schemerige wetteksten aangaande het al of niet verspreiden van beschermde content...
Ik zal je niet tegenspreken als het aankomt op idiote constructies voor het verdienen aan muziek, of ik moet eigenlijk zeggen: verdienen aan een artiest. Het plaatje van een échte artiest nauwelijks voldoende binnen krijgt om zichzelf van water en brood te voorzien (enigszins gechargeerd ;-)) terwijl 'de platenbons' in een dikke leasebak rijdt kennen we allemaal. En zoals zo velen, erger ik mij ook in enige grote mate aan de hoeveelheid non-artiesten die bakken geld te vergooien krijgen (krijgen! Want; dat past bij het imago). Maar ik vind dat we op die manier té ver afwijken van de werkelijke discussie.

De reden waarom men in 'intellectueel eigendomland' werkt met licentiemodellen is natuurlijk kraakhelder: geld verdienen. Het is (zeker tegenwoordig) zo gemakkelijk om allerhande 'ip' te kopiëren en te verspreiden dat men welhaast bij de verkoop van één album zou blijven steken wanneer men de daadwerkelijke muziek zou kopen in plaats van een licentie daarop.

Daarnaast mag jij echt wel (in huishoudelijke sferen) jouw CDs uitlenen aan de buurvrouw, en ook haar jouw boeken laten lezen... Maar dat is toch nogal een verschil met het massaal aanbieden van kopiëen van deze CD's? Gesteld dat jij jouw wasmachine op straat zou zetten en zou aansluiten, voor iedereen om te gebruiken... Denk je dat dit onder 'normaal gebruik' valt en dat je dan nog enig recht op garantie e.d. hebt? Dat is natuurlijk niet direct vergelijkbaar met het licentiemodel dat van toepassing is op muziek, films, software e.d., maar even ter illustratie.

Ik moet eerlijk bekennen dat het mij een raadsel is hoe een artiest geld zou moeten verdienen aan een album, wanneer het licentiemodel wordt opgeheven. Ik vermoed dat geen enkele platenmaatschappij hier in gaat trappen, simpelweg doordat hoogstwaarschijnlijk iedereen op dat moment legale, gekopieerde muziek zal gaan willen en de prijs van één album schrikbarend hoog zal gaan zijn... BTW: ik vind optredens en concerten niet bepaald een vervanging van albums, de sfeer op een concert is onovertroffen, alleen een beetje lastig om ook in de trein zo'n band op de bank tegenover je te hebben zitten...
Ik zal je niet tegenspreken als het aankomt op idiote constructies voor het verdienen aan muziek, of ik moet eigenlijk zeggen: verdienen aan een artiest. Het plaatje van een échte artiest nauwelijks voldoende binnen krijgt om zichzelf van water en brood te voorzien (enigszins gechargeerd ;-)) terwijl 'de platenbons' in een dikke leasebak rijdt kennen we allemaal. En zoals zo velen, erger ik mij ook in enige grote mate aan de hoeveelheid non-artiesten die bakken geld te vergooien krijgen (krijgen! Want; dat past bij het imago). Maar ik vind dat we op die manier té ver afwijken van de werkelijke discussie.
We wijken dan misschien af van de inhoud van het hoger geplaatste artikel, maar ikzelf keer altijd opnieuw terug naar de échte kern van de zaak, een kern die bijna nooit ter sprake komt in de verschillende aantijgingen over het kopiëren/aanbieden van zogenaamd auteursrechtelijk beschermde content, namelijk de licentiemodellen en de manier waarop die misbruikt worden op de kap van de consument en artiest (de zélf ook nog eens consument is)...

Spijtig genoeg voor onder andere Denise Barker, zijn de huidige wetten wat ze zijn. Maar, het is net omdat de wetten zijn wat ze zijn, én omdat de platenindustrie is wat ze is, dat miljoenen mensen mp3- en FLAC bestanden blijven uitwisselen. Wat dat betreft zitten we in een neerwaartse spiraal, waarvan de basis alleen groter wordt door allerhande uitspraken tegen 'kleine' vissen als Denise Barker.

Een stap in de goeie richting werd aangegeven door Radiohead, die hun nieuwste CD (In Rainbows) in eigen beheer hebben opgenomen en via hun eigen website hebben aangeboden. Iedereen die de CD wilde downloaden, mocht dit, gratis of tegen een vergoeding naar eigen goeddunken.

De CD is op één week liefst honderd-duizend keer gedownload... tegen een gemiddelde 'schenking' van acht dollar per stuk... Radiohead (die hun platen'mij de rug hadden toegekeerd) hebben in die ene week méér verdiend dan in de vorige 9 jaar bij hun platenm'ij... Het kàn dus...
Die PC is privé eigendom. Aldus kan het onmogelijk als 'openbaar maken' worden beschouwd.
het gaat ook niet erom of de gegevens op haar PC zich bevonden, maar vooral in een sharde folder waar men dus anderen toegang toe verleende....
En nee, er bestaan geen P2P programma waar iedere request tot download van gesharede door de specifieke gebruiker ge-authoriseerd moet worden; het sharen an sich is toestemmen in het downloaden ervan, ongemerkt (juist dat ongemerkte maakt het lastig voor een zekere groep, die niet goed doorhebben wat ze precies toestaan en makkelijk ook bestanden sharen die ze niet willen sharen.)

met de vorige analogieen; iemand die zelf een gekopieerd CDtje heeft van een zelf aangeschafde CD is niet strafbaar... in nederland valt dat onder 'thuiskopie' en onder angelsaksisch recht onder bv 'fair use'..

zodra hij echter iemand anders toegang geeft tot zijn woning en hem verteld dat hij uit een stapel gekopieerde CDs die op de tafel ligt mag meenemen wat die ander wil... in dat geval is het wel 'verspreiding', zelfs nog voordat die persoon ook daadwerkelijk iets meeneemt of niet.

[Reactie gewijzigd door RM-rf op 1 april 2008 13:10]

Dit betekent helaas dat wanneer iemand per ongeluk een keer bestanden aan het sharen is en dit zo snel mogelijk weer weghaalt, dus per defenitie strafbaar is geworden. Hoe vaak ik al niet ooms/tantes heb gehad waar ik dan eens iets moest fixen en dat je zag dat hun hele "collectie" op straat lag. Je vraagt het, zo van "hoe zit dat"en dan krijg je ineens grote vragende ogen.

Mensen sharen niet altijd expres hun muziek en films.

[Reactie gewijzigd door ejtje op 1 april 2008 09:58]

De graad waarin je je bewust bent van de daad speelt een grote rol. Heb je al een paar waarschuwingen gekregen bijvoorbeeld dan heb je de volgende keer een rechtzaak aan je been. Van een eenmalige gebeurtenis maakt men geen zaak, hoogstens een boete.

Anderzijds wordt wel verwacht dat je een beetje kennis van zaken hebt voor je ergens aan begint. Je steekt ook geen baby in de microgolfoven om hem na het bad te drogen...

Soit, je moet niet meteen doemdenken. Er komt altijd wel meer gezond verstand bij te kijken dan je uit aanklacht en straf verkeerdelijk zou kunnen afleiden.
Dat is wel een erg Nederlandse kijk op de dingen ;)

"Van een eenmalige gebeurtenis maakt men geen zaak, hoogstens een boete."

Bij de RIAA telt dit dan ook gelijk een bedrag met meerdere 000 voor de punt!

"Je steekt ook geen baby in de microgolfoven om hem na het bad te drogen..."

Daarom staat er in de disclaimer dat dat niet mag... Als ze dat vergeten zijn ze schuldig in de US!

"Er komt altijd wel meer gezond verstand bij te kijken dan je uit aanklacht en straf verkeerdelijk zou kunnen afleiden."

Welk gezond verstand dan?
Bij de RIAA telt dit dan ook gelijk een bedrag met meerdere 000 voor de punt!
Your point being...? Boetes in de VS liggen nou eenmaal een stuk hoger dan hier in NL (en België, c0d1f1ed is een Belg ;)). Voor DUI betaal je daar ook al snel duizenden dollars boete. Niet dat ik de twee vergrijpen met elkaar wil vergelijken, het is slechts een voorbeeld van een boete die daar ook een stuk hoger ligt dan hier :)
Het gaat om "opzet danwel nalatigheid".

Je mag in het bezit van van zogenaamde thuiskopieen. Als jij die op je PC hebt staan, heb je wel de plicht (zorgplicht) om te voorkomen dat ze in de openbaarheid belanden.

Als iemand een misdrijf pleegt om eraan te komen (bijvoorbeeld inbraak en diefstal van je computer), dan ligt de verantwoordelijkheid bij hem. Zo ook bij computervredebreuk, al is het misschien wat moeilijker voor jou om aannemelijk te maken dat je zelf geen aandeel hebt.

Maak je een torrent van je bestanden en zet je die op een van de grote sites, dan is het waarschijnlijk opzet :)
Maar ook als jij geen adequate beveiliging toepast om te zorgen dat de bestanden binnen blijven, ben je nalatig. Hieronder valt imho het plaatsen van bestanden in een Windows shared directory zonder wachtwoord of firewall, danwel het laten rondhangen van bestanden in de Limewire shared directory enzo.

Waar de grens technisch gezien precies ligt, is een kwestie van interpretatie door de rechter. Waarschijnlijk hoeft je beveiliging niet helemaal top-deluxe, met een firewall die deep packet inspection doet, encrypted FS, noem het op.
Maar je moet wel zorgen voor een niveau van beveiliging wat algemeen als "redelijk" zou worden ervaren. Dus de Windows firewall niet uitschakelen als je in een publiek net zit. En je account voorzien van een wachtwoord.
Die windows firewall mag je gerust uitschakelen mits je dan maar zorgt voor een goed alternatief wat volgens sommigen niet echt moeilijk zou moeten zijn.
Ik zit ook regelmatig met mijn PC en Laptop aan het internet, PC constant laptop af en toe, maar aangezien ik geen programma's actief heb die zoeken of sharen zou ik zelfs zonder firewall nog genoeg beschermd moeten zijn.
Als iemand iets van mijn harde schijf haalt moet die persoon er doelbewust mee bezig zijn geweest en zal dus in de meeste gevallen strafbaar zijn.
Als ik iets kopieer van een vriend van mij dan zou ik die kopie ook zonder programma's kunnen krijgen en dan valt het weer onder de noemer thuiskopie voor eigen gebruik.
De meeste auto-ongevallen gebeuren ook niet met opzet, maar vaak is er toch iemand 'in fout'. Opzet is meestal geen criterium voor strafbaarheid, veelal alleen voor de mate ervan.
Ik zie hier een gevaar voor alle Torrent-sites en indexen, vanaf nu zijn deze ook illegaal want zij stellen immers bestanden beschikbaar maar delen ze niet, maar dat is nu gelijk aan elkaar... dit is een erg belangrijke uitspraak...
Zo simpel ligt het denk ik niet. Torrentsites stellen namelijk niet de bestanden zelf beschikbaar, maar wijzen aan waar dat deze te downloaden zijn (.torrent files zelf worden wel beschikbaar gesteld, maar afaik zit daar geen copyright op). Dus ik denk dat het wel iets gecompliceerder ligt dan dat.
Met die redenering zou iedere producent aansprakelijk zijn voor elk verkeerd gebruik van zijn producten... Klopt niet dus. Het is de gebruiker die verantwoordelijk is (tenzij uiteraard een defect in het product onvrijwillig iets strafbaars veroorzaakt).

Torrents zijn bedoeld voor het legaal aanbieden van data, maar zoals elk product kan dat misbruikt worden voor illegale doeleinden. Volledig de verantwoordelijkheid van de gebruiker dus.
In dit echte wereld komt dit er op neer dat als ik een stapel cd's bij mijn raam binnen in mijn huis heb liggen. En iemand steelt deze cd's, dat ik strafbaar ben aan verspreiding.

@diverse: Als ik bestanden in een shared folder heb betekent dat niet per definitie dat ik ze adverteer. Andere mensen zoeken (via een server of direct) in mijn shared folder (vergelijkbaar met door het raam kijken in een huis).
Ik maak geen reclame (advertenties, uithangbord) met daarop de tekst dat de bestanden bij mij te halen zijn.

[Reactie gewijzigd door aequitas op 1 april 2008 13:24]

Mooi hoe mensen altijd meteen helemaal doorslaan met hun analogies. Waar je vergelijking mank gaat (naast het feit dat ze achter je raam liggen en niemand er dus sowieso bij kan, maar met raam open gaat het volgende ook nog op) is dat een raam geen kraampje is waar je normaalgesproken dingen uit verkoopt / weggeeft. Een shared folder is dat in principe wel, het is ervoor bedoelt om bestanden uit te wisselen.

Wat er ook nog eens bij komt kijken is dat jij gewoon je CD's weg mag geven (of zelfs doorverkopen) - anders zou dat betekenen dat je ook geen CDtje voor iemand's verjaardag mag kopen oid 8)7. Het gaat om het publiceren van werk. Een CDtje weggeven is geen publicatie. Het is natuurlijk wel zo dat je dan niet meer in het bezit mag zijn van enige kopies van die CD (ik heb het hier natuurlijk over de Amerikaanse wetgeving).

Wat wél vergelijkbaar is, is dat je op de rommelmarkt staat met kopietjes van je CD's. Dát is dus ook strafbaar, en dat vind ik niet meer dan terecht. Ik vind het besluit van deze rechter overigens ook best redelijk. Zoals gezegd, een shared folder is bedoeld voor uitwisseling. Als daarin bestanden staan biedt je ze dus gewoon aan ter download. Wat echter los staat van dit besluit en waar imho wel goed op gelet moet worden, is dat er niet meteen een schadevergoeding aan gekoppeld kan worden op basis van het aantal kopieën (uploads) die zou hebben kunnen maken.

[Reactie gewijzigd door .oisyn op 2 april 2008 12:58]

Die vergelijking klopt niet helemaal. Als je dit zou vertalen naar de realiteit, dan leg je een stapel CD's voor een open raam, en zet je er een bordje bij met "Deze CD's zijn vrij te kopiëren". Dan is de (gedachte-)sprong naar verspreiding wel makkelijker gemaakt.
Wat jij beschrijft mag dan weer wel. Zolang de gebruiker zijn eigen kopie maakt is het toegestaan, als jij ze gaat maken voor iemand anders is het verboden. Het is wat krom, maar de wet loopt gewoon nog wat achter op de techniek.
Niet helemaal, iemand zal zich eerst schuldig moeten maken aan inbraak om de muziek te stelen. Wanneer jij muziek bij het raam hebt liggen ben jij niet strafbaar maar onhandig. ;)
Als je het raam open hebt staan, dan gaat deze vergelijking wel degelijk op! Of er dan sprake is van inbraak is ook discutabel.
Dat is niet discutabel. De rechter heeft hier (terecht in mijn ogen) geoordeeld dat het 'ter beschikking stellen' van bestanden alleen maar de intentie kan hebben dat derden ze kunnen downloaden.

Als jij je raam openzet om je kamer te verluchten is dat niet met de bedoeling dat een ander erdoor naar binnen mag kruipen.

Gek toch dat mensen steeds weer de gekste excuses verzinnen om het verspreiden en downloaden van copyrighted materiaal goed te praten.
aanbieden: ter beschikking stellen (passief)

verspreiden: daad van verplaatsen (actief)

Twee volkomen verschillende dingen, net zoals eten en drinken andere zaken zijn...

* Al Quaida biedt 100kg anthrax aan voor 100¤ bij jou thuis
* Al Quaida verspreidt 100kg anthrax bij jou thuis
Waarom zou je files aanbieden zonder het te willen verspreiden? Dat is hetzelfde als een XboX360 verkopen op marktplaats voor 80 euro en als iemand hem wil kopen zeggen: Ja ik doe hem niet weg. De hele intentie achter het verspreiden is toch het laten downloaden. Mocht nou niemand het doen is het misschien niet interessant genoeg of kunnen mensen het niet vinden, maar de hele bedoeling erachter is juist dat verspreiden. Dat dat niet gebeurt doet daar niets aan af.
Ik zeg dat aanbieden en verspreiden niet hetzelfde is.

Als in de wet "verspreiden" staat, dan gaat dat niet op voor aanbieden. Dan kunnen ze enkel de daad bestraffen en moeten ze haar op heterdaad betrappen.

Daarom dat bij een drugsoperatie waar een drugsdealer in de val gelokt wordt met een verkoop aan een undercoveragent, men ook wacht tot ná de verkoop (daad).

[Reactie gewijzigd door ? ? op 1 april 2008 13:39]

Mooi voorbeeld!
Maar nu: Stel: Je biedt een AK-47 aan op marktplaats. Iemand reageert en jij wimpelt de koper af. Ben je dan schuldig aan wapenleveranties/verspreiding?

IMHO moet er gedownload worden voordat er sprake kan zijn van verspreiding. In dit opzicht kan ik me dus niet vinden in de uitspraak van de rechter. Pas als de RIAA kan aantonen dat er daadwerkelijk gedownload is vanaf die PC, hebben ze een zaak.
Gek toch dat mensen steeds weer de gekste excuses verzinnen om het verspreiden en downloaden van copyrighted materiaal goed te praten.
Schending van auteursrechten is een misdrijf, maar volgens velen een moreel aanvaardbare, soms zelfs principieel juiste handeling. Daarover kun je van mening verschillen. Het feit dat er andersdenkenden zijn, zou ik niet meteen met 'gek' willen omschrijven.

Waar ik me vooral bezorgd om maak, is hoeveel bochten de rechtspraak eventjes afsnijdt. Omdat het zo lastig is om auteursrechtschending te bewijzen, neemt men tegenwoordig genoegen met ridicule argumenten. Je kunt dan worden veroordeeld op basis van een vermoeden bij de RIAA en dat lijdt ongetwijfeld tot 'false positives', niet in het minst omdat de RIAA nu niet bepaald een onafhankelijke partij te noemen is.

Natuurlijk is het zo dat mensen die bestanden ter beschikking stellen, doorgaans de intentie hebben om ze te vespreiden, maar dat hoeft niet het geval te zijn. Het is mogelijk dat niet de gebruiker, maar een stukje malware de bestanden aanbiedt. Wellicht wordt de upload in de firewall afgevangen. Zomaar een aantal scenario's waarin er geen sprake is van schending van auteursrechten, maar waarop men toch, op basis van deze uitspraak, veroordeeld zou kunnen worden.

Er haken trouwens nog meer ogen aan deze vorm van bewijslast. Wanneer de RIAA claimt dat iemand .mp3'tjes aangeboden heeft, dan kan ze dat niet bewijzen, noch kan de beschuldigde zijn onschuld aantonen. Met andere woorden, er ís helemaal geen bewijs, louter ongefundeerde uitspraken van partijen die er allebei geen belang bij hebben om de waarheid te vertellen.

[Reactie gewijzigd door Marcks op 1 april 2008 13:53]

Neen, de inbreker komt binnen zonder jouw toestemming. Als je hem zelf uitnodigde om autheursrechtelijk beschermde kopieën te nemen was het wel strafbaar.
Dat is nog maar de vraag. De wet thuiskopie:
Op grond van artikel 16b Auteurswet 1912 mag men enkele exemplaren van een werk maken voor eigen oefening, studie of gebruik. Dit heet een thuiskopie. Een dergelijke kopie mag niet aan derden ter beschikking worden gesteld. Het is niet vereist dat je het origineel zelf gekocht hebt om een thuiskopie van een werk te mogen maken.

Voor een thuiskopie op een drager, zoals een beschrijfbare CD of DVD, van een muziekwerk is een vergoeding verschuldigd. Deze moet de fabrikant van de (lege) drager betalen.
Natuurlijk gaat dit alleen op voor soortgelijke situaties in Nederland, maar daar gaat deze losse discussie ook heen. Discutabel is alleen of het verkrijgen van een kopie gelijk is aan het maken ervan.
"Een dergelijke kopie mag niet aan derden ter beschikking worden gesteld. "

het is dus onmogelijk om de thuiskopie clausule als 'uitvlucht' te gebruiken zodra je deze kopieen wél aan iemand anders beschikbaar stelt..

de kwestie waar het om draait (en die in deze clausule ook nog enigszins 'open' is) is of iemand die zn bestandsruimte 'shared' aan anderen ook hiermee direkte verantwoordelijkheid heeft voor het meewerken aan 'verspreiding', ook zonder dat aangetoond is of een bestand ook daadwerkelijk gedownload is;

vergelijk het met iemand die een tafel heeft waarop illegale CDs en een briefje dat iedereen er eentje mag meenemen, maar niet aangetoond is of er ook daadwerkelijk eentje meegenomen is ....

Overigens is hierin de continentaal-europese auteursrchtenwet eerder strenger dan de angelsaksische, in Europa is 'publicatie' van auteursrechterlijk materiaal zelf strafbaar en dus niet specifiek verspreiding..
Binnen continentaal aurtuersrecht is het dus een non-issue of iemand ook daadwerkelijk afgenomen heeft, enkel de daad van het beschikbaar stellen aan derden zonder toestemming zelf is al strafbaar.

(het 'naast het raam leggen', zelfs als dat raam open is, is dat overigens niet, omdat dat nog geen toestemming impliceert dat de betreffende gegevens meegneomen mogen worden, iemand die dit meeneemt zou het dan ontvreemden.)
"Een dergelijke kopie mag niet aan derden ter beschikking worden gesteld. "

het is dus onmogelijk om de thuiskopie clausule als 'uitvlucht' te gebruiken zodra je deze kopieen wél aan iemand anders beschikbaar stelt..
Alleen de persoon die 'm uit je huis meeneemt kan die kopie wél als bron gebruiken voor een eigen kopie. (Althans, volgens sommige juristen: "Een kopie voor strikt eigen gebruik (een "thuiskopie") mag altijd worden gemaakt, ook als het werk van een illegale bron afkomstig is." - Arnoud Engelfriet, IT-jurist)
Uiteraard ben ik wél met je eens dat dit nogsteeds ontvreemden is van hetgeen de dader als bron kan gebruiken.
de kwestie waar het om draait (en die in deze clausule ook nog enigszins 'open' is) is of iemand die zn bestandsruimte 'shared' aan anderen ook hiermee direkte verantwoordelijkheid heeft voor het meewerken aan 'verspreiding', ook zonder dat aangetoond is of een bestand ook daadwerkelijk gedownload is;
Dat begrijp ik. Mijn reactie is echter niet direct op het artikel, maar op een reactie van een gebruiker, vandaar. ;)

[Reactie gewijzigd door JaFFoG op 1 april 2008 13:27]

(Althans, volgens sommige juristen: "Een kopie voor strikt eigen gebruik (een "thuiskopie") mag altijd worden gemaakt, ook als het werk van een illegale bron afkomstig is." - Arnoud Engelfriet, IT-jurist)
eventjes om de context van die uitspraak duidelijk te maken, dat is enkel mogelijk zolang de eigenaar van de thuiskopie ook daadwerkelijk rechtmatig eigenaar van een 'origineel' van dat werk is ...
In dat geval maakt het niet zoveel uit of de kopie ook daadwerkelijk een kopie van het 'eigen' werk is of van een andere bron, zolang deze versies echter exact gelijk zijn.

Zo kun je bv prima een illegale kopie van windows uit een andere bron hebben als je precies dezelfde versie ook legaal aangeschaft hebt, de illegale versie kan dan ook onder 'thuiskopie' vallen; deze aan anderen distribureren mag nooit, je kan dus niet een 'thuiskopie' aan iemand anders kado doen, ook mag je dit niet vervolgens tweemaal installeren.
Ahem. Je hebt ongelijk.

Je hoeft niet in het bezit te zijn van een legaal gekocht origineel om een thuiskopie te mogen maken. Ik kan op warezsites gaan zoeken naar een kopie van Spider-Man III en die downloaden en branden. Dat is legaal. Ook als ik de DVD of Blu-Ray niet in huis heb.

Voor software zit het anders, het recht op thuiskopie bestaat niet voor software (art. 45n Auteurswet). Je mag alleen een reservekopie maken van je legaal gekochte origineel.
zoeen wetten laten wel zien dat het wetboek op it-gebied hopeloos achterloopt.

Als je het rationeel bekijkt is een mp3album eigenlijk niet verschillend van een echte cd, alleen mensen maken er blijkbaar een verschil tussen omdat het ene niet fysiek tastbaar is.

Het verkrijgen van een kopie via internet is btw gelijk aan het maken van een kopie, als het origineel op de "server" blijft staan ;)
zoeen wetten laten wel zien dat het wetboek op it-gebied hopeloos achterloopt.

Als je het rationeel bekijkt is een mp3album eigenlijk niet verschillend van een echte cd, alleen mensen maken er blijkbaar een verschil tussen omdat het ene niet fysiek tastbaar is.
Het verschil wordt m.i. gemaakt door het gemak waarmee het kopiëren gebeurt. Een kopie'tje of een download is binnen no-time gepiept en gebeurt voor het gevoel anoniem. Bovendien kan de muziek vervolgens op legio apparaten gezet worden om af te spelen. Dat speelt allemaal een rol in de vraag waarom het zoveel gedaan wordt.
Het verkrijgen van een kopie via internet is btw gelijk aan het maken van een kopie, als het origineel op de "server" blijft staan ;)
Precies. Of de bron nou de originele CD is, een fysieke kopie van het origineel of bestanden op een HDD/server, dat doet er niet toe. In alle gevallen is het een bron waarvan een kopie gemaakt kan worden voor eigen gebruik. Jij kan vervolgens zelf ook weer een bron worden voor een thuiskopie voor anderen.
Vandaar dat downloaden hier niet strafbaar is, je mag immers ook een kopie maken van de CD van de buurman die jij hebt geleend.
Uploaden is weer wel strafbaar omdat je dan voor de verspreiding zorgt en dat mag dan weer niet.
Volgens mij heb je met de cd ook een licentie op de muziek. Met andere woorden; als jouw cd gestolen wordt ben je je gebruiksrecht kwijt, ook voor de kopie in je auto of op je draagbare mediaspeler.
Als je ze buiten op de vensterbank hebt liggen, dan ben je aan het verspreiden ja.

@murb: precies. En dat moeten bibliotheken omdat het verspreiding is.

@Roland Witvoet: waarom leg je die CD midden in de woestijn als dat niet is om te zorgen dat iemand anders hem meeneemt?

[Reactie gewijzigd door Arnoud Engelfriet op 1 april 2008 13:55]

En volgens mij doen b.v. bibliotheken / cd-uitleen instanties dat, en betalen zij daarvoor dan ook niet extra aan instanties als buma/stemra?
Dus als ik een cd midden in de woestijn neerleg, ben ik een cd aan het verspreiden? dit is zo vreselijk scheef... als ik een bankstel op marktplaats zet, is die toch ook nog niet meteen verkocht? daar za toch altijd nog een tweede partij bij betrokken moeten zijn.
Het beschikbaar stellen van auteursrechtelijk beschermd werk is mijn ogen geen openbaarmaking, de stof waarop dit gebaseerd is gaat uit van een fysieke locatie waar vanuit men een openbaarmaking doet. Online =! offline.

Waar ik wel in kan komen is dat het uploaden niet een openbaarmaking, maar een verspreiding is van auteursrechtelijk werk, gezien het feit dat het verspreid wordt naar meerdere personen. (zoals in Nederland door de rechter gedefinieerd)
Erg jammer dat rechters niet altijd op één lijn zitten.
De ene dag lees je dat een rechter mensen veroordeeld van het sharen van files en de volgende dag lees je dat iemand wordt vrijgesproken voor hetzelfde delict :S

Het lijkt zo meer op roulette dan op rechtspreken...
De zaak is vaak complexer dan in een paar alinea's kan worden uitgelegd. Vaak speelt ook de intentie van de persoon een grote rol. Deze dame had blijkbaar de muziek aangeboden, met tot doel dat ze ook effectief gedownload zouden worden. Indien ze geen weet had van het downloadbaar zijn door iedereen had de rechter hoogstwaarschijnlijk anders geoordeeld.
Hoe wil men dan bewijzen dat deze vrouw willens en wetens haar bestanden deelde? De meeste p2p-tools delen standaard de gedownloade bestanden.
Je draait het om. In het strafrecht ligt de bewijslast bij het OM. Dit is echter een civiele zaak waarbij een private organisatie beweert schade te hebben geleden door de acties van mvr Barker. Zij hebben aangetoont dat mvr Barker deze bestanden heeft gedeeld. Als zij wil beweren dat ze niets af weet van het delen van bestanden, dan is dat ook aan haar om te bewijzen dat dat zo is.

Je kan het vergelijken met als je gepakt wordt met een pak coke in je koffer als je langs de douane loopt. Tuurlijk kan het zo zijn dat iemand anders die in je tas heeft gestopt (om hem er later uit te halen), maar je hebt de schijn toch wel heel erg tegen. Onwetenheid/stupiditeit is geen excuus.
Als ze al niet de ganse C schijf delen
Okay, dus bij deze uitspraak kunnen we de kanttekening zetten 'met opzet'? Of geldt 'beschikbaar stellen == openbaar maken' ook voor de genoemde automatische deling?
Wie zegt dat die bestanden muziek waren ?!?!

ik kan ook een text bestand renamen naar een muziek titel.
Het hangt er natuurlijk vooral vanaf wat voor argumenten de advocaten aan weten te voeren om hun clienten te beschermen. Ben je slim genoeg en weet je de mazen in de wet te vinden, dan krijg je wellicht een vrijspraak voor elkaar.
Inderdaad. Wat er tegen je uitgesproken wordt is een beetje rad van fortuin. Afhankelijk van welke rechter je hebt en wat zijn persoonlijke mening is.
Weer eens: Is dit een lagere rechtbank, of een hogere rechtbank?
Lagere rechtbanken geven meestal de platenmaatschappijen gelijk.
Dit is een district court, de eerste rechter dus. Maar ik zie niet meteen waarom de court of appeals anders zou beslissen hoor.

@Distael: natuurlijk mogen ze dat maar ik zou zo gauw geen grond weten. Het is best redelijk om aanbieden in een shared folder te zien als net zo inbreukmakend als het uitdelen van kopietjes op een CD.

[Reactie gewijzigd door Arnoud Engelfriet op 1 april 2008 13:56]

En waarom zou die niet anders beslissen? Dat is juist hun taak, beoordelen of uitspraken juist zijn geweest en kijken of de jurisprudentie die hier uit volgt wel de kant uitgaat die de rechterlijke macht wil.

edit: @ oisyn: natuurlijk is het niet de bedoeling dat een rechter maar wat uit zijn duim zuigt. Maar als de hogere rechtbank er dieper induikt en tot een andere conclusie komt of beseft dat de hele rechterlijke macht helemaal lam gemaakt wordt doordat de RIAA ze gaat overspoelen met aanklachten gebaseerd op alleen een IP adres dan zou het zomaar nog wel eens teruggedraaid kunnen worden.

[Reactie gewijzigd door Distael op 1 april 2008 13:05]

Omdat het in beginsel de bedoeling is dat de eerste rechter het goede besluit al maakt, en niet gewoon maar wat uit z'n duim mag zuigen. Natuurlijk, het kan teruggedraaid worden, maar dit gebeurt vaker niet dan wel (zoals het hoort). Overigens vind ik het ook gewoon een redelijk besluit.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



HTC One (M9) Samsung Galaxy S6 Grand Theft Auto V Microsoft Windows 10 Apple iPad Air 2 FIFA 15 Motorola Nexus 6 Apple iPhone 6

© 1998 - 2015 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True