Brazilië verbiedt Counter-Strike en Everquest

Je gaat wel voorbij aan een groot verschil tussen games en films, te weten participatie. In een film kan vrijwel elke situatie voorkomen, omdat de kijker weinig meer doet dan hem te aanschouwen. Bij games moet de speler daadwerkelijk deelnemen en dat stelt eisen aan de situatie: er moet een doel gedefinieerd zijn en er moeten regels zijn die de prestaties van de speler in verband brengen met het wel of niet behalen van zo'n doel. Om het verschil wat concreter te illustreren: probeer eens een voorstelling te maken van Bruce Almighty of Titanic als game.

Games hebben bovendien vaak een escapistische waarde, of ze nu een realistische of fictionele sfeer beogen. Simulators buiten beschouwing gelaten, laten games de speler iets ervaren dat hij in het echte leven niet kan, niet mag of niet wil ervaren. Dat botst uiteraard met het dragen van 'morele consequenties', want spelers willen zich in een virtuele wereld anders kunnen gedragen dan in een reële. Juist het ontbreken van morele consequenties maakt veel games aantrekkelijk.

Uiteindelijk draaien games om winnen of verliezen, afhankelijk van de prestaties van de speler. Natuurlijk zijn er 'games' die op het eerste gezicht geen doel lijken te hebben - persoonlijk spreek ik dan liever van 'entertainment' dan van een spel - maar zelfs dan gaat een speler zichzelf doelen stellen, anders is de beleving dodelijk saai. In ieder geval is de stap van 'winnen of verliezen' naar geweld een heel vanzelfsprekende: het is namelijk de manier waarop de natuur geschillen uitvecht. Onze beschaving heeft een einde aan dit 'barbaarse' gedrag gemaakt, of gepoogd dit te doen, maar geweld is voor de mens geen onzinconcept. Dat het bij films verafschuwd wordt, heeft te maken met het feit dat het publiek meer diepgang verwacht. Bij games moet deze diepgang uit andere aspecten komen.