De Smithfield was een haastklus en bestaat uit 2 aan elkaar gelijmde Prescotts.
Heb je het artikel ook gelezen, of alleen naar de foto gekeken?
De foto is namelijk een Pres
ler, niet een Pres
cott (en dus al helemaal geen Smithfield).
Het artikel zegt dan ook:
"Hierdoor werd het Smithfield-team gedwongen om te kiezen voor één grote chip, die op een of andere manier in de bestaande single-core verpakking gepast moest worden. Tevens had de gedwongen keuze ongunstige gevolgen voor de yields en warmteproductie."
Kortom: 1 gigantische chip, met alle gevolgen van dien.
Daarom dus later de 9xx-serie die je op die foto ziet, met 2 kleine dies. Zoals het artikel ook uitlegt, men had die technologie om een CPU als zodanig te packagen nog niet, daarom de Smithfield-oplossing.
Lees ook dit topic eens door:
forum: [Discussie] Dual core Intels: Pentium D, Core (2) Duo, Xeon
"Intel heeft de 'Smithfield' binnen 9 maanden afgerond. Normaal gesproken wordt hier veel langer over gedaan. Omdat het ontwerp zo snel mogelijk af moest is er geen tijd geweest om iets te doen aan de FSB-bottleneck. Ook was de techniek om 2 losse plakken silicium te integreren niet op tijd klaar waardoor de 'Smithfield' nu als één 'die' is (i.p.v. 2 losse zoals de 'Presler' dat gaat krijgen)."
...
"De 'Smithfield' bevat 230 miljoen transistors. De 'die' heeft een oppervlakte van 206mm². Als we dit naast de 'Prescott' processor zetten zien we dat deze 125 miljoen transistors heeft en een 'die' oppervlakte van 81mm².
Eerder werd verteld dat de 'Smithfield' een dubbele 'Prescott' is. Hoe kan het dan dat de 'Smithfield' 'maar' 230 miljoen transitors bevat in plaats van 250 miljoen
De 'Prescott' bevat o.a. cache, EM64T instructies, SSE, en technieken om met de FSB te communiceren. Zo zijn er een gros instructies die de processor sneller en geadvanceerder maken. Echter zijn een aantal van de instructies alleen bedoelt om bijvoorbeeld te communiceren met de systeembus (FSB).
Een 'dual Prescott' zou in principe dus 2x de techniek meekrijgen om met de systeembus te communiceren. Dit is overbodig omdat beide core's over één systeembus lopen. De 'Smithfield' bevat daarom maar één keer de techniek om met de systeembus te communiceren. Dit scheelt in het aantal transistoren zodat de chip goedkoper wordt én de yields beter worden."
Kortom, wel degelijk een single-die ontwerp, evenals de Athlon X2, al is het een haastklus. Ironisch genoeg was dus juist de versie met 2 dies geen haastklus, en werkte deze in de praktijk ook iets beter, omdat Intel de tijd kon nemen om het ontwerp te optimaliseren.
[Reactie gewijzigd door ddbruijn op maandag 17 september 2007 02:06]