Ransomware duikt weer op

bij heel veel dingen die je onder Vista doet komt er een scherm met daarin de vraag of je wel door wil gaan. De gemiddelde gebruiker is al heel snel geneigd om op Ja te klikken. Dus als er een popup vanaf het internet komt (of een ActiveX melding) zijn het vaak deze gebruikers die weer op Ja klikken... (of Doorgaan)

In Zwitserland is allang al geen bankgeheim meer. Dat was vroeger inderdaad wel zo.

Als je programma zich kan nestelen in/naast de kernel, en bij een aanroep van een encrypte file het bestand 'tijdelijk' ontsleuteld dan zal het OS daar geen last van hebben. Als het programma geladen kan worden voordat de kernel geladen kan worden, kan het de kernel encrypten en zich daarna verwijderen. Kortom dan ben je de sleutel kwijt.

Een andere methode zou zijn maak een copy van het journaling file system, verwijs het OS naar het kopie. Versleutel het originele journaling system en eenmaal versleutelt, maak een leuke bootloader en verwijder het kopie van je JFS. Door alleen het JFS te versleutelen zal, het een programma in de orde van een paar seconden het werk kunnen doen verrichten ipv van een half uur.

Ik vind dit beetje rare trend, als een programma geinstalleerd is dat encrypt, dan kun je met wat moeite ook gewoon weer decrypten. Vooral als je weet wat het orginele bestand was.

Dat is dus gewoon niet waar. RSA encryptie werkt met twee sleutels. Met de ene sleutel kun je data decrypten dat met de andere geencrypt is. Meestal is een van de twee sleutels publiek (dus voor iedereen beschikbaar) en de andere is privé (alleen de eigenaar kent die sleutel).

Als Alice data naar Bob wilt sturen die alleen hij mag lezen, dan doet ze dat middels de publieke sleutel van Bob. Omdat alleen Bob z'n eigen privé sleutel weet, is hij de enige die de data kan ontcijferen. Authenticatie kan er ook mee: als Alice zeker wilt zijn dat Bob weet dat de data van háár afkomstig is, en niet van iemand anders, dan encrypt ze het met haar eigen privé sleutel. Omdat Bob alleen zinnige data terugkrijgt met de publieke sleutel van Alice, weet hij zeker dat Alice de enige kan zijn die de data versleuteld heeft.

Een dergelijke sleutel mapt x bits op x andere bits. Wat jij suggereert is dat je de privé sleutel van iedereen kunt achterhalen als je hun publieke sleutel weet, wat haaks staat op het ontwerp van het encryptie-algoritme. Je kan immers een bestand met zijn publieke sleutel encrypten, en dan heb je zowel het origineel als de versleutelde data. Natuurlijk kun je de sleutel in principe ook wel ontcijferen, maar vrijwel alleen met hele kleine sleutels. Als de sleutel maar 8 bits is, dan zijn er maar 2⁸ (256) verschillende mappings van 8 bits reeksen mogelijk. Door 2⁸ verschillende 8-bits reeksen (maw een bestandje van 256 bytes) te versleutelen, kun je de mapping ontcijferen. Echter, doorgaans zijn de sleutels 256 bits en meer, en hier in het artikel spreken ze zelfs van 4096 bits (wat overigens niet echt blijkt te zijn, maar dat terzijde). Dan heb je dus 2⁴⁰⁹⁶ verschillende 4096-bits reeksen aan data nodig om de mapping te bepalen (oftewel, 2⁴¹⁰⁸ bits of 2⁴¹⁰⁵ bytes - ter vergelijking, een terabyte aan data is slechts 2⁴⁰ bytes). Een simpel bestandje waarvan je het origineel nog hebt gaat je dus never nooit hiet helpen bij het ontcijferen van de decryptie-sleutel.

[Reactie gewijzigd door .oisyn op 19 juli 2007 13:08]