Hoofdcategorieën

Onderzoekers bezorgd over gezondheidsrisico nanotubes

Door Bart Veldstra, zondag 7 mei 2006 13:57
Bron: DailyTech, views: 21.299

Nanotechnologie wordt door veel wetenschappers gezien als de toekomst. Door het uitbuiten van deze techniek hoopt men op steeds kleinere elektronische componenten, nieuwe manieren om geneesmiddelen toe te dienen en verbeterde brandstoffen. Hoewel de mogelijkheden eindeloos lijken, is de afgelopen jaren de vraag opgedoken wat de toxische werking is van nanodeeltjes. In 2004 onderzochten wetenschappers van NASA het effect van koolstof nanotubes op de longen. Uit de resultaten bleek dat de deeltjes zelfs giftiger waren dan pure koolstof of kwarts van datzelfde gewicht. Een jaar later toonden onderzoekers van UT El Paso aan dat het toxische effect van de tubes op cellulair niveau in essentie gelijk was aan dat van asbest. Vorige maand werden er op een bijeenkomst van Society of Toxicology beelden gepresenteerd van nanotubes die na nauwelijks een minuut contact met de longen de bloedvaten waren binnengedrongen en zich aan de rode bloedcellen begonnen te hechten.

nanotube (verbeterd)Het effect van nanotubes op het menselijk lichaam is niet altijd schadelijk voor de gezondheid. Door hun structuur zijn ze onder andere zeer geschikt voor het laten groeien van botten. Daarnaast hebben nanodeeltjes van cerium en yttrium juist een positief effect op de levensduur van cellen. Volgens DailyTech is maar één vraag relevant: moeten alleen diegenen die betrokken zijn bij de productie van nanodeeltjes extra waakzaam zijn of is het een probleem dat zich uitstrekt tot buiten de fabriekshallen en invloed heeft op onder andere het milieu. Een tak van de Centers for Disease Control and Prevention en de Europese Commissie zijn in ieder geval al bezig met het opstellen van richtlijnen voor de productie van nanodeeltjes.

Volgende: Kapaza begint bodemprocedure om gekaapte domeinen 14:26
Vorige: Tulip Benelux heet voortaan Terra Computers Benelux 13:16

Reacties

«  1  2  »

Doet me een beetje denken aan het verhaal Prey van Michael Crichton: nano technologie die door fouten van de onderzoekers uiteindelijk gevaar oplevert buiten het laboratorium voor mensen en dieren. Nu ging dat wel een stapje verder, maar het resultaat is er niet minder om als ze niet uitkijken.

Ik moest gelijk denken aan de Deux Ex reeks! :)
Dan met name aan "the plague" in deel 1 en "nanite swell 11" in deel 2.

Het probleem met die nanodeetjes is dat ze verhoudingsgewijs een veel grotere oppervakte hebben vergeleken met hun volume, dat gecombineerd met hun grootte zorgt ervoor dat ze uiterst reactief zijn.
Er is nog niet veel onderzoek gebeurt naar deze nanopartikels, en er is dus nog niet veel geweten over wat de invloed nu precies is van deze grote oppervlakte.

Overbodig? Julie willen niet weten waarom ze zo gevaarlijk zijn?

Zo reactief zijn nanotubes niet hoor, de koolstof nanotube is een systeem dat heel laag is in energie en wil dat ook graag zo houden.

Het is maar hoe je het bekijkt, als je een nano-tube (1 molecuul) vergelijkt met andere moleculen hebben ze (juist doordat ze zo groot zijn) eerder een veel KLEINER oppervlak vergeleken met hun volume

Wat de probleem is dat Nano tubes zijn juist niet reactief genoeg (zeer stabiel) om het af te breken (net als asbest) Lange grote moleculen die niet verwijderd kunnen worden uit de lichaam kunnen druk uitoefenen op cellen, tijdes een celdeling kan een fout geburen wat tot kanker cel kan leiden

reactief, af te breken, asbest, grote, verwijderd, lichaam, tijdens, celdeling, gebeuren, cel

Ik denk niet dat jij helemaal doorhebt waarom nanotubes gevaarlijk zouden kunnen zijn en de negatieve beoordeling die jouw post van enkelen heeft gekregen is in mijn ogen terecht.

Het onderzoek toont weliswaar aan dat nanotubes aan cellen kunnen hechten maar ander onderzoek toont aan dat dit niet echt super veel gevaar met zich meebrengt. Het grootste gevaar is het asbest-achtige effect wat kan optreden. Dit heeft echter niets met binding te maken en dus al helemaal niet met het eventuele grote oppervlak van deze tubes.

Asbest (en misschien dus ook nanotubes) zijn zo gevaarlijk omdat het immuunsysteem deze deeltjes herkend als zijnde lichaamsvreemd. Macrofagen proberen deze deeltjes op te eten maar doordat ze te groot en scherp zijn komen er allemaal cytotoxische stoffen vrij en treedt DNA schade aan omliggende cellen op.

Kortom, je doet net alsof je in jouw post even aangeeft wat het gevaar is van deze nanotubes terwijl je in feite geen idee lijkt te hebben waar je over praat. En dan nog gaan lopen klagen dat je reactie als overbodig wordt gemod. In feite staat je reactie nog veel te hoog! Niet te geloven dit...

het is goed dat ze er nu achter komen, en dat we niet van die asbest acties krijgen...
ze kunnen nu dus direct beginnen met het ontwerpen van adequate bescherming.

Dan heeft tenminste goede miltaire eigenschappen. :Y)

in Wing Commander IV (1996) werden ze al gebruikt als biologisch wapen, dit is wel een spel, maar blijkt nu in de realiteit misschien wel mogelijk
zo grappig is het dus niet

... nanotubes die na nauwelijks een minuut contact met de longen de bloedvaten waren binnengedrongen en zich aan de rode bloedcellen begonnen te hechten ...
Ik vraag me dan ook af wat het spijsverteringssysteem doet met nanodeeltjes die in het voedsel zijn beland. Weet iemand hier meer van?

Het zou me ten zeerste verbazen als die dingen verteerden. Nanotubes zijn namelijk uiterst stabiele stucturen. Je lichaam kan het ook naar niets nuttigs omzetten (wat vaak gebeurd in spijsvertering) omdat er niets anders dan koolstofatomen in zit.
Maarja, IANAFE (I am not a food expert ;))

dan kunnen we het nog altijd gebruiken als norit...

Waarschijnlijk niets. Spijsvertering is grotendeels gebaseerd op de werking van enzymen, en die zijn vrij specifiek in hun werking. Amylase, bijvoorbeeld. Zit in je speeksel en breekt zetmeel af tot glucose. Da's de reden waarom een aardappel, als je 'm lang in je mond hebt, zoet begint te smaken. Andere enzymen die gebruikt worden zijn proteinasen, die eiwitten afbreken, en lipasen, die vet afbreken. Voor zover ik weet zijn er geen enzymen die specifiek op nanodeeltjes werken (ik zou niet weten waarom die er überhaupt zouden zijn aangezien nanodeeltjes nou niet direct een algemene voedselbron zijn).

Dan zou je dus naar de elementen moeten gaan kijken waaruit de nanodeeltjes zijn opgebouwd. Ik zie daar zo snel koolstof, cerium en yttrium voorbij komen. Geen van allen stoffen waar het lichaam om zit te springen, dus daar zullen ook niet echt systemen voor zijn om dat op te kunnen nemen. Tenzij ze per ongeluk via een ander proces kunnen meeliften.

Ik denk dus dat in de praktijk zal blijken dat deze deeltjes wat spijsvertering betreft gewoon inert zijn.

voordat er tweakers een middag met een aardappel in hun mond lopen: je moet er wel goed op kauwen voordat je het zoete effect krijgt :D

Nanotubes en buckeyballetjes zijn idd uiterst stabiele structuren en zijn dan ook biologisch niet afbreekbaar. Stil te staan bij gezondheidsrisico's hiervan is dan ook zeker een aanrader aangezien elke nanotube of buckeybal tot in lengte van dagen in de natuur zal rondslingeren.

Ik zie daar zo snel koolstof, cerium en yttrium voorbij komen. Geen van allen stoffen waar het lichaam om zit te springen
Even los van of het lichaam nanotubes wel of niet kan afbreken; ieder organisme heeft koolstofbronnen nodig, biomassa is opgebouwd uit koolstof.

Ja maar niet als ' C' an sich.
Maar als koolstofverbindingen met bijvoorbeeld zuurstof en/of waterstof.

best wel jammer... er leken alleen maar voordelen aan deze ontwikkeling te zitten... maar ja hopelijk lossen ze dit op..

Er zijn maar heel weinig dingen die alleen maar voordelen hebben, zo'n ontdekking was dus eigenlijk wel te verwachten...

Nouja, te verwachten...
Dit is de kleinste schaal waarop we kunnen construeren, je hebt het dan niet meer over materiaaleigenschappen, maar over atoom en verbindingseigenschappen, op deze manier is de vormvrijheid dus eindeloos en zou je verwachten dat de enige problemen die te verwachten zouden zijn bij de constucteurs liggen en niet meer bij de eigenschappen zelf.

Check dit nieuwsberichtje. Produkt teruggeroepen vanwege gevaar voor de gezondheid.

In de ruimte heb je toch ook zo iets? Heeele kleine deeltjes die dwars door de schilden van spaceshuttles heen gaan en ook door het menselijk lichaam.
Bedoelen ze dat hiermee? Of zijn nanotubes niet klein genoeg daarvoor.

Over het algemeen hebben ze het dan over elementaire, niet geladen, deeltjes zoals neutrino's en neutronen.

Hier gaat het over nanotubes e.d., dat zijn hele moleculen. Deze zijn in de kosmos niet (ok.. bijna niet) te vinden en zijn daarnaast veel te groot om snelheden te bereiken tegen de lichtsnelheid.

Nanotubes zijn eigenlijk vreeslijk groot! (Althans op moleculair niveau.) En zoals al aangegeven werd het gaan om neutrino's.

(eh.. AugmenoR je neemt aan dat Einstein gelijk heb, maar we gaan complete ruimteschepen met lichtsnelheid laten vliegen hoor.. dus dan zijn nanotube eigenlijk heel klein)

Reactie verwijderd

We are the Borg

:)

Nee, dat zijn nanoprobes :Y)
«  1  2  »

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.

Volgende: Kapaza begint bodemprocedure om gekaapte domeinen 14:26
Vorige: Tulip Benelux heet voortaan Terra Computers Benelux 13:16
VNU Media logo Powered by True

© 1998 - 2008 Tweakers.net - Alle rechten voorbehouden

Uitgever van: