Intel-roadmapupdate: versnelde intrede van dual-core

Prestatiewinst is afhankelijk van de mate waarin software multithreaded is. Je hebt vooral voordeel bij het multitasken. Sommige processen zoals 3d renderen kunnen een prestatieverhoging krijgen van rond de 80%. Het energieverbruik zal ongeveer 2x zo hoog zijn als een single core cpu, omdat het daadwerkelijk 2 processoren zijn.

dat mag ook wel want ze zijn er al minstens 3 jaar mee bezig terwijl intel er nog geen jaar mee bezig is
daarom is de eerste implimentatie van intels dual core ook duidelijk een haast klus die qua prestaties op een enkle manier zal verschillen van een dual socket platform.
AMD had intel flink laten schrikken toen ze bekend maakte hoever ze al waren met hun dual core ontwerpen.

Die staat er anders duidelijk bij hoor, Q4 2005

Ja, met als enige nadeel dat het artikel daar niet over gaat. Het artikel gaat eigenlijk over de verschillen tussen Hyperthreading en dualcore, en de voordelen en nadelen van ieder van deze technieken tov ELKAAR. Desalniettemin wel interessant.

In plaats daarvan kunnen ze naar mijn idee beter door borduren op de Northwood en vervolgens deze uit rusten met 1MB cache.

Onbedoeld heb je zelf al aangegeven wat het probleem is. De Northwood core is inmiddels zover opgeschaald dat alle rek eruit is. Doorborduren op Northwood is daardoor niet meer mogelijk. De cache vergroten kan eenmalig nog wat prestatiewinst leveren, maar geen tientallen procenten. Door een nieuwe core te gebruiken lukt dat wel.

Ze gaan verder met de israelische processor lijn (Pentium M) en niet de P4 om een aantal redenen:

a) alle fabrikanten, ook intel, hebben enorme problemen gehad met nieuwe proces technologieen. Ze doen geen van allen een boekje hierover open, maar het is duidelijk dat het lastig wordt om processors te laten doorclocken op dezelfde manier als dat dit in het verleden gebeurde.

b) HT/SMT op de P4 was een grote mislukking. De effectieve prestatiewinst is er gewoon niet bij de gemiddelde multithreaded/multiprocessing software. Slechts wat theoretische applicaties laten prestatiewinst zien en 1 of 2 database benchmarks.

We praten dan in die paar gevallen dat het wel loont om 10% ongeveer effectief prestatie winst.

Dit waar dual core heel dicht bij de 2.0 prestatiewinst zal laten zien. Dus 100%. Factor 10 effectiever dan P4

c) de P4 is supergepipelined. Nu is daar niets mis mee, maar de manier waarop het gedaan is bij de P4 blijkt met name in de prescott dat dit ten koste gaat van een aantal zaken:
c1) random lookups zijn beretraag geworden
c2) de ontzettend belangrijke L2 cache is TRAGER geworden in de prescott t.o.v. Northwood

d) de P4 is een 32 bits processor met weinig registers (wel veel renaming voor de SMT/HT) en superkleine L1 cache. Dat klokt natuurlijk veel makkelijker hoog als een grotere L1 cache.
x86-64 vereist echter meer registers en 64 bits instructies zijn groter als 32 bits, Kortom een ander soort design is nodig voor de toekomst om beter te schalen.

e) de L1 cache is veel te klein van de P4. Dit is zijn zwakke schakel samen met de floating point. Het veranderen van L1 caches betekent een totaal herdesign van een processor.

f) ten opzichte van zijn IPC verbruikt de P4 veel te veel stroom. Een P4 Xeon 2.8-3Ghz 0.13 zit al tegen de 100 watt aan. Vergelijk met een Opteron 0.13 die rond de 60 watt zit en een TDP heeft van iets boven de 89 watt (dat is het maximaal wattage dat mainboard fabrikanten moeten aannemen voor mainboards als maximum voor de toekomst dat deze processors verbruiken gaan). Een Opteron kan dus nooit bij normaal gebruik boven de 80 watt komen. Alleen worst case is er dus een piek boven de 80 watt in de toekomst mogelijk.

g) de P4 is een processor met een aantal enorme zwaktes. Intel heeft die goed weten te cloaken door veel geld in compiler en support teams te stoppen.

Echter het is natuurlijk om van te huilen dat een hedendaagse processor maar liefst 2 cycles nodig heeft voor een shift operatie. Dit is 1 van de meest gebruikte operaties in software.

De floating point unit van de P4 is ronduit zwak.

Natuurlijk heeft intel een eigen processorlijn die voor veel geld verkocht wordt die wel goed zijn in floating point: itaniums.

Echter vergelijk het volgende: opteron 2.4Ghz = 4.8 gflops (theoretisch). Itanium 1.3Ghz = 5.2 gflops (theoretisch). Het theoretisch maximum op de opteron is veel simpeler te halen op de opteron als op de Itanium, daar de itanium vreselijk weinig L1 cache heeft (net als P4) en een vreemdsoortige bundel processor is. Dus de itanium haalt deze floating point pieken eigenlijk alleen als hij als DSP processor ingezet wordt.

Dat wordt met name gedaan voor het doorrekenen van kernexplosies bijvoorbeeld en soortgelijke rekenkunde, wat werkelijk bijna alle systeemtijd vreet van de allergrootste supercomputers op deze aardbol.

Nu is floating point dus niet zo vreselijk belangrijk voor de gemiddelde gebruiker. Echter de P4 is ontzettend zwak daar. Dan druk ik het zacht uit.

Op papier lijkt het nog wat, maar als je daadwerkelijk erop gaat rekenen, dan lopen die itanium en die opteron de p4 er makkelijk enige factoren eruit.

Laat staan de floating point koning op dit moment en dat is de net gereleasde power5 processor van IBM.

Kortom de grootste zwakte van de P4 is dat de processor een vreselijke achilleshiel heeft en totaal geen toekomst.

De volledig geflopte Prescott is het beste bewijs hiervoor. Zelfs een 3.6Ghz Nocona wordt bij nauwkeurig testen volledig aan gort geslagen door een 2.2 opteron die je al in de winkel kunt halen, terwijl 2.4Ghz er ook al is als je goed zoekt.

Intel heeft dus een serieus probleem en de pentium-m, tegenwoordig meen ik zitten we al met de 'banias' core te stoeien, ziet er als cpu veel serieuzer uit als de P4.

Nu zal intel het nog voor elkaar moeten krijgen om die ook even hoog te clocken als AMD met evenveel caches.

Vooralsnog zit intel met een levensgroot probleem, namelijk geen goed PC alternatief voor de P4. Dat is denk ik de enige reden dat die 3.6Ghz nocona nog uitgekomen is.

Het is ronduit zwak dat de pentium-m pas eind 2005 omgeschreven is naar x86-64. De opteron is dat al jaren en AMD gaf al heel snel aan er geen probleem van te maken als intel x86-64 zou ondersteunen willen (normaliter moet een bedrijf enorm daarvoor betalen, maar intel had natuurlijk wat te ruilen met amd in dat opzicht, daar intel talloze patenten heeft).

Dit geeft dus AMD nog een jaar extra van volledige x86-64 dominantie.

Komt omdat ze bij Intel nog op 32 bit werken

de nieuwste (90mn) athlon64 mobiles verbruiken maar maximaal 35watt aan energie.
dat is dus niet zo gek veel meer als de 24watt gemiddeld verbruik bij niet-idle draaien van de dothan.
en dat zijn dan de "gewone" low voltage athlon64 modelen en nog niet eens de ultra low voltage.

voor de thin en light notebooks zal de p-m nog wel even te koning blijven maar een athlon64 in je thin en light notebook is dus niet meer helemaal uitgesloten.

en marktaandeel gaat over verkochte aantallen per, zeg kwartaal. en daarmee kan veel gebeuren in anderhalf jaar (het is pas halvewegen 2004, dus nog zeker anderhalf jaar voor 2006 ook maar begint)