Analyse van copyrightwetten binnen Nederland en de EU

Naar aanleiding van alle publiciteit rond de RIAA en sinds kort ook de Stichting Brein, is het misschien raadzaam om je op de hoogte te stellen van de stand van zaken en de ontwikkelingen op het gebied van auteursrechten. De mensen van de Foundation For Information Policy Research hebben een uitgebreid artikel gepubliceerd dat de onduidelijkheid die bij veel mensen bestaat wellicht enigszins kan wegnemen. Er is namelijk ook informatie speciaal voor Nederland met onder andere details over belastingen en kopieën voor eigen gebruik. Op dat gebied staat er nogal wat te gebeuren in ons land. Sinds 2001 ligt er een richtlijn van het Europees Parlement, die door de lidstaten van de EU in hun nationale wetgeving verwerkt moet worden. Deze richtlijn staat bekend als de European Union Copyright Directive en bevat voorschriften om tot een harmonisatie van de verschillende auteurswetten in Europa te komen.

Deze EUCD wordt wat betreft zijn inhoud wel vergeleken met de Amerikaanse DMCA uit 1998. Enkele onderdelen zijn omstreden, omdat daarmee vrij fors aan de film- en muziekindustrie tegemoet wordt gekomen. In Nederland zijn de eerste ontwerpen in de Tweede Kamer behandeld en wacht men nu op een definitief wetsvoorstel van het ministerie van Justitie. In het wetsvoorstel wordt de oude Auteurswet van 1912 aangepast aan het digitale tijdperk. Tot nu toe heeft het Nederlandse parlement geprobeerd om de bestaande regels zo veel mogelijk te handhaven. Aan de andere kant is de wetgever gebonden aan bepaalde dwingende regels uit de EUCD.

Zo staat er in het nieuwe wetsontwerp een regeling die een algemeen verbod bevat op het doorbreken van digitale sloten op film- en muziekbestanden. Het is niet alleen verboden de beveiliging te breken om zo een illegale kopie te maken. Ook als je de muziek of het beeld volledig legaal voor eigen gebruik wil benutten, mag je het digitale slot niet omzeilen. Haaks op die regels staan de pogingen van het parlement om in Brussel te lobbyen voor het behoud van het huidige systeem waarin bij de aanschaf van lege media een kleine bijdrage moet worden betaald om de verenigde rechthebbenden te compenseren. Deze moeite wordt gedaan omdat de wetgever graag toe wil blijven staan dat mensen een digitale kopie van auteursrechtelijk beschermd werk kunnen maken. De vraag is echter welke waarde de mogelijkheid om legaal één kopie te maken nog heeft, als het verbreken van een digitale beveiliging strafbaar wordt.

Tegelijk wil men wel de auteursrechtschendingen via diensten als Kazaa indammen. Daarom wordt een paragraaf toegevoegd die verbiedt om de legale kopie te delen met derden, dat wil zeggen buiten de familie- en vriendenkring. Over downloaden via P2P-netwerken is de minister duidelijk. Die vorm van privégebruik is vrijgesteld van auteursrechten. Dat geldt zelfs wanneer de digitale kopie is gemaakt van een origineel dat zonder toestemming van de rechthebbende openbaar is gemaakt. De reden hiervoor is dat de EUCD geen ruimte biedt om mensen met een digitale kopie op hun pc te vragen naar het fysieke origineel. Dat houdt echter ook in dat het aanbieden van auteursrechtelijk beschermd werk via bijvoorbeeld Kazaa wél verboden is, aangezien dat buiten de privésfeer valt:

It shall not be deemed an infringement of copyright in a literary, scientific or artistic work to reproduce a work or part of it, on condition that reproduction happens for ends that are neither directly nor indirectly commercial and for the sole purpose of private practice, study or use of the natural person who makes the reproduction.